Czasy Pogan - omówienie

Historia nauki 2520 lat

Czytając publikacje Towarzystwa Strażnica, nie znając historii ich nauki, jesteśmy pod wrażeniem odkryć nowych "proroctw". Jednak piewcy tej nauki dobrze wiedzą, że to żadne odkrycia, jest to po prostu, zwykły plagiat, gdzie w miejsce starych "fałszywych proroctw", wstawiono nowe daty i dopasowano aktualne wydarzenia historyczne. Dlatego zakazują głosicielom czytania różnych opracowań, aby przypadkowo nie odkryli tego szalbierstwa i nie zaprzestali bezgranicznie im wierzyć i głosić je innym.
Tenże "niewolnik wierny i roztropny" jak sam siebie nazywa, jest o wiele większym mącicielem, niż jego poprzednicy. Jednak aby iść prosto drogą Ewangelii, potrzebna nam jest wiara i rozum. Brak dokładnej wiedzy, (kiedy i dlaczego powstała dana "nauka"), przyczynia się do tego, że ludzie przyjmują ją, jako objawienie Boga, nawet wtedy, gdy jest fałszywa.

Zastosowanie przelicznika - dzień za rok?

W Biblii są dwa fragmenty, w których pewne prorocze okresy miały być liczone w ten sposób:

  1. (kiedy to wywiadowcy izraelscy przebywali w ziemi kananejskiej przez czterdzieści dni: Według liczby dni, w ciągu których badaliście tę ziemię, a było ich czterdzieści, dzień licząc za rok, będziecie ponosić karę za wasze winy przez czterdzieści lat i doznacie mojej niechęci (4 Mojż. 14:34).
  2. Podobnie jak Izrael musiał wędrować po pustyni przez czterdzieści lat, czyli jeden dzień za jeden rok), tak prorok Ezechiel miał leżeć na lewym boku przez 390 dni, a na prawym boku przez 40 dni, co miało obrazować odstępstwo Izraela i Judy przez tyleż lat licząc jeden dzień za jeden rok). A gdy je skończysz, położysz się jeszcze raz, ale na prawym boku, i przez czterdzieści dni będziesz nosił winę domu judzkiego, wyznaczam ci po jednym dniu za każdy rok. Zwróćmy uwagę, że to sama Biblia tak interpretuje dni tych proroctw (Ezechiela 4:6). Poniżej mamy przykłady zwodniczej nadziei, którzy posługiwali się tymi samymi metodami, a mianowicie obliczanie: dzień za rok:

Joachim z Fiore (1130-1202)

Jak donoszą dostępne nam źródła pisane: Opat klasztoru Cystersów, był prawdopodobnie pierwszym chrześcijańskim komentatorem biblijnym, który odniósł zasadę "dzień za rok" do okresów z Ksiąg Daniela i Objawienia. Prawdopodobnie na niego, wywarli wpływ żydowscy rabini, odnosił regułę "dzień za rok" do 1260 lat liczonych od Chrystusa, przy czym wierzył, że wkrótce zakończą się one z nastaniem "epoki Ducha Świętego".
Dzieła Joachima zapoczątkowały nową tradycję w dziedzinie interpretacji, w myśl której "zasada dzień za rok" stanowiła główną podstawę objaśniania proroctw. W następnych stuleciach wyznaczano niezliczone daty drugiego przyjścia Chrystusa, przy czym większość z nich ustalano w oparciu o zasadę "dzień za rok". Większość protestanckich reformatorów uznawało tę zasadę, przyjęła się też powszechnie wśród protestanckich uczonych, co trwało aż do XIX wieku.

CZASY POGAN

Naukę tę oparto na dwóch wersetach:

  1. Księgi Objawienia (11:2,3) czytamy tam : że zewnętrzny przedsionek świątyni został oddany poganom, którzy będą tratować święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące.
  2. Niektórzy uczniowie Joachima skojarzyli te słowa z zawartym w Ewangelii według Łukasza 21:24 gdzie czytamy: I padną od ostrza miecza, i zostaną uprowadzeni do niewoli u wszystkich narodów, a Jerozolima będzie zdeptana przez pogan, aż się dopełnią czasy pogan.

Proroctwo o "czasach pogan", z pozoru wydawało im się rozsądne. Jednakże Objawienie 11:2,3 i 12:6,14 odnoszono do Kościoła chrześcijańskiego, zaś Jerozolimę lub "święte miasto" interpretowano jako Kościół Rzymski. Mamy tu klasyczny przykład wyrwania dwóch wersetów z kontekstu, które mówią o różnych czasach. Łukasz zapisał okres od pierwszego wieku (zburzenie Jerozolimy w 70 r n.e.). Apostoł Jan koncentrował się na okresie Wielkiego Ucisku. Ta metoda praktykowana jest przez wielu komentatorów Biblii do dnia dzisiejszego.

Arnold de Villanova (ok. 1235-1313)

utożsamił czasy pogan z okresem 1290 dni z proroctwa Daniela 12:11, licząc je od usunięcia żydowskich ofiar ze świątyni, po zniszczeniu Jerozolimy przez Rzymian oczekiwał końca czasów pogan w czternastym wieku.

Walter Brute,

jeden z uczniów Wiklifa żyjący w Anglii przy końcu XIV wieku, twierdził, że czasy pogan rozpoczęły się "wkrótce po śmierci apostołów". Brute także liczył 1290 lat od zniszczenia Jerozolimy:
"Uważny czytelnik Ksiąg Kronik zauważy, że od zburzenia Jerozolimy i od rozproszenia świętego ludu, oraz od umieszczenia obrzydliwości, to znaczy 'Bożka Spustoszenia Jerozolimy' w miejscu Świętym, gdzie poprzednio znajdowała się Świątynia Boża upłynęło 1290 dni, licząc jak to się powszechnie przyjmuje u Proroków [w księgach prorockich - przyp. red.] dzień za rok. Zatem czasy narodów pogańskich wypełniły się, kiedy (...) Bóg dopuścił, by deptali oni święte miasto przez czterdzieści i dwa miesiące."
Idąc za tą wykładnią, czasy pogan powinny już dawno dobiec końca, (zakładając, że ap. Jan zmarł 100 roku + 1290 dni-lat = 1390 r). Brute sądził, że powtórne przyjście Chrystusa było bardzo bliskie. Kiedy minął czternasty wiek, czas mijał, a z nim odchodziło w przeszłość wiele wyznaczonych dat nadejścia Apokalipsy. Od tego czasu liczenie okresu 1260 lub 1290 lat zaprzestano liczyć, od zburzenia Jerozolimy w 70 r. n.e. czy też od śmierci apostołów, ponieważ czas 'ich proroctwa' został zweryfikowany. Datę wyjściową zaczęto umieszczać w innych późniejszych latach.

