Po Chrystusie miały doczekać się zmartwychwstania "według
własnej kolejności" 144.000 namaszczonych dziedziców Królestwa, którzy
szli śladami Mistrza aż do śmierci. Miało to następować "w czasie jego
przyjścia (właściwie "obecności", po grecku parousia)", a więc począwszy od pamiętnego roku 1914.
Niewielka liczba pozostałych duchowych "braci" Chrystusa dalej służy
Bogu tu na ziemi. Powstają oni do życia w tej randze, "w mgnieniu oka",
w chwili swej śmierci jako ludzi. W ten sposób dojdzie w końcu do tego,
że cały duchowy "Izrael Boży" będzie zgromadzony w niebiańskim
Królestwie.
Wszystkie dowody wskazują na to, że owo zmartwychwstanie niebiańskie rozpoczęło się w roku 1918
- już po tym, jak Jezus w roku 1914 objął tron i we wstępnej fazie swej
królewskiej, zwycięskiej szarży oczyścił niebiosa z Szatana i demonów.
Wzrok
ludzki jest zbyt słaby, żeby dostrzec organizmy duchowe, toteż
zmartwychwstanie tych, "którzy w Panu umierają", odbywa się w sposób
niewidzialny dla ludzi. Dlatego odkąd w roku 1914 rozpoczęła się "obecność", czyli paruzja Chrystusa, ludzkość nie widzi go ani nie uświadamia sobie, że zmartwychwstają jego uczniowie.
Przez
38 lat poprzedzających rok 1914 Badacze Pisma Świętego, jak zwano
wówczas Świadków Jehowy, (...) żywili pewne mylne nadzieje. Na przykład
spodziewali się, że do października 1914 roku pełna liczba namaszczonych duchem chrześcijan znajdzie się w niebie. (...) Później jednak chrześcijańscy pomazańcy zrozumieli, że czeka ich jeszcze na ziemi wiele pracy.

Pytanie (z 1910 r.). - którzy zmartwychwstaną pierwej, Ojcowie Świeci, czy klasa Wielkiego Grona? Odpowiedź
- W świetle tego, co omawialiśmy niedawno temu w Strażnicy, widoczne
jest, że zasługa Chrystusowa przypisywana Kościołowi w wieku Ewangelii,
czyli tym wszystkim, którzy poświęcają się Bogu, stawiają ciała swoje
ofiarą żywą i przyjemną Bogu, aby przez to stać się członkami klasy
duchowej i współdziedzicami z Chrystusem. To stosuje się do Wielkiego Grona tak samo jak do małego Stadka.
Stosuje się do wszystkich spłodzonych duchem świętym, ponieważ nikt nie
może być spłodzony przez ducha inaczej jak przez przypisanie jego
ofierze zasług Chrystusowych.
Z tego wiec wynika, iż zanim
zasługa Chrystusowa będzie mogła być zastosowana za Ojców świętych albo
za Izraela, pod nowym przymierzem, zrządzonym dla Izraela i całego
świata, musi być najpierw zwolniona z tych, którym przypisana jest
obecnie w celu dania im sposobności osiągnięcia stanu duchowego. To
dowodziłoby stanowczo, że klasa Wielkiego Grona dostąpiłaby zmartwychwstania przed wzbudzeniem Ojców świętych.

