Czy porwanie nastapi przed Wielkim uciskiem?

Na podstawie poprzednich listów przekonałeś mnie, że Biblia uczy, o widzialnym przyjściu Chrystusa, który przyjdzie zabrać swych wiernych naśladowców tam, gdzie On jest. Mój problem jednak do końca nie został rozwiązany. Ostatnio spotkałem ludzi, którzy jeszcze bardziej mi to zagmatwali, a chodzi mi o tzw. porwanie Kościoła, kiedy ono nastąpi - przed, w trakcie, czy pod koniec "Wielkiego Ucisku"?
Ponieważ nigdy się na ten temat nie wypowiadałeś wprost, a z Twoich listów wynikało raczej, że uczniowie Chrystusa będą przechodzić Wielki Ucisk, dlatego proszę o odpowiedź. Lepiej mówić prawdę, która boli, ale potem uzdrawia, niż łechcące kłamstwa, które zabijają. Jak wiesz interesują mnie tylko wypowiedzi Biblii, a nie wnioski jakie Ci się będą nasuwać. Po tych logicznych wnioskach z nauk Towarzystwa Strażnica nie mogę się pozbierać. Zaskoczył mnie artykuł ze Strażnicy, z którego wynika, że "niewolnik doskonale jest zapoznany z naukami innych wyznań. Oto niektóre z nich:

 

Czy zostaniesz porwany do nieba?

Mnóstwo osób wierzy, że po śmierci pójdzie do nieba. Jednakże niektórzy sądzą, iż zostaną porwani do nieba, co bywa powszechnie nazywane pochwyceniem. Czy i Ty się tego spodziewasz?
Jedni umiejscawiają pochwycenie przed tym wielkim uciskiem, drudzy - w trakcie trwania. Zdaniem jeszcze innych nastąpi to dopiero po tej bezprzykładnej udręce. Teoria głosząca pochwycenie po wielkim ucisku przeważała do początku XIX wieku. Wówczas powstał w Anglii pewien ruch, na czele którego stanął były duchowny Kościoła irlandzkiego, John Nelson Darby. Wraz z podzielającymi jego poglądy Anglikami przyjęli nazwę "braci plymuckich". Z ośrodka w Plymouth odbywał Darby podróże kaznodziejskie do Szwajcarii oraz innych krajów europejskich. Utrzymywał, że powrót Chrystusa będzie miał dwie fazy. Rozpocznie się od potajemnego pochwycenia "świętych" przed siedmioletnim uciskiem, który spustoszy ziemię. Później Chrystus pojawi się widzialnie w towarzystwie owych "świętych i razem z nimi będzie panować na ziemi przez tysiąc lat.
Członkowie innego odłamu, kierowanego przez B.W. Newtona, wierzyli w pochwycenie, ale umiejscawiali je po wielkim ucisku. Aleksander Reese, będący rzecznikiem tego poglądu, twierdził, iż teorie Potajemnego Pochwycenia mocno zagrażają nadziei na Przyjście Chrystusa. Inni pokładają ufność w "teorii pochwycenia częściowego", utrzymując, iż w pierwszej kolejności dostąpią go osoby najbardziej oddane Chrystusowi, a później te, które są silnie związane ze światem.

 

Porwani na spotkanie Pana w jaki sposób?

A skoro Jezus stał się obecny jako Król, należałoby przypuszczać, iż rozpoczęło się zmartwychwstanie niebiańskie, obejmujące w pierwszej kolejności tych, z Izraela duchowego, którzy wcześniej umarli, dochowując prawości (1 Kor. 15:23). Teraz służą oni w niebie u boku Jezusa. A co powiedzieć o stosunkowo nielicznym gronie pomazańców żyjących jeszcze na ziemi? Czy czekają na pochwycenie?
Każdy wierny członek ostatka Izraela duchowego, który umiera podczas obecności Chrystusa, natychmiast otrzymuje nagrodę niebiańską. "W oka mgnieniu" zostaje wskrzeszony do życia jako stworzenie duchowe i "porwany" na spotkanie Jezusa, aby usługiwać w roli współwładcy w Królestwie Niebios.

 

Wiele ucisków, a - wielki ucisk

Wiele nieporozumień pośród chrześcijan bierze się z łączenia dwóch słów, (wiele od wielkiego) które Biblia wyraźnie rozróżnia. Apostoł Paweł, rozgranicza wiele ucisków, od wielkiego ucisku. Sam zniósł ich mnóstwo: był bity, kamienowany, odrzucony, prześladowany przez fałszywych braci i "samozwańczych apostołów". Utwierdzając dusze uczniów i zachęcając, aby trwali w wierze, i mówiąc, że musimy przejść przez wiele ucisków (Dz. 14:22). Jego przykład jest godny naśladowania. Nie pozostawił swoich uczniów w błędzie dla świętego spokoju, ale ostrzegał, że zanim przyjdzie Chrystus musi się jeszcze wiele wydarzyć: Co się zaś tyczy przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i spotkania naszego z nim, prosimy was, bracia, Abyście nie tak szybko dali się zbałamucić i nastraszyć, czy to przez jakieś wyrocznie, czy przez mowę, czy przez list, rzekomo przez nas pisany, jakoby już nastał dzień Pański. Niechaj was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo nie nastanie pierwej, zanim nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek niegodziwości, syn zatracenia (2 Tes. 2:1-3).
Proroctwa Biblijne przekonują nas, że na arenie świata muszą zajść wielkie zmiany, zanim powtórnie przyjdzie Pan Jezus. Jesteśmy świadkami tragicznych wydarzeń jakie miały miejsce w Ameryce (11 września 2001 roku), która została zaatakowana w taki sposób, że żaden politolog, ani strateg obronności tego kraju w ogóle nie brał pod uwagę. Co prawda zagrożenie przyszło z zewnątrz, ale samoloty wystartowały z lotnisk amerykańskich. Co wyniknie z tego? Jeżeli żyjemy w czasie o którym mówią proroctwa, to wielki ucisk może rozpocząć się od każdego konfliktu militarnego na świecie.
Jednak rozpoczęcie wielkiego ucisku nie jest jednoznaczne z porwaniem Kościoła. Po tych wydarzeniach w Ameryce pojawiły się pierwsze komentarze, (wypowiedzi), które odwoływały się do prywatnych proroctw, w których zabrakło wykładni Słowa Bożego. Taki sam błąd zrobiło Towarzystwo Strażnica, dopatrzyło się w Objawieniu XIII rozdziale szkarłatno-czerwoną bestię w Lidze Narodów, a gdy ona upadła, zastosowano to samo proroctwo do potęgi Anglo-Amery-kańskiej (ONZ), choć wcześniej w tych wersetach Russell obserwując wydarzenia historyczne, dopatrzył się, Napoleona, który odnosił wielkie zwycięstwa, podbił wiele krajów, a w końcu dotarł też do prześlicznej góry, (Izraela). Jednak proroctwa te koncentrują się na dniach ostatecznych: W czasach ostatecznych zetrze się z nimi król południa. Lecz król północy uderzy na niego z wozami, jeźdźcami i wieloma okrętami; wtargnie do kraju i zalej je jak powódź (Dan 11:40). Musi zaistnieć taka sytuacja geopolityczna, która będzie odpowiadać treści proroctwa. Dziś jest jeszcze nieczytelna. Niewiadomo do końca, kto jest królem północy, a kto królem południa, oczywiście geograficznie od Izraela. Jaką rolę odegra Ameryka - to będzie zleżało od tego z jakim królestwem się połączy?