John Napier (1550-1617),

wybitny szkocki matematyk i badacz proroctw, za początek tego okresu przyjął rok 300 lub 316, zaś jego koniec umieścił w drugiej połowie XVI wieku. Później znowu przesunięto tę datę na szósty lub siódmy wiek, dopasowując do czasów, znacznych wpływów władzy papieskiej.
Rewolucja Francuska (1789-1798), jak i chaos, który był jej następstwem w Europie rozbudziły wielkie zainteresowanie badaniem proroctw, tym bardziej, że niektóre z tamtych wydarzeń trafnie przepowiedziało kilku wykładowców proroctw biblijnych. Kulminacyjnym punktem rewolucji było obalenie siłą monarchii oraz proklamowanie Republiki w roku 1792. Niektórzy historycy twierdzą, że Rewolucja Francuska stała się punktem zwrotnym w historii.
W Ameryce punktem szczytowym owego przebudzenia był ruch Williama Millera. Drugi adwent przepowiadano na lata 1843, 1844 lub 1847, kiedy to przypuszczalnie miał dobiec końca okres 2300 dni-lat z proroctwa Daniela 8:14. W tym też liczono 1260 lat, co dało 2520 lat.

John Fry (1775-1849),

swą chronologię 2520 lat czasów pogan oparł zarówno na "siedmiu czasach" wspomnianych w 26 rozdziale Księgi Kapłańskiej jak i na "siedmiu czasach" z 4 rozdziału Księgi Daniela: "Innymi słowy, sądy zapowiadane przez Mojżesza będą trwać siedem czasów, czyli 2520 lat, zaś sądy objawione Danielowi dobiegną końca wraz z oczyszczeniem świątyni po upływie 2520 lat".

John Aquila Brown, w roku 1823

był pierwszym wykładowcą proroctw, który obliczył okres 2520 lat. Jednakże nie utożsamiał on tego okresu z czasami pogan z Łukasza 21:24; sądził bowiem, że czasy pogan były okresem 1260 lat księżycowych równym 1242 latom juliańskim (patrz Tabela nr 1).

"CZASY POGAN" W/G W. MILLERA

Miller ucząc, że czasy pogan trwające 2520 lat skończą się w roku 1843, po prostu powtarzał cudze opinie. W dniach 14 i 15 października 1840 roku odbyła się w Bostonie Pierwsza Generalna Konferencja, w której programie znalazło się między innymi przemówienie Millera poświęcone chronologii biblijnej. Przedstawił w nim obliczenie, w myśl którego "czasy pogan", lub 2520 lat miały trwać od 677 roku p.n.e. do 1843 roku n.e. Kilka lat później napisał
"Z moich dalszych studiów nad Pismem Świętym wywnioskowałem, że siedem czasów pogańskiego panowania musiało rozpocząć się wówczas, gdy Żydzi jako naród utracili swoją niepodległość, co nastąpiło wraz z uprowadzeniem do niewoli Manassesa, datowanym przez najlepszych chronologów na rok 677 p.n.e....".

NELSON H. BARBOUR

Po "wielkim rozczarowaniu" w roku 1844 ruch Millerystów rozpadł się na szereg grup adwentystycznych. Pierwotny ruch, "Evangelical Adventists" (Ewangeliczni Adwentyści) spowodowały liczne podziały.
Niektórzy utrzymywali, że data była określona właściwie, lecz wiązano z nią błędne oczekiwania (tzn. wyczekiwano wówczas powtórnego przyjścia Chrystusa - przyp. tłum.). Spodziewano się "nieodpowiedniego wydarzenia we właściwym czasie". Takie stanowisko reprezentowała grupa nazwana później Adwentystami Dnia Siódmego. Miller i pozostali adwentyści otwarcie przyznawali, że czas został określony mylnie.
Wielu zaczęło wyznaczać nowe daty (paruzji): 1845, 1846, 1847, 1853, 1854, 1866, 1867, 1873 itd. Ruch adwentystyczny ulegał dalszym podziałom, bowiem różne osoby opowiadały się za różnymi terminami (paruzji), podczas gdy inni nie widzieli potrzeby wyznaczania konkretnej daty Apokalipsy. George Storrs, jeden z byłych liderów ruchu Millera, działających w późniejszej fazie jego działalności, utworzył w 1863 roku nową grupę pod nazwą "The Life and Advent Union" (Związek Życie i Adwent). Inny dawniejszy przywódca, Jonathan Cummings, ogłosił w 1852 roku, że otrzymał "nowe światło" na temat chronologii, i że drugiego adwentu należy się spodziewać jesienią 1853 lub wiosną 1854 roku.
Nelson H. Barbour był współpracownikiem Millera, lecz po "wielkim rozczarowaniu" roku 1844 "stracił wiarę" i udał się do Australii, gdzie w okresie gorączki złota pracował jako górnik. W 1859 roku wracał przez Londyn do Ameryki. "W czasie monotonnej podróży morskiej pewien angielski kapelan zaproponował mu systematyczne czytanie proroctw biblijnych, na co (Barbour) chętnie przystał". Podczas owej lektury odkrył on błąd w kalkulacji Millera. Dlaczego Miller umiejscawiał początek 1290 i 1335 dni-lat z Księgi Daniela o trzydzieści lat wcześniej niż w przypadku 1260 dni-lat? Czyż wszystkich tych okresów nie powinno się liczyć od jednej daty początkowej? Jeśli tak, to ciąg 1290 lat skończyłby się w 1828, a okres 1335 lat w roku 1873!
Barbour po powrocie do Stanów Zjednoczonych próbował tym nowym terminem przyjścia Pana zainteresować innych ludzi. Od roku 1868 zaczął słowem i drukiem upowszechniać swe odkrycia. W roku 1870 wydał broszurę pt. Dowody na Przyjście Pana w roku 1873; czyli Krzyk o północy, którego drugie wydanie cytowałem powyżej.

Tabela 1: Zastosowanie okresu 1260 dni-lat

Komentator

Data publikacji

Zastosowanie do lat

Uwagi

Joachim z Fiore

1195

1 - 1260

 

Arnold de Villanova

1300

74 - 1364

czasy pogan = 1290 dni-lat = 1290 lat

Walter Brute

1393

134 - 1394

 

Marcin Luter

1530

38 - 1328

 

A. Osiander

1545

412 - 1672

 

J. Funck

1558

261 - 1521

 

G. Nigrinus

1570

441 - 1701

 

Aretius

1573

312 - 1572

 

John Napier

1593

316 - 1576

 

D. Pareus

1648

606 - 1866

 

J. Tilinghast

1655

396 - 1656

 

J. Artopaeus

1665

260 - 1520

 

Cocceius

1669

292 - 1552

 

T. Beverly

1684

437 - 1697

 

P. Jurieu

1687

454 - 1714

 

R. Fleming Jr.

1701

606 - 1848
758 - 2000

1260 lat = 1242 lat juliańskich

William Whiston

1706

606 - 1866

 

Daubus

1720

476 - 1736

 

J. Ph. Petri

1768

587 - 1847

 

Lowman

1770

756 - 2016

 

John Gill

1776

606 - 1866

 

Hans Wood

1787

620 - 1880

 

J. Bicheno

1793

529 - 1789

 

Fraser

1795

756 - 1998

1242 lata jul.

George Bell

1796

537 - 1797
553 - 1813

 

Edward King

1798

538 - 1798

 

Galloway

1802

606 - 1849

1242 lata jul.