Gdybyś uczciwie miał komuś odpowiedzieć na pytanie: kiedy rozpoczęło
się zmartwychwstanie, i kto pójdzie do nieba na podstawie nauk
Strażnicy, miałbyś nie lada kłopot, a przecież to tylko niektóre daty i
"nauki" podane przez "niewolnika". Kto może jednych wysyłać do nieba, a
innych zatrzymać na ziemi? Jak widzisz, że nie jestem złośliwy, ale
staram się dociec prawdy. Jeśli mam przekonywać innych - to po tej
smutnej lekcji, jaką otrzymałem w Organizacji - chciałbym to czynić
poprawnie i zgodnie z Biblią. Towarzystwo Strażnica ma problem z
wyznaczeniem jakieś konkretnej daty rozpoczęcia pierwszego
zmartwychwstania. Do tego wszystkiego, cały czas przesuwa je w czasie.
Czego to jest dowodem? Po prostu żadne zmartwychwstanie się nie
rozpoczęło, a kiedy ono nastąpi, nie będzie trzeba o tym nikogo
przekonywać na podstawie Strażnicy, bo wszyscy będą mogli się o tym
naocznie przekonać (zobacz Mat. 24:40,41).
"Niewolnik" próbuje zamknąć usta pytających stwierdzeniem, że: ludzkość nie widzi go, ani nie uświadamia sobie, że zmartwychwstają jego uczniowie.
Biblijne nauki - które głosił Jezus i apostołowie - o zmartwychwstaniu
i przyjściu Pańskim zawsze występują razem. Apostoł Paweł w Liście do
Koryntian potwierdza tę zasadę pisząc: A każdy w swoim porządku: jako pierwszy Chrystus, potem ci, którzy są Chrystusowi w czasie Jego przyjścia (1 Kor. 15:23). Już za czasów apostołów wkradły się do kościoła błędne nauki mówiące o tym, że zmartwychwstanie już się dokonało, inni głosili, że zmartwychwstanie nigdy nie nastąpi. Apostoł Paweł w Liście do Koryntian (15:1-58) odsłania nam tajemnicę:

Przyjdzie tak, jak odszedł:

A to wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli, Gdyż sam Pan, na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie. Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nim porwani będziemy
w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z
Panem. Przeto pocieszajcie się nawzajem tymi słowy (1 Tes. 4:15-18). To
ta obietnica i ta nauka, która została objawiona, winna być dla nas
pocieszeniem i celem, a nie wymyślanie nowych dat, czy nauk. Słowo Boże
zapewnia nas, że:

najpierw - powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie,
potem -   my, którzy pozostaniemy przy życiu,
razem  -   z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na  spotkanie Pana;

Paweł podaje nam, jak długo będzie trwał okres pierwszego zmartwychwstania: Oto tajemnicę wam objawiam: Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni. W jednej chwili, w oka mgnieniu,
na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni
zostaną jako nieskażeni, a my zostaniemy przemienieni (1 Kor. 15:51,52).
Od 1914 roku dzieli nas okres 87 lat. Z pewnością nie jest to okres, który minął w "oka mgnieniu".
"Niewolnik" nadal przekonuje, że podczas śmierci każdego ze 144.000
zaraz następuje przemienienie, inaczej mówiąc, pójście do nieba.
Zmieniając cały czas datę zmartwychwstania, podkreśla jednocześnie, iż
doktryna ta ma ważne znaczenie dla polityki doktrynalnej Towarzystwa
Strażnica, pomimo, iż nie została poparta Biblią.
Czy ludzie
zauważą początek zmartwychwstania? Na to pytanie odpowiedział sam Pan
Jezus, gdy mówił o swoim powtórnym przyjściu: Powiadam
wam: Tej nocy dwaj będą na jednym łożu, jeden będzie zabrany drugi
pozostawiony. Dwie mleć będą na jednym miejscu, jedna będzie zabrana, a
druga pozostawiona. Dwóch będzie na roli; jeden będzie zabrany, a drugi
pozostawiony (Łuk.17:34-36).

Strażnica - drugie zmartwychwstanie

"Niewolnik" w jednej ze Strażnic zadaje czytelnikowi pytanie:
Ale
czy Chrystus Jezus i 144 000 to jedyne osoby, które w odpowiednim
porządku mają dostąpić zmartwychwstania? Bynajmniej! W Liście do
Hebrajczyków 11:40 czytamy przecież, że powstaną oni do "czegoś
lepszego" mianowicie do niebiańskiego dziedzictwa duchowego. A od czego
jest lepsze to dziedzictwo? Od stanu, w jakim się znajdą wstający do
życia w następnej kolejności! Zmartwychwstaniem tym zapewne zostaną
objęci słudzy Boży, którzy będą ustanowieni "książętami po całej
ziemi"; sama logika wskazuje, że ci znajdą się wśród pierwszych
wzbudzonych na ziemi po ostatecznym zwycięstwie Jehowy w bitwie
Har-Magedonu. Będą dzięki temu mogli podjąć zadania przydzielone im na
"nowej ziemi" (...) W grupie tej spodziewają się znaleźć także wierni,
oddani Bogu chrześcijanie, którzy mając nadzieję ziemską z różnych
przyczyn umierają przed nastaniem "nowej ziemi".
Wyrażenie
"Jeruzalem niebiańskie" odnosi się w Biblii do niezniszczalnego
Królestwa niebiańskiego, do którego powołano chrześcijan -
namaszczonych duchem Bożym (Hebrajczyków 11:10; 12:22,28). (...) Paweł
przypomniał więc chrześcijanom pochodzenia hebrajskiego, że "nie mamy
tutaj miasta trwałego, lecz pilnie szukamy tego, które ma nadejść"
(Hebrajczyków 13:14).