 

Lekcja ze zboru w Tesalonice

Na pociechę tym, którzy pragną jak najszybciej ujrzeć przychodzącego w chwale Chrystusa, i wziąć udział w Jego triumfie, Apostoł mógł powiedzieć tylko, że "tajemnica nieprawości już się dokonuje. Moc, która miała za zadanie powstrzymać paruzję Chrystusa już wtedy działała. Działa jednak powoli, w ukryciu, przygotowując stopniowo grunt do przeszłego odstępstwa. apostoł Jan pisał: Wszelki zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przeszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie (1 Jan 4;3). Rozpoznawczym znakiem Ducha Bożego jest wiara we wcielenie Jezusa, w to, że Jezus przyszedł na świat w ciele, jako prawdziwy człowiek (w gr. semityzm: (zobacz też 2 Jana 2:7). (Pierwszym i niepodważalnym argumentem jaki zarzuci szatan Jezusowi, to to, że nie przyszedł w ciele. Coraz więcej książek i różne artykuły w gazetach, przygotowują niejako podwalinę do odrzucenia Chrystusa jako prawowiernego Mesjasza. Chrystus nie jest jakimś bytem czysto duchowym, ani też jakąś eteryczną emanacją bóstwa, lecz prawdziwym człowiekiem, który mógł oddać za nas swe życie (zobacz 1 Jan 5:6). Gnostycy nigdy nie mogli się z tym pogodzić. W ich przekonaniu materia była elementem złym, rzeczywiste wcielenie było niemożliwością, gdyż Syn Boży nigdy nie mógł wziąć na siebie ludzkiego ciała.
Dzieci, nadeszła już ostatnia godzina: tak jak słyszeliście, Antychryst przychodzi. Teraz wielu jest antychrystów, po tym właśnie poznajemy, że nadeszła ostatnia godzina (1 Jana 2: 18). Ostatnia godzina - to czas poprzedzający bezpośrednio przyjście Pana. Autor nie określa jednak czasu trwania tej godziny. Data powtórnego przyjścia Chrystusa jest tajemnicą (Mat. 24: 36). Z kontekstu tego rozdziału jak i innych wersetów zajmujących się wprost tym tematem, pokazują nam ostatnią fazę historii zbawienia, która rozciąga się od pierwszego przyjścia aż do Jego paruzji. Znakiem ostatniej godziny jest przyjście antychrysta. Chrystus i apostołowie za znak końca świata uważali ukazanie się przeciwnika, któremu nadawali różne imiona.
Jan nazywa go antychrystem. Trzeba tu stwierdzić, że duch antychrysta oznacza zbiorowość, a nie jednostkę, która jest uosobieniem sił przeciwnych Chrystusowi. Pochodzi i działa przez konkretne jednostki, tzn. przez chrześcijan apostatów, którzy nie mieli prawdziwej wspólnoty z Bogiem i braćmi. To przez tego zwodniczego ducha, który cały czas stara się zwodzić chrześcijan z drogi prawdy. Jednak kiedy pojawi się antychryst w dniach ostatecznych, zbierze niewyobrażalne żniwo (Obj. 13:8).
Obietnica Chrystusa dotycząca zachowania wiernych jest identyczna z obietnicą Pawła zawartą w Liście Tesaloniczan: I oczekiwać Syna jego z niebios, którego wzbudził z martwych, Jezusa, który nas ocalił przed nadchodzącym gniewem (1 Tes. 1:10). Większość biblistów twierdzi, że nadchodzący gniew, mówi o przyszłym sądzie nad światem, który nastąpi w czasie wielkiego ucisku.
Począwszy od Ewangelii Mateusza. 24:15 Jezus mówił o szczególnych znakach, jakie wystąpią w tym czasie. Podane przez Słowo Boże proroctwa przekonują nas, że Jego uczniowie żyjący w czasie wielkiego ucisku, będą mogli przewidzieć z dużą dozą prawdopodobieństwa termin zakończenia go i nadejścia Chrystusa jako władcy. Tak jak to miało miejsce w roku 70 n.e. gdy chrześcijanie zobaczyli nadciągające wojska rzymskie, mieli uchodzić w góry. Jezus często powtarzał: Tak i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że zbliża się wasze odkupienie (Mat. 24;33).
Kto i co ma ujrzeć? Przede wszystkim Ci, którzy uwierzą Jego słowom doczekają żywi przyjścia swego Pana i odkupienia ich. A zatem słowa te skierowane są do Kościoła, do uczniów Chrystusa, nie tylko do Żydów, którzy dopiero uwierzą w Syna Bożego w końcowej fazie tego ucisku (Mat. 23:37-39). Od rozpoczęcia wielkiego ucisku do jego końca czterokrotnie podany jest okres: 1260 dni. (Dan. 9:25-27; Obj. 11:1-2; 12:6,14; 13:5-7). Po co i dla kogo zostały podane te dni? Nie wolno zapominać nam, że Pan Jezus cały czas ostrzegał przed zwiedzeniem. Czas w tym bardzo trudnym okresie, będzie wlókł się bardzo powoli, a ludzie będą spragnieni każdej wyzwoleńczej wieści, która będzie im ogłaszać rychłe wybawienie. Biblia ostrzega nas, że to nie ludzie, a niebiosa ogłoszą nadchodzącego Syna Bożego, który przyjdzie po swój Kościół. Jego przyjście będzie zauważalne dla wszystkich ludzi na całym świecie, jak błyskawica na niebie zwiastująca nadchodzącą burzę.
Jezus przestrzega wszystkich wierzących w Niego i Jemu, aby mieli się na baczności szczególnie przed ludźmi udającymi chrześcijan: prorokami, nauczycielami i kaznodziejami, przez których - mimo tego, że są fałszywi - będą się dokonywały znaki, cuda, uzdrowienia i będzie się im wydawało, że odnoszą oni wielkie sukcesy w swej służbie (Mat. 24:24-33). Okres zwodzenia nie będzie łatwy. Chrystus przekonuje nas, że oszustwo będzie na tyle powszechne, że "wybranym" nieraz trudno będzie odróżnić prawdę od kłamstwa. Ci spośród ludu Bożego, którzy nie miłują prawdy zostaną zwiedzeni. I wśród wszelkich podstępnych oszustw wobec tych, którzy mają zginąć, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić. I dlatego zsyła Bóg na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu (2 Tes. 2:10, 11). Zbawienia doświadczą tylko ci, którzy przez wiarę w Chrystusa żarliwie i szczerze "kochają prawdę", którzy z niezachwianym przekonaniem wierzą w to, co mówi Bóg i odrzucą wszelkie nowe objawienia i nauczanie zwane tanią prawdą, (populizmem).
Wielki ucisk będzie okresem straszliwego cierpienia i niebezpieczeństwa dla wszystkich ludzi na świecie. Prorok Daniel pisze, że będzie to okres najtragiczniejszego ucisku w dziejach ludzkości (Dan. 12:1; Mat. 24: 21). Pan Jezus szczególnie zwraca naszą uwagę na to proroctwo: Gdy więc ujrzycie na miejscu świętym ohydę spustoszenia, którą przepowiedział prorok Daniel - kto czyta niechaj uważa (Mat. 24:15). Kontekst wskazuje na dwutorowość wypełnienia się tych słów:

  1. pierwszy - w roku siedemdziesiątym ,kiedy została zniszczona Jerozolima przez wojska rzymskie,
  2. drugi: - okres wielkiego ucisku. Będzie to okres straszliwego cierpienia dla ludzi wierzących. I dozwolono mu wszcząć walkę ze świętymi i zwyciężać ich; dano mu też władzę nad wszystkimi plemionami i ludami, i językami, i narodami (Obj. 13:7).