W. Hales

1803

620 - 1880

 

W. Cunnighame

1813

533 - 1792

 

G. S. Faber

1814

606 - 1866

 

J. H. Frere

1815

533 - 1792

 

Lewis Way

1818

531 - 1791

 

W.C. Davis

1818

588 - 1848

 

J. Bayford

1820

529 - 1789

 

John Fry

1822

537 - 1797

 

John Aquila Brown

1823

622 - 1844

1260 lat księżycowych

Opublikował także serię artykułów na temat chronologii w miesięczniku "World's Crisis" Kryzys Świata,wydawanym wówczas przez Milesa Granta. W 1873 roku zaczął wydawać własny miesięcznik pt. Krzyk o północy, "którego nakład szybko wzrósł do 15000 egzemplarzy miesięcznie". Pismo to obwieszczało, że "Oblubieńca należy się spodziewać w 1874 roku". Gdy jednak rok ten przeminął bez echa, Barbour i jego zwolennicy byli bardzo zmartwieni:
"Gdy nadszedł rok 1874 i nie pojawił się żaden widzialny znak Jezusa w literalnych obłokach i w cielesnej postaci, zaczęto na nowo badać argumenty publikowane w "Krzyku o północy". Gdy nie stwierdzono uchybienia ani wady w obliczeniach, wówczas w wyniku krytycznej analizy Pisma Świętego, które wydaje się wskazywać na sposób przyjścia Chrystusa, wkrótce stwierdzono, że oczekiwanie powtórnego przyjścia Jezusa w ciele było błędem."
Jeden z czytelników "Krzyku o północy" B. W. Keith (później także jeden z autorów "Strażnicy Syjońskiej") "uważnie czytał XXIV rozdział Mat. posługując się nowym, dosłownym i bardzo dokładnym przekładem Nowego Testamentu, 'Emphatic Diaglott', gdy doszedł do wersetów 37 i 39 ku swemu zdumieniu zauważył co następuje: 'Jak było za dni Noego, tak będzie przy o b e c n o ś c i Syna Człowieczego'". Zauważył, że greckie słowo paruzja, zazwyczaj tłumaczone jako przyjście, tutaj przełożono na "obecność". To z kolei sprzyjało zachowaniu roku 1874, toteż Barbour i jego towarzysze zaczęli wówczas nauczać, że Chrystus rzeczywiście przyszedł w roku 1874, i był odtąd "niewidzialnie obecny": "To oczywiste, że chociaż sposób przyjścia Jezusa, jakiego się spodziewali, był błędny, mimo to jego czas wskazany w "Krzyku o północy" był właściwy, zatem Oblubieniec przyszedł jesienią roku 1874. Twierdzili, że ponownie oczekiwano "nieodpowiedniego wydarzenia we właściwym czasie". Zamiast odrzucić datę, odrzucili biblijne widzialne przyjście Jezusa, aby zachować twarz.

CHARLES TAZE RUSSELL

Chociaż Russell wiedział, że niektórzy Adwentyści - na przykład Jonas Wendell - oczekiwali Chrystusa w 1873 lub 1874 roku, sam jednak miał inne zdanie i odrzucał wszelkie przepowiednie, aż do roku 1876.

"Mniej więcej w styczniu 1876 zwróciłem szczególną uwagę na zagadnienie proroczych okresów, ponieważ odnosi się ono do (wyżej) omawianych nauk i nadziei. Zdarzyło się to w następujący sposób: otrzymałem pismo pt. "Zwiastun Poranka" przesłane mi przez jego wydawcę Pana N.H. Barboura".

Jest rzeczą oczywistą, że podczas tamtych spotkań Russell przyjął całą chronologię Barboura, włącznie z jego obliczeniem "Czasów Pogan". Jeszcze w Filadelfii Russell napisał artykuł "Kiedy się zakończą Czasy Pogan?" opublikowany w czasopiśmie Georga Storrsa "Bible Exami-ner"(Badacz Biblii), w wydaniu z października 1876 roku. Czego właściwie należało się spodziewać w roku 1914? W książce pt. "Nadszedł czas" opublikowanej w roku 1889 (znanej później jako II Tom Wykładów Pisma Świętego) na stronach 76-78 Russell ujmuje swe oczekiwania w siedmiu punktach:
"Po pierwsze, że w tym roku Królestwo Boże... obejmie pełną władzę nad światem a wkrótce potem zostanie 'ustanowione' na ruinach obecnych systemów."
"Po drugie, że ten, który ma prawo, aby objąć panowanie nad światem, wówczas będzie obecny jako nowy Władca Ziemi..."
"Po trzecie, że na jakiś czas przed końcem roku 1914 ostatni członek uznanego przez Boga Kościoła Chrystusowego, "królewskiego kapłaństwa", "ciała Chrystusowego" zostanie uwielbiony wraz ze swą Głową (Jezusem)..."
"Po czwarte, że od tego czasu Jeruzalem nie będzie dłużej deptane przez pogan, lecz powstanie z prochu Bożej niełaski do chwały..."
"Po piąte, że od tego czasu, lub nawet wcześniej, ślepota z części Izraela będzie usunięta, albowiem miała trwać tylko dotąd, "dopóki nie wejdzie pełnia pogan" (Rzym. 11:25)."
"Po szóste, że wielki czas ucisku, jakiego nie było odkąd istnieją narody, zakończy się powszechną anarchią... po czym strapiona ludzkość zacznie zaznawać pokojowych błogosławieństw "nowych niebios i nowej ziemi"..."
"Po siódme, że przed ową datą Królestwo Boże zorganizowane w mocy, będzie na ziemi i "połamie i pokruszy" posąg przedstawiający rządy pogańskie (Dan. 2:34) - i całkiem pochłonie władzę ich królów."

Były to faktycznie bardzo śmiałe przewidywania. Czy Russell naprawdę wierzył, że wszystkie te wydarzenia będą miały miejsce w ciągu następnych dwudziestu pięciu lat? W roku 1894 tak napisał na temat wyznaczonej daty, 1914 roku:
"Nie ma potrzeby zmieniać wyliczeń, nawet nie powinniśmy tego robić, ponieważ to nie są nasze daty, lecz Boże. Pamiętajmy jednak, że rok 1914 nie oznacza początku, ale koniec czasu ucisku".

