Błogosławcie tych, którzy was prześladują

"A ja wam powiadam: Miłujcie nieprzyjaciół waszych i módlcie się za tych, którzy was prześladują "(Mat 5:44).
"Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie przeklinajcie "(Rzym 12:14).
"I kamienowali Szczepana, który się modlił tymi słowy: Panie Jezu, przyjmij ducha mego. A padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał "(Dzieje 7:59-60).
Tak nauczał Pan Jezus i apostołowie. Szczepan nie myślał o nienawiści, choć w jego stronę leciał grad kamieni. 'Niewolnikowi' musi palić się grunt pod nogami, skoro zachęca głosicieli, żeby:

Znienawidzicie ich!

Kogo? Przecież nie tych, którzy nie rzucają w 'niego' kamieniami, lecz podziękowali 'mu' za pokarm na czas słuszny i postanowili żywić się żywym Słowem. Dlaczego 'jego' złość jest tak wielka? Odpowiedź znajdujemy w poniższej Strażnicy:

 "Zawzięci wrogowie Jehowy budzili w Dawidzie odrazę. Zaliczają się do nich odstępcy, sprzeciwiający się Bogu. Odstępstwo jest w gruncie rzeczy buntem wobec Jehowy. Osoby takie nieraz głoszą, jakoby znały Boga i służyły mu, ale odtrącają nauki i wymagania przed-stawione w Jego Słowie. Inni twierdzą, że wierzą Biblii, tymczasem nie uznają organizacji Jehowy i za wszelka cenę próbują zahamować jej działalność. Jeżeli mimo poznania tego, co prawe, świadomie obrali tak niegodziwe postępowanie, a zło zakorzeniło się w nich do tego stopnia, że stało się nieodłączną częścią ich osobowości, to chrześcijanin musi owe przesiąknięte złem osoby znienawidzić (w biblijnym tego słowa znaczeniu. Prawdziwi chrześcijanie odnoszą się do tych przeniewierców tak jak Jehowa. Nie są ciekawi ich odstępczych poglądów. Wręcz przeciwnie, 'brzydzą się' tymi, którzy uczynili siebie wrogami Boga."

Chciejstwo to nie rzeczywistość. Głosiciele jednak są innego zdania. Chcą i szukają gdzie się da odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Bardzo ich interesuje, dlaczego 'niewolnik' tak znienawidził tych, co od niego odeszli. Co oni mają do powiedzenia? Dlaczego opuścili nadopiekuńczą, ale nie bezinteresowną organizację? Choć kwantum zmniejszono do 15 minut, liczba głosicieli nie wzrasta. Strażnica, jak nigdy dotąd, poświęca jeden artykuł za drugim tak zwanym odstępcom.
Według 'niewolnika' czas tuż tuż, a głosiciele, zamiast rozpowszechniać literaturę, ubiegać się o przywileje, wypełniać wnioski do służby pionierskiej, interesują się odstępcami. Buszują po Internecie, czytają zakazane książki, wydawane przez odstępców.

Kłamstwa niewolnika o 1914 roku

"Czy w roku 1914, kiedy rozpoczęła się obecność Jezusa, zastał namaszczonych chrześcijan wiernie rozdzielających pokarm o właściwym czasie? Z cała pewnością tak."

Nie mógł ich zastać, ponieważ w 1914 roku nie przyszedł, tak jak to przekonuje Brooklyn. Ci którzy odeszli z organizacji mają te niezawodne prawdy w postaci wszystkich publikacji Towarzystwa Strażnica, które są największym wrogiem tych, co je pisali. Jest to najskuteczniejsza broń, ponieważ przemawia bezbłędnie. Dlatego nowi odstępcy nie oddawajcie starej i nowej literatury, ona się przyda do ratowania innych. 'Niewolnik' liczy na amnezję głosicieli, a szczególnie tych, którzy go opuścili. Russell zapowiadał niewidzialne przyjście Jezusa na rok 1874. Poniższą prawdę o roku 1914 ukryto w uwadze marginesowej, aby głosiciel nie tak łatwo ją zauważył:
"Wydana przez Towarzystwo Strażnica w roku 1943 książka "Prawda was wyswobodzi" zawierała chronologię, w której usunięto z okresu Sędziów owe nieistniejące dodatkowe 100 lat wobec czego koniec 6000 lat istnienia człowieka przypadł na lata siedemdziesiąte obecnego stulecia. Ustaliła też początek obecności Chrystusa na rok 1914 n.e. a nie na 1874."
A zatem w 1914 roku w Brooklynie nikt nie oczekiwał niewidzialnego przyjścia Jezusa, ponieważ Russell wyznaczył datę na rok 1874.

 

"Ów zły niewolnik"

"Zły niewolnik" nie tylko w nazwie, ale w swej bezradności, próbuje winą za swoje nauki obarczyć ludzi, którzy nawet nie wiedzą, gdzie leży centrala tegoż 'niewolnika'. Przecież nikt nie ma i nie miał prawa samozwańczemu niewolnikowi cokolwiek dyktować. To przecież oni posiadają wszystkie publikowane nauki i wiedzą, co było i jest kłamstwem. To nie głosiciel, wyznaczał różne pseudo-proroctwa, zasłaniając się Bogiem i Biblią. Do szeregowych członków należało te 'nowe prawdy' zanieść, a potem świecić oczami, gdy niewolnik je zmieniał. A przypominanie mu tych chybionych 'nauk' najbardziej go denerwuje.