I zawrzał smok gniewem na niewiastę, i odszedł, aby podjąć walkę z resztą jej potomstwa, które strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie (Obj. 12:17). Pan Jezus mówił o skróceniu owych dni - nasuwa się pytanie jakich dni? Prorok Daniel usłyszał o: 1260,1290 1335 dniach, które dotyczą czasu ostatecznego, czasu - wielkiego ucisku. A gdyby nie były skrócone owe dni, nie ocalałaby żadna istota, lecz ze względu na wybranych będą skrócone owe dni (Mat. 24:22). Niektórzy komentatorzy biblijni uważają, że nie należy tych słów przyjmować jako stwierdzenia, że nastąpi skrócenie zapowiedzianego okresu 1260 dni, lub trzech i pół roku. Nie znajduję jednak żadnego innego wyjaśnienia, oprócz tego, które powiedział Jezus.
(...) Będzie to trwało czas wyznaczony, dwa czasy i pól czasu, a gdy doszczętnie będzie zniszczona, wtedy się to wszystko spełni. Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypławionych, lecz bezbożni będą postępować bezbożnie. Żaden bezbożny nie będzie miał poznania, lecz roztropni będą mieli poznanie. Od czasu zniesienia stałej ofiary codziennej i postawienia obrzydliwości spustoszenia upłynie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. Błogosławiony, kto wytrwa i dożyje do tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni. Lecz ty idź swoją drogą, aż przyjdzie koniec; i spoczniesz, i powstaniesz do swego losu u kresu dni (Dan. 12:11-13). Prorok Daniel usłyszał, że powstanie (czyli zmartwychwstanie) u kresu tych dni. Wcześniej usłyszał, że: ma zapieczętować te słowa do czasu ostatecznego.

Z wypowiedzi biblijnych wynika jasno, że lepiej przygotować się na zimę, na trudne chwile jeśli przyjdzie nam wtedy żyć. Nic na tym nie tracimy, wprost przeciwnie, trudności i ciężkie warunki hartują i umacniają wiarę. A zatem twierdzenie, że Kościół nie będzie przechodził wielkiego ucisku, jest wnioskiem, a nie przesłaniem Biblii. Jednak niewłaściwe byłoby spieranie się o słowa, które do zguby słuchaczy prowadzą: Wiedza wbija w pychę, miłość buduje (1 Kor. 8:1,2). Z wiedzy nie należy czynić podziałów, ale wymagana jest mądrość od Boga, i należy ją użyć, do umacniania wiary innych. Wskazuj na dane wersety i bądź dobrej myśli, że szczery czytelnik Biblii kierowany Bożym Duchem otrzyma poznanie zgodnie z obietnicą (Jan 14:26).
Nie wiedza - ale nasze życie z ludźmi i z Bogiem jest gwarancją zbawienia w Jezusie Chrystusie Panu Naszym. Co wcale nie oznacza, że mamy być podatni na każdą naukę, i dla świętego spokoju zgodzimy się z każdą teorią. Taka manipulacja prowadzi do nikąd, ale o tym już Ci pisałem poprzednio.

 

Zachowanie rozwagi w interpretacji

"Niewolnik" w Strażnicy, którą zacytowałeś na początku swego listu przyjął ton szyderczy, ośmieszając inne wyznania chrześcijańskie. Zapominając o tym, że to "on" w osobie Russella i Rutherforda nauczał dokładnie tak samo, a mianowicie że drugie owoce z (Obj. 7:9) będą wzbudzenie z martwych później ze względu na brak swojej gotowości. Ośmieszając innych sami piszą, że: należałoby przypuszczać, iż rozpoczęło się zmartwychwstanie niebiańskie w (1919 r) (...)
Przypuszczenie nie jest nauką, jest pewnym założeniem. Jeżeli "niewolnikowi" wolno przypuszczać (zakładać, że zmartwychwstanie nastąpiło w 1919 roku) i nadal pozostaje jedyną prawdziwą religią, dlaczego gdy przypuszczają inni stają się powodem do szyderstwa i drogą do nikąd? Przywódcy Towarzystwa Strażnica są świadomi tego, że będę musieli zrezygnować z nauki o roku 1914, celowo używają słowa (należy przypuszczać) aby w słusznym czasie wyjść z tej pokrętnej nauki z podniesionym czołem mówiąc: a nie pisaliśmy o tym, że to tylko przypuszczenia. Na odciągnięcie czytelnika od swoich krętactw, Towarzystwo Strażnica kierują uwagę czytelnika na nauki Kościoła Zielonoświątkowego:
Wiele grup ewangelicznych zwiastuje bliskie już pochwycenie wiernych chrześcijan. Ponieważ istnieją na ten temat rozmaite opinie, więc w broszurze wydanej przez jeden z Kościołów Zielonoświątkowych w Wielkiej Brytanii napisano: Chociaż zgadzamy się co do ogólnego zarysu wydarzeń związanych z powrotem Pana Jezusa (,,,), to jednak dopuszczalna jest swobodna w interpretacji proroctwa, w zależności od osobistych przekonań. Sporo osób zajmuje stanowisko wolne od dogmatyzmu i cierpliwie czeka, aż sam bieg wydarzeń odsłoni proroczy program działania".
Nieuczciwe byłoby z mej strony atakować w tym temacie wypowiedź Strażnicy aby w jakiś sposób obronić naukę innych chrześcijan. Wszystkich obowiązuje ta sama zasada w interpretacji Biblii. Nikt nie ma prawa jej dopasowywać do własnych założeń. Każdy z ludzi boi się przykrych doświadczeń, i wolałby aby ominął go w skutkach najtragiczniejszy w dziejach świata wielki ucisk, ale nasze chcenie nie może zmieniać kolejności wydarzeń zapisanych w Biblii. Pan Jezus też bał się haniebnej śmierci, wołał do swego Ojca, o ile możliwe aby odjął Mu ten kielich goryczy. Czy Ojciec słyszał wołanie swego Syna - oczywiście, że tak? Ale gdyby wtedy zmienił to, co zostało postanowione, ludzkość byłaby bez nadziei, bez zbawienia. Jeśli Bóg do czegoś dopuszcza, przynosi to zawsze Jemu chwałę, a ludziom radość i zbawienie w wyznaczonym przez Niego czasie. Droga ta często jest bardzo bolesna i nieraz trudno się z nią pogodzić. Bóg jednak nie lubuje się w cierpieniach ludzkich, ale pragnie abyśmy byli blisko Niego. Niestety, gdy nam jest dobrze, nasza więź z Nim często słabnie i pozostawia wiele do życzenia.