Jak zauważyłeś, już na wstępie tego tekstu "niewolnik" wprowadza
czytelników w błąd. Strażnica z 1982 roku (CIII) podaje, że dotyczy to
ludzi, którzy będą książętami na ziemi, czyli nie mających nadziei niebiańskiej. Natomiast osiem lat później podano, że wersety te dotyczą ludzi, którzy mają
nadzieję niebiańską. Kogo więc dotyczą te wersety biblijne? Na to
pytanie mamy odpowiedź w jedenastym rozdziale Listu do Hebrajczyków. Chodzi tu o mężów Starego Testamentu, którzy są powołani do życia w niebie, a nie na ziemi, jak chce tego Strażnica. Lecz
oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej (Ojczyzny). Dlatego Bóg
nie wstydzi się być nazywany ich Bogiem, gdyż przygotował dla nich
miasto (Hebr.11:16).

Kiedy się rozpocznie?

Już samo wyrażenie "pierwsze zmartwychwstanie" wskazuje jednak,
że będzie drugie. Ma to być zmartwychwstanie sprawiedliwych i
niesprawiedliwych do życia na rajskiej ziemi. Nastąpi po Armagedonie.
Biblia mówi jednak zgoła coś innego, a mianowicie, że będzie ono miało
miejsce, gdy skończy się 1000 lat (Obj. 20:4-6). "Niewolnik"
skomentował ten tekst w następujący sposób:

Wiemy już, że gdy zmarli powstaną z grobu, nie będzie się ich
sądzić na podstawie, tego, co uczynili w przeszłości. Będzie się raczej
brać pod uwagę ich postępowanie w czasie Dnia Sądu (to znaczy okresie
1000-lecia).

Ciekawe, jakim kanałem "niewolnik" otrzymał tę informację, że wzbudzeni będą sądzeni na podstawie postępowania w czasie Sądu, skoro Biblia mówi jasno: (...) i osadzeni zostali umarli na postawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach (Obj. 20:12).

"Niewolnik" podzielił zmartwychwstanie na trzy okresy:

1. Duchowego Izraela (czyli 144.000) -
   wyznaczono im kilka dat: rok 1914, 1918, 1919 i od tych bliżej nie
   określonych lat, ponoć cały czas trwa zmartwychwstanie.
2. Proroków i patriarchów - po Armagedonie
3. Wielkiej rzeszy - i wszystkich innych zmarłych przez całe 1000 lecie

Biblia nic nie mówi o trzecim zmartwychwstaniu. W ten sposób w jaki
przedstawia nam to "niewolnik". Wszyscy, którzy nie będą mieli udziału
w pierwszym zmartwychwstaniu, zostaną wzbudzeni dopiero na Sąd
Ostateczny, gdy się skończy 1000 lat. Nigdzie w Biblii nie znajdziemy
miejsca, które by nas uczyło, że umarli będą dochodzić do doskonałości
przez całe 1000 - lecie, jak to usiłuje przekonać nas książka pt.: Będziesz mógł żyć wiecznie w raju na ziemi:

Na przykład w minionych wiekach zmarło wiele ludzi, którzy nie
umieli czytać i nigdy nie widzieli Biblii. (...) zostaną na rajskiej
ziemi pouczeni o woli Bożej i będą mieli sposobność wykazać swą miłość
do Boga przez spełnianie woli Bożej.  

To, że nauka ta nie ma podstaw biblijnych, niech świadczy fakt, że
przy powyższym cytacie nie podano żadnego wersetu z Biblii. Autorzy tej
książki próbują w różny sposób zniekształcać naukę Pana Jezusa. Russell
był na tyle uczciwy iż napisał że takiej nauki jaką głosił on, a
później jego zwolennicy, nie znajdujemy w Biblii, (ale to im nie
przeszkadza).