W związku z tym sądzono, że "czas ucisku", rozpocznie się na kilka lat przed rokiem 1914, "nie później niż w roku 1910", zaś jego punkt kulminacyjny nastąpi w roku 1914.
Jednakże w roku 1904, na dziesięć lat przed rokiem 1914, Russell zmienił swój pogląd na temat czasu ucisku. W artykule opublikowanym w "Zion's Watch Tower" z 1 lipca 1904 roku, pt. "Powszechna anarchia - przed czy po październiku 1914 roku", dowodził, że czas ucisku nastanie po upływie października 1914 roku:

"Spodziewamy się, że anarchia, którą zakończy się okres wielkiego ucisku poprzedzający błogosławieństwa Tysiąclecia, nastąpi bardzo szybko po październiku 1914,naszym zdaniem "w jednej godzinie", "nagle". Nie należy się bowiem spodziewać, że zakończenie "naszego czterdziestoletniego" żniwa w październiku 1914, będzie miało coś wspólnego ze strasznym okresem anarchii, który według Pisma będzie udziałem chrześcijaństwa".
W wyniku tej poprawki, niektórzy czytelnicy doszli do wniosku, że w owym systemie chronologicznym mogą kryć się również inne błędy. Pewien czytelnik podsunął nawet myśl, iż bardziej poprawna jest chronologia opracowana przez biskupa Ushera, gdyż datuje ona zburzenie Jerozolimy na rok 587 p.n.e., a nie na 606 p.n.e. Wtedy koniec okresu 2520 lat wypadałby w roku 1933, a nie w 1914. Russell jednak ponownie dobitnie potwierdził swą ufność co do roku 1914, odwołując się zarazem do innych, równoległych dat:
"Nie ma powodu, aby zmieniać tę datę: czyniąc to naruszylibyśmy oczywistą harmonię i paralelę zachodzącą między Wiekiem Żydowskim a Wiekiem Ewangelii".

W odpowiedzi na pytanie innego czytelnika, stwierdził:
"Harmonia proroczych okresów stanowi jeden z najmocniejszych dowodów poprawności naszej chronologii. Zazębiają się one wzajemnie jak tryby doskonałej maszyny. Argumenty wyprowadzone z podobieństw zachodzących między Wiekiem Żydowskim a Wiekiem Ewangelii są tak precyzyjne, że zmiana chronologii choćby o jeden rok zniszczyłaby całą harmonię".

W miarę zbliżania się roku 1914 zauważamy coraz więcej ostrożności w przepowiedniach Russella. W odpowiedzi na pytanie pewnego Badacza Pisma Świętego oświadczył w roku 1907: "Nigdy nie twierdziliśmy, że [nasze daty] są wiedzą, lub że są oparte na niepodważalnych dowodach, faktach, lub wiedzy; zawsze twierdziliśmy, że opierają się na wierze". Nietwierdził już tak, jak przed trzynastoma laty, że daty te są Bożymi datami;
W roku 1913 wypowiadano się o roku 1914 z jeszcze większą ostrożnością. W Strażnicy angielskiej z 1 lipca 1913 roku, Russell opublikował artykuł pt. "Niech skromność wasza będzie znana", w którym ostrzega czytelników, by nie trwonili "cennego czasu i energii na dociekania, co się wydarzy w tym lub kolejnym roku, itd.". Stracił już zaufanie do opublikowanego wcześniej scenariusza przyszłych wydarzeń:

"Bez względu na to, czy kościół zostanie skompletowany przed rokiem 1914, czy też nie, i tak jest to dobra nowina o łasce Bożej w Chrystusie".
Jeszcze bardziej mgliście wyraża się na ten temat w numerze z 15 października 1913 roku:
"Oczekujemy czasu, kiedy władza nad światem zostanie przekazana Mesjaszowi. Nie możemy powiedzieć czy to nastąpi w październiku 1914 lub październiku 1915 roku. Możliwe, że błędnie obliczyliśmy liczbę lat. Nie możemy tego stwierdzić z całą pewnością. Nie wiemy. Nie jest to kwestia wiedzy, lecz wiary".

Zwrot o 180 stopni!

Russell wcześniej nauczał, że rok 1914 nie jest wymyślony przez ludzki, ale był "Bożą datą" i "zmiana chronologii choćby o jeden rok zniszczyłaby całą harmonię". Kiedy czas zweryfikował zapowiadane "proroctwa", Russell spuszcza z tonu pewności, na przypuszczenia: Teraz "możliwe, że błędnie obliczyliśmy liczbę lat", i niczego na ten temat nie można twierdzić "z całą pewnością".
Fakt, że Russell tracił wiarę we własną chronologię ujawnił się jeszcze wyraźniej w wydaniu "The Watch Tower" z 1 stycznia 1914 roku: " Jak już wykazano, wcale nie jesteśmy tacy pewni, czy rok 1914 przyniesie oczekiwane przez nas radykalne i nagłe zmiany". W tym samym numerze znajduje się artykuł pt. "Bliskie są owe dni", którego treść jest jeszcze wymowniejsza:
"Gdyby miało się okazać, że kościół nie zostanie uwielbiony do października 1914 roku, to będziemy chcieli zadowolić się czymkolwiek, co będzie wolą Pana. Jeśli minie rok 1915 i nie nastąpi zabranie kościoła, wielki ucisk na ziemi itp., niektórzy uznają to za klęskę. W naszym wypadku będzie inaczej... Jeśli Opatrzność zdecyduje, że ten czas przyjdzie za dwadzieścia pięć lat, to my się z tym pogodzimy. Jeśli październik 1915 roku przeminie i okaże się, że nadal tu jesteśmy i nic się nie zmieniło, a nawet świat coraz lepiej sobie radzi w rozwiązywaniu konfliktów, nie zanosi się na wielki ucisk, a kościół nominalny jeszcze się nie zjednoczył itp., to będziemy gotowi przyznać, że najwyraźniej w naszych obliczeniach pojawił się błąd. Podejmiemy wówczas dalsze studia nad proroctwami, aby go wykryć. Następnie zastanowimy się nad tym, czy przypadkiem nie oczekiwaliśmy nieodpowiedniego wydarzenia w stosownym czasie? Pan może do tego dopuścić".

Z kolei w wydaniu z 1 maja 1914 roku Russell zapominając o swych wcześniejszych wypowiedziach, oświadczył swoim czytelnikom: "iż wszystko, co przedstawiliśmy na tych łamach oraz w sześciu tomach "Wykładów Pisma Świętego" na temat czasów i pór, było jedynie pewną propozycją; nie twierdziliśmy tego kategorycznie, że to już wiemy, lecz sugerując, że "tak a tak" zdaje się nauczać Biblia".
Po upływie dwóch miesięcy doszło do tego, że Russell był bliski całkowitego odrzucenia swojej chronologii. Pewien kolporter zapytał Russella, czy "Wykłady Pisma Świętego" będą rozpowszechniane po upływie października 1914 roku; okazało się, że 'miał on pewne wątpliwości co do urzeczywistnienia się wszystkich oczekiwań związanych z październikiem 1914 roku'. Russell udzielił mu następującej odpowiedzi:

"Zakładamy, że również w przyszłości te książki będzie się sprzedawać i czytać, pod warunkiem, że wiek i dzieło Ewangelii się nie skończą... Nie ośmielaliśmy się twierdzić, że poglądy tam zawarte są nieomylne, lecz przedstawiliśmy pewien sposób rozumowania i obliczania dat, tak by każdy czytelnik miał prawo i przywilej to przeczytać, przemyśleć i wydać własną opinię. Za sto lat sprawa ta będzie nie mniej ciekawa, a jeśli czytelnik będzie potrafił lepiej [od nas] obliczać daty i rozumować, to z zainteresowaniem przeczyta to, co przedstawiliśmy".
Wydaje się, że Russell był gotów pogodzić się z faktem, że rok 1914 mógł okazać się pomyłką, i że jego pisma na ten temat będą miały dla badaczy Biblii żyjących sto lat później wyłącznie wartość historyczną.
Po wybuchu I Wojny Światowej, Russell zaczął odzyskiwać zaufanie do swojej chronologii. Owa wojna niezupełnie pasowała do przepowiadanych przez niego wydarzeń, że: czas ucisku będzie walką klasową, między posiadaczami a robotnikami, co miało doprowadzić do ogólnoświatowej anarchii. Wojnę Russell uznał za wstęp do właściwych wydarzeń:
"Uważamy, że socjalizm odgrywa najważniejszą rolę w obecnej wojnie, która przeobrazi się w największy i najstraszliwszy - prawdopodobnie ostatni - konflikt zbrojny w historii świata".
W jakiś czas później napisał:
"Uważamy, że obecne utrapienie narodów stanowi zaledwie początek okresu wielkiego ucisku... Właściwym czasem ucisku będzie dopiero anarchia, która nastąpi po tej wojnie... Sądzimy, że owa wojna tak bardzo osłabi narody, iż nastąpi próba wprowadzenia w życie ideałów socjalizmu, na co zareagują władze itd., co doprowadzi do ogólnoświatowej walki klas i anarchii".
Ponadto Russell przekonywał, że chociaż miasto Jerozolima było nadal deptane przez pogan, mimo to czasy pogan naprawdę dobiegły końca:

"Ustały już prześladowania Żydów. Są oni wolni na całym świecie - nawet w Rosji. Piątego września, jeszcze przed upływem czasów pogan, Car Rosji wydał edykt do wszystkich Żydów zamieszkujących Imperium Rosyjskie, na podstawie którego religia żydowska ma być traktowana na równi z innymi religiami narodów Rosji, a jej wyznawcy mogą zajmować najwyższe stanowiska w rosyjskiej armii. Gdzie dzisiaj Żydzi są prześladowani? Gdzie są obecnie przedmiotem szyderstw? W obecnym czasie wcale nie są prześladowani. Uważamy, że faktyczne deptanie Jerozolimy się skończyło, ponieważ dobiegł już końca okres, w którym poganie deptali Żydów".
Russell w swoich przepowiedniach częściowo przewidział rewolucję socjalistyczną w Rosji w 1917 roku, oraz powrót Żydów do Palestyny. Jednakże nie przewidział masowych prześladowań narodu żydowskiego w Niemczech, w Polsce i w innych krajach podczas II Wojny Światowej. Po wybuchu I Wojny Światowej, Russell odzyskał zaufanie do swojej chronologii i zachował ją aż do swej śmierci, w dniu 31 października 1916 roku. Można to zilustrować fragmentami ówczesnych wydań czasopisma "The Watch Tower":
1 stycznia 1915:: "...ta wojna to przepowiedziana w Piśmie wojna wielkiego dnia Boga Wszechmocnego - 'dzień pomsty naszego Boga".
15 września 1915: "Śledząc chronologię biblijną, stwierdzamy, że żyjemy obecnie w okresie brzasku wielkiego siódmego dnia...(Tysiącletniego sabatu - przyp. red.) Na każdym kroku potwierdzają to dzisiejsze wydarzenia".
15 lutego 1916: "W IV tomie 'Wykładów Pisma Świętego' dokładnie przewidzieliśmy obecne wydarzenia, lecz najgorsze jest jeszcze przed nami." 15 kwietnia 1916: "Wierzymy, że daty przez nas ustalone okazały się prawdziwe. Wierzymy, że zakończyły się czasy Pogan, Bóg zaś obecnie pozwala, by rządy pogańskie wzajemnie się wyniszczyły, co utoruje drogę dla królestwa Mesjasza."
1 września 1916:"Nadal jest dla nas oczywiste, że proroczy okres zwany czasami pogan, miał swój chronologiczny koniec w październiku 1914 roku. Fakt, że rozpoczął się wielki dzień gniewu Bożego nad narodami wskazuje na dokładne spełnienie się naszych oczekiwań".
Pierwsza wojna światowa zakończyła się w 1918 roku, lecz nie nastąpiła po niej powszechna rewolucja socjalistyczna i anarchia. Poza tym ostatni członkowie Kościoła Chrystusowego nie zostali uwielbieni, miasto Jeruzalem nadal pozostawało pod dominacją pogan. Królestwo Boże nie zniszczyło "mocy pogańskich", a "nowe niebo i nowa ziemia" nie położyły kresu problemom ludzkości. Żadna z siedmiu przepowiedni opublikowanych w książce pt. "The Time is at And" (Nadszedł czas) nie spełniła się. Niech ta lekcja będzie dla wszystkich: Nie wasza to rzecz, znać czasy i chwile, które Bóg ustanowił.
Jedynym punktem zaczepienia była Pierwsza Wojna Światowa. Ponownie tłumaczono zwolennikom Russella, podobnie jak wcześniej Adwentystom i uczniom Williama Millera, że oczekiwali oni "nieodpowiedniego wydarzenia we właściwym czasie". Czy rzeczywiście wyznaczony czas był właściwy, skoro wszystkie przepowiednie zawiodły? Fakt, iż przewidywane zdarzenia nie nastąpiły, był powodem głębokich rozterek wśród wielu sympatyków Russella. Kilka lat później J.F. Rutherford, prezes Towarzystwa Strażnica stopniowo próbował wyjaśnić jakie proroctwa "rzeczywiście" zaczęły się spełniać począwszy od roku 1914.
Na zgromadzeniu w Cedar Point (5-13 września 1922) Rutherford wygłosił przemówienie pt. "Królestwo Niebios jest blisko", w którym przekonywał słuchaczy, iż Królestwo Boże "rzeczywiście zostało ustanowione w roku 1914", lecz odbyło się to nie na ziemi, lecz "w niewidzialnych niebiosach".
W roku 1925 na poparcie tej tezy, przedstawił odpowiednią interpretację 12 rozdziału Księgi Objawienia, twierdząc, że Królestwo Boże zgodnie z tym proroctwem "zostało zrodzone w niebiosach". Na tym samym zgromadzeniu w roku 1922 Rutherford po raz pierwszy przedstawił pogląd, że "w roku 1918, lub coś koło tego, Pan przyszedł do swej (duchowej) świątyni". Russell uważał, że niebiańskie zmartwychwstanie miało miejsce w 1878 roku. Natomiast w 1927 roku Rutherford przesunął datę tego wydarzenia na 1918 rok. Podobnie na początku lat trzydziestych Rutherford przeniósł datę niewidzialnej obecności Chrystusa z roku 1874 na rok 1914. W ten sposób niespełnione przepowiednie Russella zastąpił on "ciągiem niewidzialnych duchowych wydarzeń" związanych z latami 1914 i 1918. Organizacja Świadków Jehowy w osiemdziesiąt siedem lat po roku 1914 ciągle trzyma się wyjaśnień Rutherforda.
Rzekoma data końca czasów pogan w roku 1914 zapewne poszłaby w niepamięć - podobnie jak całe mnóstwo innych, błędnie obliczonych dat - gdyby nie wybuch I Wojny Światowej. Ch.T. Russell pozostał wierny chronologii Barboura, i odtąd rok 1914 stanowi dla naśladowców Russella kluczową datę, na której opierają swe objaśnienia proroctw biblijnych.