 

Pytanie wymagające odpowiedzi biblijnej

Strażnica akurat w tym temacie uczciwie przytacza nauki jakie głosi się w niektórych wyznaniach. W większości w Polsce chrześcijanie wierzą, że ciężkie chwile wielkiego ucisku ominą Kościół, a spadnie on na literalny Izrael i pogan. Pozwól, że rozszerzę trochę historię tej nauki. "Powstała ona w 1830 roku, z wypowiedzi pewnej kobiety ze Szkocji, którą to wypowiedź niektórzy uznali za proroctwo. Jednak wśród tych chrześcijan nie wszyscy zgodzili się tym poglądem. Pewien chrześcijanin nazwiskiem Miller, starał się przekonać zwolennika tej drogi: "Darby, jesteś w poważnym błędzie i czynisz Kościołowi wielką krzywdę, nie przygotowując go na doświadczenia, które będą miały miejsce podczas wielkiego ucisku".
Jednak Ty i ja musimy znaleźć daną naukę w interpretacji Biblii, która jest głosem Bożym, a nie przypisem, czy nauką różnych kaznodziei. Powtórne przyjście Jezusa Chrystusa jest zbyt poważną nauką biblijną, abyśmy mogli wyciągać dowolne wnioski. Na ten temat mamy ponad trzysta proroctw w Starym i Nowym Testamencie, które przedstawiają go na tyle jasno i wyraźnie, że nie musimy powoływać się na wypowiedzi ludzi, ale na autorytet Słowa Bożego.
Osobiście nie wyczytałem wprost z Biblii aby chrześcijanom, którym przyjdzie przechodzić wielki ucisk udało się obejść te trudne doświadczenia. Są to raczej wnioski z poszczególnych wersetów. Wolałbym aby wierzących ten gniew Boży ominął. Czytając jednak historię Kościoła, czytamy tam, że wielu chrześcijan przechodziło najróżniejsze próby i doświadczenia, do utraty życia włącznie. Czy byli gorsi od współczesnego Kościoła? Myślę, że lepsi! Dlaczego wtedy do nich nie odnosiły się poniższe słowa z (Obj. 2:10) Nie lękaj się cierpień, które mają przyjść na cię. Oto diabeł wtrącił niektórych z was do więzienia, abyście byli poddani próbie, i będziecie w udręce przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota (Obj. 2;10).
Nie znajduję też w Biblii żadnego wytłumaczenia, że (Objawienie 2:10) dotyczy literalnego wypełnienia się na uczniach Chrystusa, natomiast słowa z (Objawienia 3:10) nie dotyczą wiernych Kościoła dni ostatnich. Ponieważ zachowałeś nakaz mój, by przy mnie wytrwać, przeto i Ja zachowam cię w godzinie próby, jaka przejdzie na cały świat, by doświadczyć mieszkańców ziemi (Obj. 3:10). Zachowanie kogoś, wcale nie oznacza nie przeżywania czegoś. To, że z uczniów Chrystusa zrobiono sobie żywe pochodnie, byli rozszarpywani przez dzikie zwierzęta, tępiono ich na każdym kroku, czy nie jest tego dowodem, że Bóg ich zachował? Ich niewinnie przelana krew, stała się nasieniem ewangelicznym. Czas próby, oznacza również gniew szatana, skierowany wobec bogobojnych, tzn. tych, którzy w tym strasznym czasie nawrócą się. Czeka ich wszystko to, co zostało na te czasy zapowiedziane. Doświadczą nieszczęść, wojen, głodu i śmierci. Doznają przetrzebienia z ręki szatana i sił demonicznych (Obj. 9:3-5); 12:13). Będą torturowani, utracą domy i w popłochu będą musieli szukać schronienia. Ten czas będzie szczególnie uciążliwy dla mających rodziny i dzieci. Biada kobietom brzemiennym i karmiącym w owym dniach (Mat. 24: 15-20). W tym czasie ludzie będą pragnęli śmierci, ale jej nie będzie.
Kto czyta niech uważa. (BW); , niechaj rozważy (BP);. dobrze rozważy (NT Kowlski). Niech czytelnik wykaże rozeznanie. PNŚ.). niechaj rozumie -(Mat. KUL.) - Słowa te wskazują na ostrzeżenie skierowane do wspólnoty wyznawców Jezusowych całego świata. Jezus zapowiada, że Jego wyznawcy (wybrani) spotkają się z prześladowaniami na miarę czasów machabejskich. Zapowiada powszechny ucisk, strach i popłoch wśród ludzi - którzy zginą w wielkim ucisku, dopiero od tego czasu zostaną nazwani błogosławionymi, ponieważ odpoczywać będą po swym trudzie i uwolnieniu od prześladowań. (Obj. 14:13). Tych ludzi Słowo Boże nazywa zwycięzcami. Ocalenie jest nagrodą dla tych, którzy wytrwają w próbach i doświadczeniach, zachowując żywą wiarę w Boże Słowo. Biblia przekonuje nas, że niewielu ludzi nawróci się w tym okresie. Jednak byłoby to niemożliwe bez udziału Ducha Świętego (Jan 3:3-8).
Określony czas trwania sprawi, że ludzkość w rzeczywistości ocaleje od całkowitej zagłady. Ale Jezus mówi, iż stanie się to dzięki, lub ze względu na obecność wybranych, czyli tych, którzy przyjęli naukę Jego. Wyraz wybrani ma tu zabarwienie eschatologiczne, ale o charakterze uniwersalnym, a nie narodowym czy ezoterycznym. Tragizm czasu ciężkich doświadczeń, którym zostanę poddani wszyscy ludzie, powiększy obecność fałszywych proroków i mesjaszy. (Mat. 24:4,5). Posłużą oni się znakami i cudami, żeby - o ile możliwe - wprowadzić w błąd wybranych, tj. wyznawców Jezusa (Mat. 24:21-23). Jezus przestrzega uczniów przed łatwowiernością w tym względzie.
Powtórne przyjście Syna Człowieczego - Jezusa Mesjasza - będzie mieć pewne wyraźne znamiona. Będzie od początku jawne i powszechnie znane, a nie ukryte, o którym miałaby wiedzieć tylko garstka wtajemniczonych. Stąd przestroga Jezusa, żeby nie być łatwowiernym i niepotrzebnie Go szukającego. Przyjdzie nagle jak błyskawica rozjaśniające w momencie całe niebo. Paruzja będzie łatwo przez wszystkich rozpoznana, i zbyteczne jest wkuwanie wielu różnych doktryn w tym temacie. ważne jest abyśmy wiedzieli co o tym dniu mówi Pismo. Słowa: ukaże się znak Syna Człowieczego należy rozumieć, że ukaże się On sam, tj. uwielbiony Jezus, tak jak literalnie wypełniło się na Nim proroctwo Jonasza. (Mat. 12:38-42). Syn Człowieczy objawi się jako Sędzia wszystkich ludzi bez wyjątku, i tych również, którzy są Jego uczniami i wyznawcami (Dan. 7:13). Albowiem Syn człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z aniołami swymi, i wtedy odda każdemu według uczynków jego (Mat. 16:27). Wzmianka o aniołach zwołujących na sąd Boży wszystkich ludzi przy pomocy trąby, tak jak zwoływali lewici Izraelitów na święta religijne (3 Mojż. 10:1-10) służy do podkreślenia uroczystości tej chwili oraz mocy i majestatu Syna Człowieczego.