Pytanie (z 1911): - Czy Pismo Święte uczy, że w zmartwychwstaniu, stracone oko, słuch lub tp. będzie przywrócone zaraz w chwili przebudzenia? Odpowiedź - W Piśmie świętym nie ma nic dotyczącego tego punktu, lecz uważamy za właściwe domyślać się,
że wychodzący z grobów podczas panowania Chrystusowego, nie będą
powstawać kalekami; jak na przykład bez oka, bez ręki itp., ale, że
powstaną z obiema rękami, chociaż może ręce ich nie będą w takim samym
stanie jak były pierwotnie; jak na przykład gdy Pan uleczył tego, który
miał uschłą rękę. Jeżeli na owej ręce była jakaś skaza zanim uschła to
mogła być i potem, gdy została ona przywrócona do normalnego stanu.
Tym,
którzy zostaną wskrzeszeni do życia na ziemi, da nowe ciało fizyczne.
To nowe ciało fizyczne niewątpliwie będzie podobne do ciała, które dana
osoba miała przed śmiercią, dzięki czemu ci, którzy ją przedtem znali,
będą ją mogli poznać.

Pytanie (z 1916 r.). Czy będzie zmartwychwstanie nieżywo-narodzonych niemowląt? Odpowiedź - żadne
niemowlę nie jest duszą przed jego narodzeniem się. Pismo św. mówi, o
"każdej duszy, w której jest dech żywota"; i takie tylko dusze z Adama,
które żyły i umarły, są odkupione przez duszę Jezusa, zatem te, są
jedynymi duszami jakie będą wyprowadzone z grobu. Ktokolwiek się nie
narodzi żywy, nie został odkupiony, a jeśli nie odkupiony to i nie
wzbudzony. Niemowlęta wspomniane w powyższym pytaniu nie narodziły się
żywymi, nie zostały odkupione i dlatego nie będą miały udziału w
zmartwychwstaniu.

Coś wyraźnie poplątało się Russellowi z narodzeniem fizycznym, i
narodzeniem z Ducha (Jan 3;3-8). Czyż Biblia nie mówi wyraźnie o
poczęciu, jako o nowo zrodzonej istocie, jakim jest człowiek. Kłamstwo
rodzi grzech. Pan Jezus tak nie nauczał, lecz mówił: Błądzicie nie znając Pism ani mocy Bożej. Albowiem przy zmartwychwstaniu, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie w niebie (Mat. 22:29-30).
Powoływanie się na wypowiedź Pana Jezusa, który powiedział: I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd (Jan 5:29) jest bałamutne, gdyż wypowiedź ta została wyrwana z kontekstu tego rozdziału, jak i całej nauki o zmartwychwstaniu.

Pan Jezus nie podawał kilku sprzecznych teorii na jeden temat. Jego
nauka była jasna, a jeśli były jakieś wątpliwości, zostało to objawione
apostołom: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto słucha słowa mego
i wierzy Temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed
sądem, lecz przeszedł z śmierci do żywota (Jan 5:24).
Każdy stanie przed tronem Chrystusowym. Po co ? Albowiem my wszyscy musimy stanąć przed sądem Chrystusowym, aby każdy odebrał zapłatę za uczynki swoje, dokonane w ciele, dobre czy złe (2 Kor. 5:10). A jak postanowiono raz ludziom umrzeć, a potem sąd (Hebr. 9:27).
Czy słowa Pana Jezusa i ap. Pawła sobie przeczą? W żadnym wypadku,
uzupełniają się. Nagroda dla wszystkich (wzbudzonych z martwych) nie
będzie taka sama, dla jednych będzie to wieczność, dla innych
potępienie (zobacz Obj. 2:7,10, 17,26-27; 3:5,11-12).

