Ufajcie, Ja Jestem

A o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po
morzu. Uczniowie zaś widząc idącego po morzu, zatrwożyli się i mówili,
że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Ale Jezus zaraz do nich
powiedział: Ufajcie, Ja Jestem, nie bójcie się! A Piotr
odpowiadając mu, rzekł: Panie jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do
siebie po wodzie. A On rzekł: "Przyjdź. I wyszedł Piotr z łodzi, szedł
po wodzie i przyszedł do Jezusa. A widząc wichurę, zląkł się i, gdy
zaczął tonąć, zawołał mówiąc: Panie ratuj mnie. A Jezus zaraz wyciągnął
rękę uchwycił go i rzekł mu: O mało wierny czemu zwątpiłeś?" (Mat. 14:25-31 NP).
Ja Jestem, co za wielką moc mają w sobie te dwa słowa. Kiedy wysłannicy faryzeuszy przyszli aresztować Pana Jezusa, zapytał ich: Kogo szukacie? Odpowiedzieli mu: Jezusa Na­za­reńskiego. Rzekł do nich Jezus: Ja jestem. A stał przy nim Judasz, który go wydał. Gdy więc im rzekł: Ja jestem, cofnęli się i padli na ziemię.- dlaczego, skoro był tylko doskonałym człowiekiem? (Jana 18:4-6 NP).

Piotrowi i innym apostołom nie obce było zmaganie się żywiołami morza, a wiatr był przeciwny.
Mimo to powoli posuwali się łodzią w wyznaczonym kierunku. Zmęczeni i
wyczerpani wczesnym rankiem zobaczyli idącego Mistrza po wodzie. Widząc
Jezusa idącego po wodzie - zlękli się: Jezus uspokoił ich, mówiąc; Ufajcie, Ja Jestem, nie bójcie się! (Zobacz Ks. Wyjścia 3:11-14). Piotr jakby chciał się upewnić powiedział: Panie jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie.

Każdy
z nas płynie w jakiejś łodzi zmagając się różnymi przeciwnościami losu.
Czytając to doniesienie biblijne nasuwa się pytanie: ilu z nas wyszłoby
z łodzi na otwarte morze? Niektórzy mogą skarcić Piotra za małą wiarę,
że zląkł się i zwątpił w moc swego Pana. To nie uderzająca fala
przy­czyniła się do tego, że Piotr zaczął tonąć, lecz brak wiary. Jeśli
jesteśmy w Jego ręku nic nam stać się nie może. Kotwica Jego ręki
uchwyciła Piotra we właściwym momencie, nie za szybko, ani za późno. On
nigdy się nie spóźnia, tylko czy my Mu wierzymy?!
Gorzej, kiedy
wsiądziemy do nieodpowiedniej łodzi i płyniemy w nie­właściwym
kierunku. Niestety te ło­dzie są przepełnione, a ich kapitanowie nie
znają się na nawigacji, i nie potrafią określić położenia, choć cały
czas zapewniają że dryfują we właściwym kierunku, aby uspokoić
zniecierpliwionych pasażerów, którzy do­brze pamiętają nakreślony
wcześniej kurs i czas. (np. pokolenie roku 1914 nie miało przeminąć, a
przeminęło, odwołano tą naukę w Strażnicy nr 21/1995 r.) Dowódcy ci -
aby uspokoić pasażerów - zapewniają, że to jest jedy­na łódź, która
utrzyma się w tej nawałnicy. Aby ich słowa były przekonujące,
przyrównują Organizację Świad­ków Jehowy do Arki Noego. Oto list jednej
z pasażerek z tej łodzi:

Piszę
do Was bo chciałabym się dowiedzieć czegoś o was. Jestem bardzo nieufna
do ludzi i do wszelkich organizacji podchodzę z wielkim dystansem. Mam
problemy z odnalezieniem się w rodzinie i społeczeństwie. Jestem
aktualnie w trakcie odchodzenia z Organizacji Świadków Jehowy.
Powiadomiłam ich o tym. Jestem mężatką, mamy dwoje dzieci. Uświadomiłam
sobie ostatnio, że zmarnowałam kawał życia. Straciłam rodzinę i
przyjaciół. Jestem przeraźliwie samotna i zagubiona. Proszę o kontakt.
Ta niewiasta była święcie przekonana, że wsiadła do właściwej łodzi,
mało tego, przekonywała o tym rodzinę, znajomych i innych mieszkańców
terenu na którym mieszka. Samotność to epidemia przeludnionego świata
dwudziestego wieku.

Ale jest Bóg na niebie, który dochowuje wierności gdy "przyjaciele" zawiodą. Kogóż
bać się będę? Pan ochroną życia mego: Kogóż mam się lękać, Choćby
rozbili przeciw mnie obozy, Nie ulęknie się serce moje, Choćby wojna
wybuchła przeciw mnie, nawet wtedy będę ufał. O jedno prosiłem Pana, o
to zabiegam: Abym mógł mieszkać w domu Pana i by odwiedzać świątynię
jego (Ps. 27:3,4).

Dawid wiedział co to jest samotność i
odtrącenie, przeżył coś co jest dla rodzica najboleśniejsze, kiedy 
wła­sny syn nastaje na życie ojca i jego królestwo. Jednak napisał: Choć­by ojciec i matka mnie opuścili, Pan jednak mnie przygarnie
(Ps. 27:10) Tak jak ta siostra i wielu oszukanych ludzi szuka twej
przyjaznej dłoni. Potrzebują kogoś, kto ich zrozumie, pocieszy. Kogoś
przed kim mogliby się wyżalić, ukoić ból. Najtrudniejsze dla ludzi,
którzy opu­sz­czają Organizację nie jest to, że ich wyrzucono, lecz
trudność po­go­dzenia się z tym, że cały czas przekonywano ich, iż
nauka ta ma oparcie w Biblii. Kiedy jednak głosiciele na podstawie
Słowa wykazali, że Biblia tak nie uczy, zaczęto przekonywać ich, że
naj­ważniejszy jest pokarm, na czas słu­szny w Strażnicy. 
Dlatego opuszczając Organizację starajmy się zapamiętać słowa Dawida:
Naucz mnie, Panie, drogi swojej.
I prowadź mnie ścieżką prostą z powodu wrogów moich! Nie wydaj mnie na
pastwę wrogów moich, Bo fałszywi świadkowie powstają przeciwko mnie i
dyszą gwałtem! Ja jednak wierzę, że ujrzę dobroć Pana w krainie żyjących (Ps. 27:11-13)
Na swej drodze znajdziesz wielu kruków, którzy będą chcieli nad tobą zapanować, i zaprowadzić Cię do nikąd, dlatego proś Pana, aby poprowadził Cię drogą prostą.
Drogą tą jest Pan Jezus. (Jan 14:6) Innej drogi nie ma. Nie martw się,
że nie rozumiesz wielu nauk. Ważne jest abyś znalazł prawdziwy
fundament. Według łaski Bożej, która mi jest dana, jako mądry
budowniczy założyłem fundament, a inny a nim buduje. Każdy zaś niechaj
baczy, jak na nim buduje. Albowiem fundamentu innego nikt nie może
założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus (1 Kor. 3:10,11).