Przyjście jest tak pewne, jak pewne jest to, że zdrowe drzewo wypuści pączki i liście na wiosnę. Gdy wszystkie znaki, o jakich mówił Jezus, spełnią się, paruzja nastąpi. A zatem o czas jej nadejścia nie trzeba się martwić i niepokoić. Mamy Go oczekiwać z takim spokojem jak ogrodnicy i rolnicy oczekują nowej wegetacji u roślin i drzew (Mat. 24: 32-34). Zapowiedź Jezusa jest bardziej niezmienna niż całe stworzenie, tj. niebo i ziemia w potocznym ludzkim ujęciu. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą (Mat. 24:35).
Nie należy zapominać, że głównym źródłem teologii św. Pawła w ogóle, w tym i nauki eschatologicznej, jest sam Jezus Chrystus, który mu się ukazał u wrót Damaszku, aby go oświecić i przygotować do apostolatu wśród pogan. Na to nadprzyrodzone źródło powołuje się zresztą sam Apostoł. Albowiem ja przyjąłem od Pana to, co wam przekazałem ... (1 Kor. 11:23; Gal. 1:15).
Nauka Boża przyjęta z tego wiarygodnego źródła pokrywa się oczywiście z tym, co o rzeczach ostatecznych słyszeli z ust Chrystusa apostołowie, a co znalazło wyraz w pierwotnej katechezie chrześcijańskiej. Paweł musiał się z nią zapoznać. Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism. I że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism, I że ukazał się Kefasowi, potem dwunastu; Potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość dotychczas żyje, niektórzy zaś zasnęli; Potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom; A w końcu po wszystkich, ukazał się i mnie jako poronionemu płodowi (1` Kor. 15:3-8).
Paweł z całą mocą podkreśla pełną zgodność swego nauczania z nauką głoszoną przez pozostałych apostołów (Gal. 2:1-10). Widać to szczególnie w mowie Piotra wygłoszonej w domu Korneliusza: Przykazał nam też, abyśmy ludowi głosili i składali świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych. O nim to świadczą wszyscy prorocy, iż każdy, kto w niego wierzy, dostąpi odpuszczenia grzechów przez imię jego (Dz. Ap. 10:42,43). A także w mowie Pawła w Areopagu: Bóg wprawdzie puszczał płazem czasy niewiedzy, teraz jednak wzywa wszędzie, wszystkich ludzi, aby się upamiętali. Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych (Dz. Ap. 17:30,31).
Nie ulega wątpliwości, że Paweł jako ortodoksyjny Żyd oczekiwał "dnia Pańskiego" jeszcze przed swoim nawróceniem. Znał przecież dobrze Stary Testament i zapowiedzi Bożego Sądu i czasów ostatecznych w księgach prorockich (zwłaszcza druga część Izajasza) i niektórych Psalmach (Ps. 16:8-11; 73:23-28), a przede wszystkim w Daniela 12:1-4, gdzie jest wyraźnie mowa o zmartwychwstaniu, nagrodzie i karze wiecznej,nie mogły ujść jego uwagi: W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który jest orędownikiem synów twojego ludu, a nastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody, aż do owego czasu. W owym to czasie wybawiany będzie twój lud, każdy kto jest wpisany do księgi żywota. A wielu z tych, którzy są w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie. Lecz roztropni jaśnieć będą jak jasność na sklepieniu niebieskim, a ci, którzy wielu wiodą do sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki wieczne. Ale, ty Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego! Wielu będzie to badać i wzrośnie poznanie. Najbardziej charakterystyczne wyrażenia Pawła o rzeczach ostatecznych, takie jak: "dzień pański", "ostatnie dni", "czas ostateczny", mają swe źródło w Starym Testamencie:
(...) I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumie będą do niej zdążać wszystkie narody (Izaj. 2:2). Nie uśmierzy się żar gniewu Pana, aż spełni i urzeczywistni zamysły jego serca; w dniach ostatecznych dokładnie to zrozumiecie. (Jer. 23:20). Wyruszysz przeciwko mojemu ludowi izraelskiemu jak obłok, aby okryć ziemię; a w dniach ostatecznych stanie się, że poprowadzę cię przeciwko mojej ziemi, aby poznały mnie narody, gdy na ich oczach okaże się świętym na tobie, Gogu (Ezech. 38:16). Potem synowie Izraela się nawrócą i znów będą szukać Pana, swojego Boga, i Dawida, swojego króla, i w dniach ostatecznych z bojaźnią zwrócą się do Pana i jego dobroci (Oz. 3:5).
Paweł przed nawróceniem był gorliwym faryzeuszem, mówił o sobie: Znają mnie oni od dawna i mogliby zaświadczyć, gdyby chcieli, że żyłem według naszego najsurowszego stronnictwa religijnego, jako faryzeusz (Dz. Ap. 26;5). Judaizm a zatem i Paweł oczekiwał przede wszystkim królestwa ziemskiego jako przygotowania do królestwa wiecznego. Dyskutowano na temat trwania czasu tego ziemskiego królestwa i zastanawiano się, czy koniec świata nastąpi na początku tego królestwa, czy też dopiero w jego ostatniej fazie. Niektórzy wyobrażali sobie nawet dwa sądy i dwa zmartwychwstania: jedno przed rozpoczęciem tego ziemskiego królestwa mesjańskiego, a drudzy pod jego koniec.
Trudno także przypuścić, aby Paweł, obeznany z prądem religijnym swojej epoki, nie znał Społeczności Przymierza, której rozkwit przypadł na młodzieńczy i męski okres życia Apostoła. A wiadomo, że ludzie z Qumran żyli w tęsknym oczekiwaniu rzeczy ostatecznych. Mało tego, byli przekonani, że koniec świata jest już bliski. Świadczy o tym cała ich literatura, a głównie "Komentarz Habakuka", i "Podręcznik Reguły", "Dokument Sadokicki", "Wojna Synów Światłości" i "Hymny".
Znajdujemy tam również oznaki wyprzedzające koniec świata, analogicznie do tych, jakie podaje apostoł Paweł, a mianowicie: ucisk, bezbożność, apostazja, brak wiary i uległość człowiekowi kłamstwa. Jest tam również mowa o tym, że Bóg ustanowił kres nieprawości i czas nawiedzenia, w którym niezbożność zostanie zgładzona, a ukaże się na wieki prawda światła. (1 QS IV,18-19; V,4n).
Eschatologia qumrańska, podobnie jak eschatologia ortodoksyjnego judaizmu, jest nacjonalistyczna, tymczasem eschatologia Pawłowa wychodzi poza ramy narodowościowe, co było rzeczą bardzo znamienną na owe czasy - nie wiązał wypełnienie się eschatologii, z żadnym wydarzeniem politycznym za jego dni. Nauczał, że Lud Boży (nawróceni Żydzi i poganie) - to Boży Izrael (Gal. 6:16) - to wybrani, wierzący. Biblia świat dzieli, tylko na wierzących, i niewierzących. W ogniu płomienistym, wymierzając karę tym, którzy nie znają Boga, oraz tym, którzy nie są posłuszni ewangelii, Pana naszego Jezusa. Poniosą oni karę: zatracenie wieczne, oddalenie od oblicza Pana i od mocy chwały jego. Gdy przyjdzie w owym dniu, aby być uwielbionym wśród świętych swoich i podziwianym przez wszystkich, którzy uwierzyli, bo świadectwu naszemu uwierzyliście (2 Tes. 1:7-10).