Podstawą do otrzymania nagrody jest właściwy fundament: Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus. A czy ktoś na tym
fundamencie wznosi budowę ze złota, srebra, drogich kamieni, drzewa,
siana, słomy. To wyjdzie na jaw w jego dziele; dzień sądny bowiem to
pokaże, gdyż w ogniu się objawi, a jakie jest dzieło każdego, wypróbuje
ogień. Jeśli czyjeś dzieło, zbudowane jest na tym fundamencie, ostoi
się, ten zapłatę odbierze; Jeśli czyjeś dzieło spłonie, ten szkodę
poniesie, lecz on sam zbawiony będzie, tak jednak, jak przez ogień (1
Kor. 3:11-15).
Paweł ostrzega: Przeto nie sądźmy przed
czasem, dopóki nie przyjdzie Pan, który ujawni to, co ukryte w
ciemności, i objawi zamysły serc; a wtedy każdy otrzyma pochwałę od Boga (1 Kor. 4:5).

Siądź po prawicy mojej

Ten fragment jest cytowany w Nowym Testamencie kilka razy:
Powiedział Pan do mojego Pana: Usiądź po mojej prawej stronie, a ja Twoich wrogów położę jako podnóżek dla stóp Twoich (Psalm 110:1 BWP).
A gdy Pan Jezus to do nich powiedział, został wzięty w górę do nieba i usiadł po prawicy Boga (Mar. 16:19).
Odtąd zaś Syn Człowieczy siedzieć będzie po prawicy mocy Bożej (Łuk. 22:69).
Któż będzie potępiał? Jezus Chrystus, który umarł, więcej zmartwychwstał, który jest po prawicy Boga, Ten przecież wstawia się za nami (Rzym. 8:34).
Jaką okazał w Chrystusie, gdy wzbudził Go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie (Efez. 1:20).

Jedna z książek podejmująca ten temat stwierdza: Gdy Chrystus po
zmartwychwstaniu powrócił do nieba, nie zaczął od razu panować jako
król rządu Bożego. jak wyjaśnia apostoł Paweł, miał przez pewien czas
czekać (...) (Hebr. 10:12,13). Kiedy potem nadszedł czas, żeby Chrystus
zaczął panować, Jehowa powiedział do niego: "Wyrusz na podbój
nieprzyjaciół"(Psalm 110:1,2,5, 6).

Jako kto siedział Pan Jezus po prawicy Boga i co robił? Na to
pytanie Strażnica nie odpowiada. Natomiast Biblia mówi: Dana jest mi wszelka władza w niebie i na ziemi
(Mat. 28:18). To są słowa Jezusa. Na jaką władzę więc miał jeszcze
oczekiwać? Dlaczego niewolnik zaciemnia te wersety? Ponieważ nijak nie
mógł się podłączyć do władzy tego, rządu w tym czasie. Ponieważ
Chrystus objął wszelką władzę po zmartwychwstaniu, natomiast Russell
Strażnicę wydał dopiero 1879. Trzeba było przesunąć koronowanie
Chrystusa na rok 1914, choć wg ówczesnego prezesa (1917-1943)
Towarzystwa Strażnica, w tym roku nie spodziewano się powrotu
Chrystusa, ale przez pewien czas podtrzymywało naukę Russella
wyznaczającą rok 1874, potem Rutherford wyznaczył kilka nowych dat.

Autorzy Nowego Testamentu mówią nam, że Pan Jezus zasiadł po prawicy
Boga, kiedy poszedł do nieba, a nie od roku 1914. Czytamy dalej:
Oczekując teraz, aż nieprzyjaciele jego położeni będą jako podnóżek pod
stopy Jego (Hebr. 10:13). Widzimy zatem jasno, że zwyciężanie wrogów
Chrystusa jest stałym zadaniem Królestwa Bożego - w czasie, gdy Jezus
wciąż zajmuje miejsce po prawicy Bożej. Którego musi przyjąć niebo, aż
do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta
świętych proroków swoich (Dz. Ap. 3:21).
Wiersz bezpośrednio
poprzedzający wyżej przytoczony, mówi nam: Aby nadeszły od Pana czasy
ochłody, i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa (Dz. Ap. 3:20).
To stwierdzenie wyraźnie wskazuje na fakt, że odnowa wszystkiego jest
punktem kulminacyjnym, przenikającego wszystko procesu: On musi
królować dopóki nie położy wszystkich swoich nieprzyjaciół (1 Kor.
15:25). Apostoł wyraźnie wskazuje nam na Chrystusa jako Króla, który musi królować, a ostatnim wrogiem jaki będzie przez Niego pokonany, to śmierć (1 Kor, 15:26).