Historia drzewa z proroctwa Daniela 4 rozdział:

Swój wykład "siedmiu czasów" Brown oparł na czwartym rozdziale Księgi Daniela. Nigdzie nie odnosi on "siedmiu czasów" do proroczej kary skierowanej przeciw Izraelowi w Księdze Kapłańskiej 26:12-28; późniejsi komentatorzy postępowali odmiennie. Brown uważał, że:
"Nebukadnezar był typem królów tyrańskiej ziemi, a jego królestwo (przykładem) trzech innych następujących po sobie królestw, które miały powstać później." (Medo-Persja, Grecja i Rzym).
"Siedem czasów" lub lat ucisku Nabukadnezara "należy zatem uważać za wielki tydzień lat tworzący okres 2520 lat, obejmujący czas panowania czterech tyrańskich monarchii; przy końcu tego okresu mieli jak Nebuchadnezar poznać, że 'Najwyższy panuje nad królestwem ludzkim i daje władzę, komu zechce". Brown liczył 2520 lat od wstąpienia na tron Nebukadnezara w 604 roku p.n.e. do 1917 roku, kiedy to "cała chwała królestwa Izraela objawi się w pełni".
Wielu komentatorów liczyło "siedem czasów pogan" od uprowadzenia do niewoli króla Manassesa w roku 677 p.n.e.