 

Eschatologiczna terminologia Pawła

Apostoł używa czterech wyrazów na określenie chwalebnego przyjścia Pana:

  1. paruzja
  2. epifania
  3. apokalipsa
  4. i dzień Pański

Choć można by je nazwać synonimami, zwłaszcza dwa pierwsze, to przecież każdy z nich, posiadając swą historię, musiał otrzymać odcień oryginalny, różniący go od dwu pozostałych. Zbadanie tej historii i określenie w jej świetle właściwego znaczenia każdego z tych terminów jest niezbędne dla głębszego i pełniejszego poznania nauki eschatologicznej św. Pawła.

Paruzja - posiada w greckiej literaturze klasycznej dwa znaczenia:

obecność (jako przeciwieństwo nieobecności oraz przybycie). Te dwa zasadnicze znaczenia terminu przejął hellenizm, z tym jednak, że obok dotychczasowego posługiwania się nim w odniesieniu do zwykłych ludzi, rozwinął go w dwu kierunkach. Już od III wieku przed Chrystusem zaczęto używać go przeważnie dla określenia przybycia względnie wizyty monarchy lub jakiegoś wyższego urzędnika.
Paruzja była świętem ludowym. Aby je upamiętnić, wybijano specjalne monety. Nowa era rozpoczęła się np. w Grecji z paruzją cesarza Hadriana. Określał on radosny, triumfalny ingres monarchów obejmujących w posiadanie swoje stolice.
Drugi kierunek - to jego zastosowanie religijne, sakralne, datujące się od IV wieku przed Chrystusem rzeczownikiem paruzja określano obecność bóstwa, zwłaszcza przy wróżbach i misteriach. W świecie hellenistycznym miała dwa znaczenia: świeckie i religijne. Pomieszanie ich ułatwiały: kult monarchów oraz idea królestwa bogów. Warto podkreślić, że obydwa znaczenia łączyła nadto ich istotna, wspólna cecha, a mianowicie radość.
W Nowym Testamencie, wyraz ten występuje 24 razy, w tym poza Listami św. Pawła - 10 razy , zawsze w znaczeniu eschatologicznym. Paweł posługuje się tym terminem (14 razy) i to w dwojakim znaczeniu: 6 razy w ogólnym, określającym zwykłą (obecność lub przybycie) i 8 razy w sensie eschatologicznym.
Paruzja zatem w NT, w tym oczywiście i w Listach Pawłowych, jest podobnie jak w hellenizmie terminem technicznym, określającym chwalebne przyjście mesjasza. Ale znaczenie pełne terminu daje dopiero kontekst. To właśnie w nim dźwięczy radość - istotny element hellenistycznej paruzji królów i cesarzy. I tu pełno jest chwały i majestatu: w tym głosie archanioła i dźwięku Bożej trąby, w orszaku świętych zmartwychwstałych i żyjących. Wreszcie w tym porwaniu na obłoki na spotkanie Pana w przestworzach. Sam wyraz <paruzja> nie oznacza w NT powtórnego przyjścia Pana. Zawsze o tym decyduje kontekst. Paweł również mówi o paruzji antychrysta (2 Tes. 2:9-12). Z pewnością nie ma tutaj radości, ale jest pozór chwały, bo przyjście jego (antychrysta) dokona się podług działalności szatańskiej w mocy wszelkiej, wśród znaków i cudów kłamliwych (2 Tes. 2:9).

Epifania

Wyrazu tego nie spotykamy w greckiej literaturze klasycznej. W grece późniejszej oznacza on nagłe zjawienie się: bóstwa, monarchy, czy nieprzyjaciela. Jeśli idzie o epifanie boskie, to termin ten wyraża się raczej cudowną interwencją bóstwa niż jego objawienie się w ciele. Hellenizm dorzucił nowy akcent do pojęcia epifanii, łącząc ją zawsze z niesieniem jakiejś pomocy. Obok tego terminu pojawia się termin (zbawca, zbawiciel).
To religijne zastosowanie wyrazu zaczyna jednak powoli zanikać na korzyść świeckiego, do czego głównie przyczynia się hellenistyczny kult monarchów. Epifania, podobnie jak paruzja, staje się terminem technicznym na oznaczenie przybycia, względnie wizyty monarchy, wyższego urzędnika, czy armii.
W LXX omawiany termin występuje 12 razy. Posługują się nim przede wszystkim greckie księgi ST, określając nadprzyrodzoną interwencje Boga, wyrażają się z jednej strony w udzielaniu pomocy wybranemu ludowi, z drugiej zaś - w zapowiedzi nieszczęścia dla jego nieprzyjaciół. U św. Pawła występuje tylko w Listach Pasterskich (1 Tym. 6:14,; 2 Tym.1:10; 4:1,8; Tyt. 2:13) oraz w 2 Tes. 2:8 i niemal wszędzie - z wyjątkiem 2 Tes. 1:10, gdzie mowa o pierwszym przyjściu Pana Jezusa, tj. o Jego Wcieleniu i Odkupieniu - jest synonimem paruzji.
Oryginalną formułę mamy w 2 Tes. 2:8 którego Pan Jezus zabije tchnieniem ust swoich i zniweczy blaskiem przyjścia swego. Chodzi tutaj o połączenie obydwu rzeczowników-synonimów: epifanii i paruzji. Chodzi tutaj o podkreślenie potęgi Chrystusa, który zatraci bezbożnika - antychrysta samym objawienie przyjścia swego, tzn. samą swoją obecnością.