Ostatnim wrogiem będzie śmierć:

Albowiem to, co skażone, musi przyoblec się w to, co nieskażone, a
to co śmiertelne, musi przyoblec się w nieśmiertelność. A gdy to, co
skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to co śmiertelne,
przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie!
Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło
twoje? A żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu jest zakon; Ale
Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego,
Jezusa Chrystusa (1 Kor. 15:53-57).
Wszystko bowiem poddał pod stopy Jego.
Gdy zaś mówi, że wszystko zostało poddane, rozumie się, że oprócz tego,
który mu wszystko poddał. A gdy mu wszystko zostanie poddane, wtedy też
i sam Syn będzie poddany temu, który Mu poddał wszystko, aby Bóg był
wszystkim we wszystkim (1 Kor. 15:27-28). A gdy mu wszystko zostanie
poddane - oznacza ogólnoświatową manifestację Chrystusowego panowania,
(zarówno w niebie, jak i na ziemi).

Pod stopy Twoje

Kto położy wrogów Chrystusa pod Jego stopy? Jest to Bożym
przywilejem i prawem (Psalm 110:1), lecz zostanie to dokonane za sprawą
ludu Bożego. Dawid pytał Boga: Czymże jest człowiek, że o nim
pamiętasz? Dałeś mu panowanie nad dziełami rąk swoich, Wszystko
złożyłeś pod stopy jego (Ps. 8:5-7).
Autor listu
do Hebrajczyków przypomina nam, że dokona tego lud - a nie aniołowie.
Przystało bowiem, aby Ten, dla którego i przez którego istnieje
wszystko, który przywiódł do chwały wielu synów,
sprawcę ich zbawienia uczynił doskonałym przez cierpienia. Bo zarówno
Ten, który uświęca, jak i ci, którzy bywają uświęceni, z jednego są
wszyscy, z tego powodu nie wstydzi się nazwać ich braćmi (Hebr. 2:10-11).

Widzimy tu Chrystusa jako zwycięzcę. Wierzymy, że możemy mieć udział
w zwycięstwie jako żołnierze Chrystusowi (2 Tym. 2:3), walczymy, aby je
osiągnąć. Jego Królestwo doznaje chwały, kiedy my tu na ziemi je
umacniamy, dając dobry przykład, wzór do naśladowania osobom
niezdecydowanym, czy przeciwnym Królestwu Bożemu.
Pierwsza
obietnica odnowionego Królestwa pojawiła się w słowach Boga, który
powiedział do węża: Będziesz przeklęty... proch będziesz jadł.... I
ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a
jej potomstwem; ono zdepcze ci głowę, a ty ukąsisz je w piętę (1 Mojż.
3:14-15).
Ta obietnica spełniła się na Golgocie, jednak Kościół nadal ma brać
udział w tym zwycięstwie. Kiedy Pan Jezus wysłał 72 uczniów, aby
głosili Słowo i dokonywali dzieł Królestwa, ci z radością wrócili
mówiąc: Panie, i demony są nam podległe w imieniu Twoim, Rzekł więc do
nich: Widziałem, jak szatan, niby błyskawica, spadł z nieba. Oto dałem
wam moc, abyście deptali po wężach i skorpionach i po wszelkiej potędze
nieprzyjacielskiej, a nic wam nie zaszkodzi (Łuk. 10:17-19).
Jednocześnie Pan Jezus wskazał z czego mają się radować szczególnie:
Wszakże nie z tego się radujcie, iż duchy są wam podległe; radujcie się
raczej z tego, iż imiona wasze w niebie są zapisane (Łuk. 10:20). A Bóg pokoju rychło zetrze szatana pod stopami waszymi (Rzym. 16:20).