Bóg nie potrzebuje naszych kłamstw

Czy w obronie Boga chcecie mówić przewrotnie, albo gwoli niemu mówić kłamliwie? (Hioba 13:7 NP.). Niewolnik ciągle powtarza, że nawet kiedy popełnia jakiejś błędy, czyni to z gorliwości. Ale Bóg nie potrzebuje naszych kłamstw w swej obronie. Niepotrzebni Mu są adwokaci. Tak, jak Hiob, który był oskarżany przez wszystkich, został obroniony i wynagrodzony przez Boga, tak każdy z nas ma trzymać się tego co nam polecił. Pan Jezus nie zachęcał do wyliczania dat przyjścia Jego, (Mat. 24: 35) "nie wasza to rzecz znać czasy i chwile... (Dz. Ap. 1:7), ale do głoszenia Dobrej Nowiny (Mat 10:7).
Jeden z naszych braci przekonany, że to właśnie czyni doznał wielkiego rozczarowania duchowego, kiedy sięgnął do historii biblijnej i świeckiej, oto jego świadectwo:
"Byłem Świadkiem Jehowy, przez ponad dwadzieścia pięć lat i miałem wielkie zaufanie do Towarzystwa Strażnica, wydawniczej korporacji Świadków, oraz do jego przywódców. Do niedawna byłem przekonany, że współcześni przywódcy Towarzystwa Strażnica są gotowi starannie i roztropnie rozważyć fakty dotyczące ich chronologii, nawet gdyby owe fakty zaprzeczały niektórym głównym doktrynom lub szczególnym twierdzeniom organizacji. Gdy w końcu uświadomiłem sobie, że przywódcy Towarzystwa - najwyraźniej kierując się organizacyjną lub "kościelną" polityką - postanowili oszukiwać miliony ludzi, ukrywając niewygodne dla nich fakty; uznałem, że nie pozostaje mi nic innego, jak tylko opublikować moje odkrycia, tak by każdy mógł rozważyć dowody i samodzielnie wyciągnąć wnioski."W Strażnicy z 1 maja 1981 roku wydania angielskiego na stronie 17 podano:
"Pozwólmy szczerym osobom porównać działalność głoszenia ewangelii o Królestwie, którą od stuleci prowadziły systemy religijne chrześcijaństwa, z pracą podjętą przez Świadków Jehowy po zakończeniu pierwszej wojny światowej w 1918 roku. Nie jest to jedna i ta sama ewangelia. Świadkowie Jehowy rzeczywiście głoszą "ewangelię", czyli "dobrą nowinę", gdyż mówią o niebiańskim Królestwie Boga, które zostało ustanowione po zakończeniu "czasów pogan" w roku 1914 z wprowadzeniem na tron Jego Syna, Jezusa Chrystusa." [podkreślenie autora]
Swoje dociekanie w tym temacie podjął w 1968 roku: 'Wtedy jeszcze byłem "pionierem", czyli pełnoczasowym ewangelistą w Organizacji. "Pewnego razu mężczyzna, z którym prowadziłem studium biblijne zażądał, abym udowodnił, że w 607 rok p.n.e., Babilończycy spustoszyli Jerozolimę, i na jakiej podstawie Towarzystwo Strażnica opiera swe wywody. Zauważył przy tym, że historycy datują to znane wydarzenie na rok 587 lub 586 p.n.e. Podjąłem się tego zadania i badałem to zagadnienie aż do końca 1975 roku, w którym pod wpływem ogromnego ciężaru dowodowego przeciw dacie 607 rok p.n.e. z przykrością stwierdziłem, że Towarzystwo Strażnica się myli.
Potem, po roku 1975 omówiłem te fakty z bliskimi, wnikliwie usposobionymi przyjaciółmi. Kiedy każdy z nich zgodził się ze słusznością moich dowodów, postanowiłem uporządkować je w sposób systematyczny i tak powstało opracowanie, które przesłałem do Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy w roku 1977. Niniejsza książka zawiera materiał, który wysłałem do Brooklynu, przy czym po roku 1981 nieco go zrewidowałem i poszerzyłem.
Z mojej późniejszej korespondencji z Ciałem Kierowniczym wyciągnąłem niedwuznaczny wniosek, że również członkowie tego grona nie potrafili obalić moich argumentów. W rzeczywistości pierwszą próbę zanegowania ich podjęto dopiero 28 lutego 1980 roku. W międzyczasie wielokrotnie mnie ostrzegano, abym nie ważył się dzielić moimi odkryciami z innymi osobami. Na przykład w liście z 17 stycznia 1978 roku przedstawiciele Towarzystwa Strażnica pisali:
"Niezależnie od wagi argumentów zdających się popierać tego rodzaju zapatrywania, obecnie należy je traktować jako twoje prywatne poglądy. Nie powinieneś o nich rozmawiać ani ich szerzyć pośród członków zboru."
W późniejszym liście z 15 maja 1980 roku oświadczyli:
"Jesteśmy przekonani, że zrozumiesz, iż nie byłoby stosowne, gdybyś zaczął przedstawiać twoje poglądy i wnioski na temat chronologii różniącej się od publikowanych przez Towarzystwo wywołując poważne pytania i problemy wśród braci".
Przyjąłem tę radę, gdyż odniosłem wrażenie, że moi duchowi bracia z biura głównego Towarzystwa potrzebowali czasu na staranną analizę całego zagadnienia. W swej pierwszej listownej odpowiedzi odnoszącej się do mojego opracowania, z 19 sierpnia 1977 roku, stwierdzili: "Przepraszamy, ale nawał pracy nie pozwolił nam poświęcić tej sprawie należytej uwagi". Natomiast w liście 17 stycznia 1978 roku napisali:
"Jak dotąd nie mieliśmy sposobności, by przeanalizować ten materiał, gdyż nasza uwaga była zaprzątnięta innymi pilnymi sprawami. Gdy tylko nadarzy się okazja, zbadamy ten materiał. (...) Zapewniamy cię, że odpowiedzialni bracia zapoznają się z twoimi poglądami. (...) Mamy nadzieję, że we właściwym czasie zbadamy treść Twojego o pracowania i ocenimy jego zawartość".
Sądząc po treści tych listów, byłem przekonany, że bracia z Brooklynu przygotowywali się do zbadania moich wywodów w sposób uczciwy i obiektywny. Cała sprawa po niedługim czasie nabrała zgoła innego biegu.
Albert D. Schroeder, jeden z członków Ciała Kierowniczego, odbył na początku sierpnia 1978 roku spotkanie z przedstawicielami europejskich biur oddziałów Towarzystwa Strażnica. Na tym spotkaniu poinformował słuchaczy, że zarówno w Organizacji, jak i poza nią, ma miejsce kampania mająca na celu podważenie chronologii 607 rok p.n.e. - 1914. Oświadczył, że "Towarzystwo nie zamierza się z niej wycofać".
W trzy tygodnie później, 2 września zostałem wezwany na przesłuchanie przez dwóch przedstawicieli Towarzystwa Strażnica w Szwecji. Powiedzieli mi, że Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica, upoważniło ich do przesłuchania mnie, ponieważ "bracia" z Biura Głównego w Brooklynie są głęboko zaniepokojeni treścią mojej rozprawy. Ponownie ostrzeżono mnie, bym nie rozpowszechniał zebranych przeze mnie materiałów. Powiedziano mi również, że Towarzystwo nie ma takiej potrzeby ani życzenia, by poszczególni Świadkowie Jehowy angażowali się w tego rodzaju prace badawcze.
Wkrótce wśród moich braci w różnych stronach Szwecji rozeszła się wieść, że odrzuciłem chronologię Towarzystwa. W ciągu następnych miesięcy zaczęto zarówno prywatnie jak i z mównic w salach królestwa (miejsca zebrań) oraz na zgromadzeniach i kongresach Świadków potępiać mnie, oraz inne osoby kwestionujące chronologię Towarzystwa. Publicznie nas zniesławiano i określano najgorszymi epitetami, jak: "buntownicy", "zarozumiali", "fałszywi prorocy", "mali prorocy - tworzący swoją małą chronologię", i "heretycy".
Nazwano nas także "niebezpiecznym elementem w zborach", "złymi niewolnikami", "bluźniercami", oraz "niemoralnymi czynicielami bezprawia". Prywatnie niektórzy bracia, w tym wielu podróżujących przedstawicieli Towarzystwa Strażnica dawali do zrozumienia, że jesteśmy "opętani przez demony", że "zaraziliśmy Towarzystwo zwątpieniem", oraz "już dawno należało nas wykluczyć". To tylko niektóre przykłady powszechnego zniesławiania nas, mającego miejsce od tamtej pory, przy czym ze względów prawnych nigdy publicznie nie operowano nazwiskami. Dowodem na to, że takie oszczerstwa nie były jedynie lokalnym zjawiskiem, lecz miały sankcję Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy, są podobne oświadczenia zamieszczone w czasopiśmie Strażnica.
Odrzucenie kalkulacji "607 p.n.e. - 1914 n.e." pociąga za sobą również odrzucenie innych, opartych na niej interpretacji, na przykład poglądu, jakoby w roku 1914 zostało ustanowione Królestwo Boże i rozpoczęła się "niewidzialna obecność" Chrystusa. Strażnica z 15 lipca 1979 na stronie 13 tak wypowiada się o Świadkach Jehowy, którzy nie potrafią zaakceptować takich poglądów: "Ludzie nieprawi usiłowali nawet przeniknąć do prawdziwego zboru chrześcijańskiego, spierając się, że w naszych czasach nie ma miejsca 'obiecana obecność' naszego Pana. (...) O takich ludziach mówi przestroga Pana Jezusa zapisana w Mat. 7:15-23; "Miejcie się na baczności przed fałszywymi prorokami, którzy przychodzą do was w okryciu owczym, ale wewnątrz są drapieżnymi wilkami. (...) Ale ja wtedy im wyznam: Nigdy was nie znałem! Odstąpcie ode mnie wy, czyniciele bezprawia." Ponadto Strażnica z 1 sierpnia 1980 roku na s. 19 podaje: "Piotr również mówił o niebezpieczeństwie "zwiedzenia" przez niektórych ze zboru chrześcijańskiego, którzy staną się naśmiewcami, lekceważącymi wypełnienie proroctw dotyczących "obecności" Chrystusa i przyjmujących bezprawną postawę wobec "wiernego i rozumnego niewolnika", Ciała Kierowniczego zboru chrześcijańskiego i zamianowanych starszych." Zobacz też § 11 na tej samej stronie i § 14 na s. 20-tej tego samego wydania. (wszędzie gdzie nie zaznaczono wydanie publikacji Towarzystwa Strażnica było w języku angielskim)
W dniu 6 grudnia 1978 roku napisałem list adresowany do Alberta D. Schredera, w którym opisałem ten nieoczekiwany bieg wypadków, zwracając uwagę na smutny fakt, że chociaż napisałem moją rozprawę w sposób bardzo przemyślany i mając szczere intencje przesłałem ją do oceny Towarzystwa Strażnica, padłem ofiarą plotek i oszczerstw i pozbawiono mnie dobrej opinii.
"Tragedia polega na tym, że w miarę rozwoju wypadków odwrócono uwagę od podniesionej kwestii - autentyczności daty 607 rok p.n.e. - i skierowano ją na człowieka, który ją wysunął, uznając go - a nie daną kwestię - za problem! To bardzo przykre. Jak coś takiego mogło się zdarzyć w naszym ruchu?"
Towarzystwo Strażnica nigdy nie ustosunkowało się do tego listu. Postępowanie takie może być wyjaśnione psychologicznym mechanizmem obronnym opisanym przez dr. H. Dale Baumbacha:
"Gdy jednostki pozbawione poczucia bezpieczeństwa, napotykając na problem obnażający ich brak pewności, reagują instynktownie, usiłując zniszczyć źródło, które ujawnia ich niepewność lub skazują je na niepamięć".
W końcuTowarzystwo Strażnicapodjęło próbę obalenia moich argumentów, ale stało się to dopiero po tym, jak specjalny przedstawiciel Ciała Kierowniczego w Szwecji wystosował pismo do Towarzystwa Strażnica z prośbą o udzielenie odpowiedzi na temat przesłanej do nich rozprawy, informując ich, że autor ciągle na taką odpowiedź oczekuje. Tym człowiekiem był Bengt Hansson, koordynator Towarzystwa Strażnica na terenie Szwecji. Hansson także odwiedził mnie w dniu 11 grudnia 1979 roku, aby przedyskutować zaistniałą sytuację. W czasie rozmowy ze mną zorientował się, że istotą problemu nie jestem ja, moje pobudki lub postawa, lecz dowody przeciw chronologii roku 607 p.n.e., które przedłożyłem Towarzystwu. Z tych powodów na początku 1980 roku Hansson napisał list do Ciała Kierowniczego przedstawiając swoją ocenę zdarzeń i przypomniał im, że nadal oczekuję odpowiedzi na moje zarzuty przeciw chronologii Towarzystwa. W końcu nadszedł list z 28 lutego 1980 r., w którym usiłowano obalić niektóre z moich argumentów.
Jednakże to "odparcie zarzutów" polegało głównie na powtórzeniu star­szych argumentów przedstawionych w rozmaitych publikacjach Towarzy­stwa Strażnica, których słabość już wcześniej wykazałem w mojej rozprawie. Odpisałem na to 31 marca 1980 r. dodając do wcześniejszych materiałów dwa nowe dowody przeciw chronologii 607 r. p.n.e.. A zatem Towarzystwo nie zdołało skutecznie obronić swego stanowiska, zaś dowody świadczące na jego niekorzyść nabrały jeszcze większej mocy.
Towarzystwo nie zajmowało się tym problemem, aż do lata 1981 roku, gdy w dodatku do książki "Let Your Kingdom Come"(Przyjdź królestwo Twoje) na stronach 186-189 zamieszczono krótkie omówienie tego zagadnienia. W tym ostatnim opracowaniu nie przedstawiono nic oprócz starych argumentów. Każdy, kto starannie zapoznał się z tematem starożytnej chronologii uzna, że w tym artykule celowo zatajono pewne fakty i stanowi on kiepską próbę obrony stanowiska, które jest nie do utrzymania.
Nasuwa się zatem nieodparty wniosek, że Towarzystwo nie zgodzi się na to, by fakty wywarły wpływ na jego fundamentalne doktryny. Warto zauważyć, że funkcjonariusze Towarzystwa bez oporów publikują dowolne argumenty na poparcie swojej chronologii i posuwają się w tym do krańcowości, byle tylko utrzymać ogół Świadków Jehowy w całkowitej niewiedzy co do ogromnej przewagi dowodów przeciwko tej teorii. Dlatego nie ograniczyli się tylko do wielokrotnego ostrzegania mnie przed dzieleniem się z bliźnimi moimi dowodami przeciwko chronologii roku 607 p.n.e., lecz również udzielili swego poparcia powszechnej kampanii oszczerstw przeciwko tym Świadkom Jehowy, którzy zanegowali ich chronologię. Skoro takie metody działania są nieuczciwe względem osób kwestionujących chronologię, to tym bardziej są krzywdzące dla ogółu Świadków Jehowy. Mają słuszne prawo usłyszeć argumenty obydwu stron i poznać wszystkie fakty. Właśnie dlatego postanowiłem wydać tę książkę pt. "Kwestię czasów pogan".
Co ciekawe, przedstawiciele Towarzystwa Strażnica wysuwali różne argumenty, z których miało wynikać, że wśród Świadków Jehowy nie powinno się ujawniać żadnych faktów lub dowodów sprzecznych z oficjalną doktryną. Rozważmy przykład takiego rozumowania: Jehowa stopniowo objawia Swą prawdę za pośrednictwem klasy "niewolnika wiernego i roztropnego", którego Chrystus ustanowił "nad całym swoim mieniem". W imieniu klasy "niewolnika" występują pisarze literatury Towarzystwa... Dlatego powinniśmy czekać na Jehowę, innymi słowy czekać, aż organizacja opublikuje "nowe prawdy". Każdy, kto wyprzedza organizację, jest zarozumiały, ponieważ sądzi, że wie więcej od "niewolnika wiernego i roztropnego".
Niebawem "niewolnik" będzie musiał wycofać się z roku 1914, a tym samym jak sami o tym piszą, musieliby się wycofać z wszystkich proroctw eschatologicznych. Dlatego niewolnik zwleka. Zasady w Biblii dotyczą wszystkich, małych i wielkich, dlaczego "niewolnik" nie czekał na Boga, ale sam podawał różne "proroctwa" związane z powtórnym przyjściem Pańskim? Dlaczego nie został oskarżony o manipulowanie Słowem Bożym? Zasada czekanie powinna obowiązywać wszystkich, a w szczególności tych, którzy ogłaszają, że są jedynymi przedstawicielami Boga na ziemi. Jeśli wolno się mylić "niewolnikowi" dlaczego nie wolno głosicielowi? Skoro "niewolnik" cały czas podaje zmyślone nauki i nadal pozostaje "wiernym sługą", dlaczego inne religie (gdy się mylą) są zaliczane do fałszywych proroków, a tym samym do Babilonu Wielkiego?
Jeśli jesteś jeszcze w Organizacji i masz nieodparta ochotę napisać do "niewolnika", prostując go w jakiejś nauce, zaoszczędź sobie czasu i zdrowia. On nie będzie z tobą rozmawiał. Wyśle "niewolników" "niewolnika", aby zgodnie z obowiązującą doktryną i panującymi tam metodami zrobili z tobą co trzeba.