Apokalipsa

Objawiać coś, co było zakryte. Nigdzie jednak nie ma znaczenia religijnego, które to znaczenie ukaże się dopiero w Biblii. Dlatego powiedzieć można, że apokalipsa - objawienie jest pojęciem wybitnie biblijnym. Judaizm późniejszy nadał apokalipsie znaczenie nowe i uczynił z tego wyrazu termin techniczny na określenie objawienia rzeczy ukrytych, szczególnie tajemnic Bożych, odnośnie dziejów i końca świata, objawienia danego ludziom albo wprost przez Boga, albo za pośrednictwem aniołów. Takie właśnie "objawienie" stanowi główną treść apokaliptyki żydowskiej. W NT. słowo to występuje 26 razy, w tym 13 razy w Listach Pawła, przybierając jedno z następujących znaczeń:

  1. znaczenie ogólne: objawić myśli ukryte ( w tym sensie nie spotykamy go w listach Pawłowych);
  2. objawiać w sposób nadprzyrodzony (przez światło łaski) tajemnice wiary;
  3. znaczenie eschatologiczne: objawiać rzeczy ostateczne.

Nie są to jednak terminy techniczne na określenie objawienia Pańskiego w dniu ostatecznym. O takim ich znaczeniu decyduje dopiero kontekst. Wszędzie jednak użyte są w sensie religijnym i wszędzie oznaczają objawienie kogoś względnie czegoś, co dla ludzi jest normalnie zakryte. To objawienie dokonuje się przeważnie (a zwłaszcza u św. Pawła) w sposób nadprzyrodzony: przez światło łaski czy wizje specjalne. Jego przedmiotem są prawdy wiary, a głównie Pan nasz Jezus Chrystus. Ale On będzie dopiero prawdziwie odkryty (objawiony) i widzialny w sensie materialnym dopiero w dzień ostateczny. Dlatego sens eschatologiczny jest najpełniejszym sensem tych wyrazów: ...wam, którzy oczekujecie objawienia Pana naszego Jezusa Chrystusa (1 Kor. 1:7; 2 Tes. 1:7).

Dzień Pański

Wyrażenie "dzień Pański" w ST jest od czasów Amosa (por. 5:18-20; 8:2) wyrażeniem technicznym u proroków na określenie przyjścia, nawiedzenia Jahwe lub Mesjasza. Choć to nawiedzenie Pańskie łączone jest czasem z jakimś innym wydarzeniem historycznym, mniej lub bardziej odległym, to jednak zwykle odnosi się ono do czasów ostatecznych. Idea "dnia Pańskiego" jest Izraelitom tak dobrze znana, że często mówi się o nim jako o "owym dniu" (Amos 2:16; 8:9,13; Izaj. 2:20; Mich. 2:4 itd.), lub tylko o "dniu" (por. Mal. 3:19).
Ten "dzień Pański" to dzień gniewu i kary dla grzeszników (Amos 5:18-20; 6:1-3; 9:10; Mich. 2:7; 3:11; Izaj. 5:19; Jer. 5:12; 7:4; 8:8; 14:9; 21:2; Sof. 1:15-18; 2:2; Ezech. 7:7; a jednocześnie dzień zbawienia i błogosławieństwa dla sprawiedliwych. (Amos 9:8-11; Oz 2:16; Izaj. 1:26; 11:9; Jer. 30:8-11, 16-24; 31:31; Sof. 3:8-20).
Już Amos zapowiadał, że Jahwe nie wygładzi doszczętnie ludu swego, ale część ocali i "dnia owego" podniesie z gruzów przybytek Dawidowy i pobudują go jak za dni dawnych (Amos 9:9-11). Izajasz oznajmia, że Jahwe nazwie Syjon miastem sprawiedliwości, miastem wiernych (Izaj. 1: 26); ziemia będzie napełniona znajomością Pańską; stanie się to "owego dnia" (Izaj. 11:9). Oto "dni idą" - wieści Jeremiasz - kiedy Jahwe zawrze z Izraelem i Judą Przymierze Nowe; da Prawo swoje do wnętrzności ich i wypisze je w ich sercu; będzie Bogiem ich, a oni będą Jego ludem (Jer. 31:31-34).
"Dzień Pański" jest dniem gniewu i dniem zbawienia nie tylko dla Izraela, ale i dla pogan. I nie jedynie w sensie kary wtedy, kiedy Jahwe wkracza w historię, aby wziąć pod opiekę i pomścić swój lud wybrany. "Dzień Pański" jest dla pogan dniem zbawienia. Winni będą ukarani (Izaj. 19:1-18), ale sprawiedliwi nawrócą się do Boga, a On da się ubłagać i uzdrowi ich (Izaj. 19:22). Sofoniasz zwiastuje, że "na ten czas" Bóg przywróci poganom wargi czyste, którzy będą wzywać wszyscy imienia Pańskiego i służyć Mu jednomyślnie (Sof. 3:9).
"Dnia Pańskiego oczekuje całe stworzenie. Nastanie pokój wśród ludzi i zwierząt, tak pięknie opisany przez Izajasza w znanym proroctwie (Izaj. 11:2-4, a zwłaszcza 11:6-9).
Takie ujęcie "dnia Pańskiego" oddaje istotę czasów mesjańskich. To właśnie Mesjasz będzie zwycięskim oswobodzicielem Izraela. To On przyniesie pokój i bezpieczeństwo ludowi wybranemu i światu. Ale kiedy? Izraelici spodziewali się tego pod koniec świata. Widać to wyraźnie w proroctwie Daniela 7:13-28) (przyjście Syna Człowieczego w obłokach i pokonanie mocy piekielnych), Dan. 12:1-12 (zmartwychwstanie wszystkich sprawiedliwych ku żywotowi wiecznemu w apokaliptyce żydowskiej. W pojęciu Izraelitów zatem "dzień Pański", podobnie ja i paruzja Pana posiada znaczenie eschatologiczne.
"Dzień Pański" u św. Pawła - to zawsze dzień Chrystusa, niezależnie od tego, czy apostoł użyje formuły długiej: "dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa" (1 Kor. 1:8), względnie "dzień naszego Pana Jezusa" (2 Kor. 1:14), albo "dzień Chrystusa (Filip. 1:6,10), czy "dzień Pański" 1 Tes. 5:2; 2 Tes. 2:1; 1 Kor. 5:5, czy tylko "dzień" (1 Tes. 5:4; 1 Kor. 3:13; Rzym. 2:16). Oznacza on dzień sądu nie tylko nad niewiernymi, ale i nad wierzącymi (por. 1 Kor. 1:8; Filip. 1:6,10), w tym i nad apostołami (2 Kor. 1:14; Filip. 2:16), dzień przyjścia pod koniec ucisku (1 Tes. 5:2; 2 Tes. 2:2), dzień gniewu dla bezbożnych, a chwały dla sprawiedliwych.
Jak widzisz sięgnąłem do historii tej nauki, aby lepiej ją unaocznić historycznie, co pomoże nam lepiej i szerzej spojrzeć na ten temat.