Aby wszelki język wyznał

Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w
Chrystusie Jezusie. Dlaczego? Aby wszelki język wyznał, że Jezus
Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca (Filip. 2:5,11). Takimi mamy
być już dzisiaj, a nie dopiero w dniu przyjścia Pańskiego, lub
w dniu sądu. Pan Jezus wyraźnie mówi, że nie każdy, który mówi: Panie,
Panie, wejdzie do Królestwa Bożego (Mat. 7:21). Oprócz zwodzicieli,
będzie wielu, którzy żyją poza błogosławieństwem Królestwa. Co prawda
nazywają Go "Panem", ale nie narodzili się na nowo, i nie chcą być
prawdziwie oddani Jego panowaniu (Jan 3:3-8).
Apostoł Paweł, pisze:
Albowiem mąż, poganin, uświęcony jest przez żonę, i żona poganka,
uświęcona jest przez wierzącego męża; inaczej dzieci wasze byłyby
nieczyste, a tak są święte (1 Kor. 7:14).
Jan w Objawieniu wyraźnie zaznacza, że tylko zbawieni wstąpią do Świętego Miasta: I chodzić będą narody w światłości jego, a królowie ziemi wnosić
będą do niego chwałę swoją. A bramy jego nie będą zamknięte w dzień, bo
nocy tam nie będzie; I wniosą do niego sławę i dostojeństwo narodów. I nie wejdzie do niego nic nieczystego ani nikt, kto czyni obrzydliwość i kłamie, tylko ci, którzy są zapisani w księdze żywota Baranka (Obj. 21:24-27).
Królestwo Boże nie zawsze jest zgodne z ludzkim wyobrażeniem na ziemi.
Zawsze będą tacy, o których Pismo mówi: Dlatego, że poznawszy Boga, nie
uwielbili go jako Boga i nie złożyli mu dziękczynienia, lecz
nikczemnieli w myślach swoich, a nierozumne serce pogrążyło się w
ciemności (Rzym. 1:21). A na tym polega sąd,
że światłość przyszła na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali
ciemność, bo ich uczynki były złe (Jan 3:19). Uwiedzieni obłudą
kłamców, naznaczonych w sumieniu piętnem występku (1 Tym. 4:2). Ludzie zaś źli i oszuści coraz bardziej brnąć będą w zło, błądząc sami i drugich w błąd wprowadzając (2 Tym. 3:13).

Królestwo Boże będzie jednak wzrastać, pomimo niewdzięczności
bezbożnych. Już nieraz w historii zdawało się, że lud Boży zostanie z
ziemi wytrzebiony. Postąpmy z nim mądrze, aby się nie mnożył. Bo gdyby
nas zaskoczyła wojna, mógłby także on przyłączyć się do naszych wrogów,
walczyć przeciwko nam i ujść z kraju ( 2 Mojż. 1:10).
Obecność
Izraela w Egipcie przysporzyła Egipcjanom dobrobyt w, taniej sile
roboczej, ale stanowiła też niebezpieczeństwo. Egipcjanie uważali ich
za potencjalnych wrogów. Nie chcieli wypuścić Izraela, ale też nie
chcieli go pozostawić. Pomimo tak trudnych warunków, Izrael
niesamowicie się powiększał liczebnie. Jakże aktualne i ciągle żywe są
słowa, które napisał w natchnieniu król Dawid: Czemuż burzą się narody,
a ludy myślą o próżnych rzeczach? Powstają królowie ziemscy i książęta
zmawiają się społem przeciw Panu i Pomazańcowi Jego; Zerwijmy ich więzy
I zrzućmy z siebie ich pęta (Psalm 2:1-3).
Te prorocze słowa, w miarę przybliżania się Dnia Pańskiego, znajdą
swoje pełne wypełnienie w nieprzyjaciołach Boga i Jego Królestwa,
walczącym przeciwko Chrystusowi, a zwłaszcza przeciw tym, którzy tu, na
ziemi, bronić będą prawdy o prawdziwym Królestwie Bożym.

A gdy się skończy 1000 lat

A gdy się dopełni tysiąc lat, wypuszczony zostanie szatan z
więzienia swego (Obj. 20:7). Będzie on jednak wypuszczony na krótki
czas. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim
pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat.
Potem musi być wypuszczony na krótki czas (Obj. 20:3). Tak więc,
nastanie nagle okres krótkiego, i ostatecznego buntu.

A gdy się dopełni tysiąc lat, wypuszczony zostanie
szatan z więzienia swego. I wyjdzie, by zwieść narody, które są na
czterech krańcach ziemi, Goga i Magoga, i zgromadzić je do boju; a
liczba ich będzie jak piasek morski. I ruszyli na ziemię jak długa i
szeroka, i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane. I spadł z nieba
ogień, i pochłonął ich. A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do
jeziora z ognia i siarki, gdzie znajduje się też zwierzę i fałszywy
prorok, i będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków (Obj 20:7-10).
Warto tu zwrócić uwagę na to, że wielu, którzy będą mieć przywilej żyć
w czasie 1000 - letniego panowania Jezusa Chrystusa, odrzucą Go i Jego
Królestwo. Buntowników tych pochłonie ogień z nieba.

Zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych

Towarzystwo napisało:To nie znaczy, że każdy zmartwychwstanie. Biblia mówi, że nie zmartwychwstanie Judasz
Iskariota, który zdradził Jezusa. Z uwagi na jego rozmyślną
niegodziwość nazwano go "synem zatracenia" (Jan 17:12). Poszedł do
symbolicznej Gehenny, z której nie ma zmartwychwstania (Mat. 23:33).
Ludzie, którzy po poznaniu woli Boga rozmyślnie czynią zło, mogą zgrzeszyć przeciwko duchowi świętemu, a Bóg nie wskrzesi
tych, którzy grzeszą przeciwko Jego świętemu duchowi (Mat. 12:32; Hebr.
6:4-6; 10:26-27). Ponieważ jednak Sędzią jest Bóg, nie próbujmy
zgadywać, czy jacyś źli ludzie żyjący w przeszłości albo w czasach
dzisiejszych będą wskrzeszeni z martwych. Bóg wie, kto jest w Hadesie,
a kto w Gehennie.

Trudno znaleźć w Biblii te fragmenty, na które powołuje się Strażnica. Na pewno jest napisane, że: Nastąpi zmartwychwstanie zarówno sprawiedliwych, jak też niesprawiedliwych (Dz. Ap. 24:15). Jeśli jest już mowa o zgadywankach, to sami autorzy Strażnicy nie mogą się zdecydować, czy i kiedy zmartwychwstaną ludzie z Sodomy i Gomory.

Tym samym Jezus wskazał, że przynajmniej niektórzy z
niesprawiedliwych mieszkańców starożytnej Sodomy i Gomory znajdą się na
ziemi w czasie Dnia Sądu. Chociaż prowadzili się bardzo niemoralnie, to
jednak można spodziewać się, że niektórzy z nich powstaną z martwych.

Natomiast, ta sama książka, wydana w 1990 r. na tej samej stronie (s.179 § 9) podaje zgoła inną wersję:

Czy tak okropnie niegodziwi ludzie zostaną wskrzeszeni w czasie
Dnia Sądu? Pismo Święte wyraźnie wskazuje, że tak nie będzie. (...) Za
swoją jaskrawą niemoralność mieszkańcy Sodomy i okolicznych miast
doznali zagłady, z której najwyraźniej nigdy nie zostaną wskrzeszeni.

Kto będzie sądzony, gdy się skończy 1000 lat?

I wiedziałem wielki, biały tron i tego, który na nim siedzi, przed
którego obliczem pierzchła ziemia i niebo, i miejsca dla nich nie było.
I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem; i
księgi zostały otwarte; również inna księga, księga żywota została
otwarta; i osądzeni zostali umarli na podstawie tego, co zgodnie z ich
uczynkami było napisane w księgach. I wydało morze umarłych, którzy w
nim się znajdowali, również śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w
nich się znajdowali, i byli osądzeni, każdy według uczynków swoich. I
śmierć, i piekło zostały wrzucone do jeziora ognistego; owo jezioro
ogniste, to druga śmierć. I jeżeli ktoś nie był zapisany w księdze
żywota, został wrzucony do jeziora ognistego (Obj. 20:11-15).
Podczas
pierwszego zmartwychwstania nie ma mowy o sądzeniu ludzi wcześniej
zmarłych. Aniołowie wyjdą na cały świat, aby oddzielić kąkol od
pszenicy. Jest to sąd na światem, a udział w pierwszym zmartwychwstaniu
mają tylko ci, którzy są Chrystusowi (1 Kor. 15:23). Zmartwychwstanie
sprawiedliwych i niesprawiedliwych odbywać się będzie podczas sądu
ostatecznego, gdy się dopełni 1000 lat i po rozwiązaniu szatana na
krótki czas i wrzuceniu go do jeziora z ognia i siarki(Obj. 20:10).