Ibid., przedruki, s. 5888, akapit 13.

Ibid., przedruki, s. 5950, akapit 5.

Zobacz strony 28, 29. Przez wiele lat wśród Świadków Jehowy dominował pogląd, jakoby "czas ucisku" (Mat.24: 21,22) rozpoczął się w 1914 roku. W nieco późniejszym okresie wycofano się z tego stanowiska.

A.H. MacMillan, "Faith on the March" (Nowy Jork: Prentice Hall, Inc., 1957, s. 48).

"Birth of a Nation" (Narodziny narodu) w The Watch Tower, 1 marca 1925

"Birth of a Nation" (Narodziny narodu) w The Watch Tower, 1 marca 1925.

The Watch Tower z 1 października, 1922, s. 298; oraz z 1 listopada, 1922, s. 334.

"From Paradise Lost to Paradise Regained" (Od raju utraconego do raju odzyskanego), Brooklyn, Nowy Jork: Watch Tower Bible and Society, 1958), s. 192, akapit 30.

The Golden Age (Złoty Wiek), 1930 r., s. 503; 1934 r., ss. 379-380. Zobacz również książkę J.F Rutherforda "Prophecy" (Proroctwo), (Brooklyn, N.Y.: International Bible Students Association, 1929) s. 65.

John A. Brown, "The Even-Tide" (Londyn: różni wydawcy, 1823) tom II, ss. 134, 135; tom I, s. XLIII.

Cytat ze Strażnicy nr 24/CII [1981 r.], s. 7, ak 3)

Schroeder mógł mieć na myśli dwie publikacje, które podważały chronologię Towarzystwa Strażnica: Edmund C. Gruss, "The Jehovah's Witnesses and Prophetic Speculation" (Nutley, N.J., Presbyterian and Reformed Publishing Co., 1972) i William MacCarty, "1914 and Christ's Second Coming" (Washington, D.C., Review and Herald Publishing Association, 1975 r.).

"Spectrum" , Tom 11, Nr 4, 1981 s. 63. Czasopismo to jest publikowane przez Association of Adventist Forums, Box 4330, Takoma Park, Maryland, USA

[Treść owego dodatku została w całości opublikowana w polskim wydaniu Strażnicy z 15 lutego 1997 roku, w "Pytaniach czytelników", na stronach 29-31 - przypis tłumacza.]