 

Maran atha

Nie ulega wątpliwości, że oczekiwanie paruzji w sensie eschatologicznym stanowiło zasadniczy element postawy chrześcijanina. Potwierdza to znakomicie znana formuła pierwotnego chrześcijaństwa: Maran atha -"Pan przychodzi" albo "Panie przyjdź" (1 Kor. 16:22; Objawienie 22:20), w której paruzja jest nie tylko przedmiotem wiary, ale i nadziei, a także i wyznaniem wiary w Królestwo Chrystusa, którego pełnym objawieniem będzie właśnie paruzja.
Problem paruzji Paweł podejmuje wyraźnie w (1 Tes. 4:13-18). Tesaloniczanie oczekiwali żarliwie "dnia Pańskiego. Niepokoili się jednak losem zmarłych, sądząc, że w dniu przyjścia Pańskiego, zmarli będą w gorszej sytuacji niż pozostali przy życiu. Nie wolno nam tu przeoczyć nauki, którą widzimy w nauczaniu Starego jak i Nowego Testamentu, że przyjściu Pańskiemu zawsze towarzyszy pierwsze, (lub lepsze) zmartwychwstanie (1 Kor. 15:22,23).

 

Paruzja według nauczania apostoła Pawła

A to wam mówimy na podstawie Słowa Pana, że my, którzy pozostaniemy przy życiu aż do przyjścia Pana nie wyprzedzimy tych, którzy zasnęli. Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie. Potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nim porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem. Przeto pocieszajcie się tymi słowy (1 Tes. 4:15-18).
Apostoł w tym miejscu podaje nam najbardziej wyczerpujący opis paruzji. Pragnie uspokoić Tesaloniczan, którzy obawiają się, że w dniu przyjścia Pańskiego zmarli będą w gorszej sytuacji niż pozostali przy życiu Jak widzisz problem nie jest nowy. Tesaloniccy chrześcijanie nie potrafili we własnym zakresie zrozumieć losu tych chrześcijan, co pomarli nie doczekawszy się paruzji. Pytali więc: Czy zmarli będą mieć udział w zmartwychwstaniu podczas triumfu Chrystusa, i jaki będą mieli udział w Jego Królestwie? Paweł nie chciał, by adresaci tego listu trwali w niepewności (...) nie chcemy, abyście nie wiedzieli). Tłumaczył im - że powód do smutku mogą mieć tylko ci, którzy nie posiadają prawdziwej nadziei. Chrześcijanie, gdy przeżywają odejście z tego świata kogoś ze swych bliskich, nie są pozbawieni prawa i podstaw do niej.
Paweł określa tych, którzy pomarli terminem: "śpiący", gdzie w terminologii starożytnej w literaturze świeckiej i religijnej, śmierć określało się jako sen. Spoglądał na śmierć z pozycji chrześcijańskiej i wiedział, że nie oznacza ona definitywnego końca, lecz tylko przejście w stan odpoczynku, i pewnego odosobnienia, z którego to stanu, niby ze snu, zostanie człowiek wyprowadzony w odpowiednim czasie przed oblicze Chrystusa.
Skąd u Pawła tyle optymizmu? Wywodził go z chrześcijańskiego podejścia do zagadnienia śmierci? Płynął on z wiary w to, że Jezus naprawdę zmartwychwstał. Taka jest zasadnicza prawda chrześcijańskiego orędzia. Paweł dosłownie cytuje ... umarł i powstał; w odniesieniu do Chrystusa, słowa te występuje tylko w tym tekście. Dalej przekonuje ich (a jednocześnie i nas) że skoro Jezus przeszedł przez śmierć i zmartwychwstał, pewne jest , że zmartwychwstaną ci, którzy zasnęli w Nim.
Że argumenty jego były prawdziwe -zaznacza: "powiadam to wam jako słowo Pańskie".  Wprowadzając tę uwagę, autor listu nie powołał się na jakieś szczególne objawienie. Stwierdza porostu fakt, że prawdy, które im przedstawia, znajdują potwierdzenie w Ewangelicznym orędziu. Mówił im, że ci, którzy doczekają paruzji nie znajdą się w sytuacji uprzywilejowanej względem tych co umarli, ponieważ jedni drugich nie wyprzedzą.
W oznaczonym przez Boga dniu zstąpi najpierw z nieba Pan i przywoła do życia tych, co pomarli. Dokona się to w sposób niezwykle uroczysty" na dany znak, na rozkaz Boży, na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej. Ci, którzy zmarli, powstaną. Paweł nie mówi jednak o wszystkich ludziach objętych śmiercią, lecz tylko o tych, którzy zmarli w Chrystusie. Los innych w tej chwili go nie zajmuje, odpowiada na ich pytanie: bracia, którzy z tego świata odeszli, w dniu paruzji w żaden sposób nie będą pominięci. Wprost przeciwnie, powstaną jako pierwsi.

Poucza nas, że uczestnikami ostatecznego triumfu staną się wszyscy żyjący, pozostawieni na tej ziemi na dzień przyjścia Pana. Paweł bardzo mocno akcentuje równość jednych i drugich, że zostaną porwani do wiecznej chwały razem. Nie zachęca chrześcijan do oczekiwania nowego światła w tym temacie, ale trzymania się tej nauki i do "pocieszania jedni drugich. Chrześcijanie nie mają się smucić. Niepotrzebne są nam rzekome objawienia czy wizje, podające czas rozpoczęcia zmartwychwstanie. Słowo Pańskie niesie prawdziwą, autentyczną pociechę. Ci, którzy poznali jej głębię i którzy mogą poszczycić się silną, niezachwianą wiarą, niechaj pocieszają małodusznych, wątpiących i słabych w wierze, aby wszyscy razem mogli wyczekiwać dnia Pańskiego.
Tesaloniczanie pytają również Pawła o czas i chwilę drugiego przyjścia Pana. Być może powodowała nimi zwykła ciekawość, lub zniecierpliwienie i nastrój napięcia spowodowany koniecznością czujnego oczekiwania. Paweł nie ukrywa przed nimi prawdy. Wyznaje otwarcie, że dokładnego terminu dnia Pańskiego podać nie jest wstanie. Dzień ten bowiem przyjdzie niespodziewanie, "jak złodziej w nocy".

 

Strażnica 1993/2 s. 3-7 (podkreślenie autor)

Mar. 13:6; Mat. 24:5,24; Dz. 20:30; 2 Tes. 2:3; 1 Tym. 4;1.

Dawid Pawson - konferencja w (02-620 Warszawie ul. Puławska 114), która odbyła się 20.10.1998 (kasety do nabycia jak wyżej).

  J. Stępień, Eschatologia św. Pawła STV 1 (1963)148-154;

M. Burows, The Dead Sea Scrols, New York 8 1956, 222

Listy do Tesaloniczan i Pasterskie s. 244 Pallottinum 1979 Poznań W-wa

Mat. 24:3,27,39; Jak. 5:7,8; 2 Piotra 1:16; 3,4,12; 1 Jana 2:28.

1 Kor. 16:17; 2 Kor. 7:6,7; 1o:10; Filip. 1:26; 2:12

1 Tes. 2:19; 3:13;; 5:23; 2 Tes. 2:1,8; 1 Kor. 15:23 (paruzja Chrystusa); 2 Tes. 2:9 (paruzja antychrysta).

Listy do Tesaloniczan i Pasterskie s. 245 Pallottinum 1979 Poznań W-wa

Dan. 12:1: "a w owym czasie zbawiony będzie twój lud.