"Ci byli chrześcijanie okazali się "złym niewolnikiem" toteż Jezus ukarał ich "z największą surowością". W jaki sposób? Odrzucił ich i odebrał im nadzieję na zmartwychwstanie do życia w niebie. (.) W ich ślady poszła część "drugich owiec" (Jana 10:16). Wszyscy tacy wrogowie Chrystusa kończą w tej samej duchowej "ciemności na zewnątrz."
Ciekawe skąd "niewolnik" ma takie informacje? To On będzie decydował o wieczności ani jego kolorowe komisy (Jan 12:48).

Czy wolno kłamać?

Zależy, komu. Niewolnik czyni to bez żadnej żenady. Kłamie wbrew prawdzie. Myśląc, że przed Bogiem mu to ujdzie, tak jak przed szczery-mi, ale oszukanymi głosicielami. Sam pisze, że nie zna zamierzenia Bożego:

"Jednocześnie wiemy, że nasza wiedza na temat zamierzenia Bożego nie jest zupełna; w minionych latach musieliśmy niekiedy skorygować swe zrozumienie. Lojalni chrześcijanie są gotowi cierpliwie czekać, aż Jehowa wyjaśni pewne sprawy"
Apostoł Paweł skierował List do Tytusa, w 3 rozdziale, a 10 wersecie napisał: ''A człowieka popierającego sektę odrzuć po pierwszym i drugim napomnieniu. I nie miej z nim nic wspólnego!" Apostoł Paweł w Liście do Rzymian, 16 rozdział, 17 werset apeluje do serc naśladowców Jezusa oto takimi słowami: ''A wzywam was, bracia, byście mieli na oku tych, co wywołują rozdźwięki oraz dają powody do zgorszenia wbrew nauce, którą poznaliście, i byście ich unikali.''
Skorzystaj z tych rad i unikaj tej nauki. Różnica między nauczaniem Pawła a niewolnika, polega na tym, że apostoł otrzymał ją od samego Jezusa (1 Kor. 11:23), natomiast 'niewolnik' wymyśla ją na potrzebę chwili, pisząc, że - nie zna jej, ale chętnie oskarża innych:

"Nowożytni odstępcy stają po stronie 'człowieka bezprawia', czyli kleru chrześcijaństwa. Toteż jako lojalni Świadkowie na rzecz Jehowy absolutnie nie chcemy mieć z nimi nic wspólnego! Nasze bezpieczeństwo zależy od wystrzegania się od odstępczej propagandy, niczym trucizny, która faktycznie taką trucizną jest.''

 

Wsłuchaj się w głos Boży

Lepiej by było dla ciebie, drogi bracie, abyś nigdy nie złapał za Biblię przy pomocy tej trucizny, jaką jest Strażnica. Z Bogiem uda ci się pokonać wiele. Zawsze jest wyjście - ale trzeba ponieść koszty. Na początek trzeba poddać się odtruciu z nauk Strażnicy. Zobaczysz jak często, czytając Biblię, będziesz się łapał na tym, że nadal cytujesz naukę 'niewolnika'. Dopuszczając się na tobie psychomanipulacji spowodowano, że w twojej psychice powstały wyżłobienia w postaci tej nauki.
Może to potrwać kilka lat, ale z pomocą Bożą trwa to krócej i przebieg jest łagodniejszy. Będziesz musiał, na podstawie Biblii, wyłapać te fałszywe tony, obce Duchowi Bożemu. Często wpadnie ci myśl, którą często cytowałeś innym. Nie poddawaj się, to minie.
Często twój nieproszony gość, będzie cię oskarżał, że opuściłeś świętą organizację, a zatem i Bóg ciebie opuścił. Wiesz dobrze, kto i dlaczego oskarża (Obj. 12:7-10).
Zdecydowana postawa i roztropne kroczenie śladami swego Pana oraz wykształcenie w sobie Jego sposobu myślenia, dodadzą ci odwagi i pewności. Ważne jest, abyś wiedział, co i kto jest prawdą (Jan 14:6).
Nie rozpoczynaj żadnych dyskusji z ludźmi 'niewolnika', póki sam nie ugruntujesz się w Bogu. Jak sam wiesz, świadkowie w swojej gorliwości, często są niegrzeczni, raniąc drugiego. Gdzie nie ma rozwagi, tam nawet gorliwość nie jest dobra (Przyp. 19:2). 

 

Poznanie nadyma, miłość buduje

Takie słowa napisał apostoł Paweł do Koryntian (1 Kor. 8:1). "Niewolnik' w swej pysze ogłasza, że tylko jego zwolennicy dostąpią zbawienia. Często, będąc na zebraniach, czytaliśmy lub słyszeliśmy, dokąd pójdziemy, tu jest prawda.
Czy takie podejście jest uprawnione i biblijne? Sporo ludzi zawiodło się na organizacji, a są przekonani, że to Bóg ich oszukał, ponieważ 'niewolnik' tak przedstawiał każdą naukę. Gdy nauka zawiodła, załamali się. Z powodu danej nauki, np. roku 1975, sporo młodzieży, pod presją publikacji i starszych zboru, zrezygnowało ze szkół, często w klasie maturalnej, w przekonaniu, że nowy świat nastanie już za parę miesięcy. Minęło ponad 30 lat, i nic. Często byli to ludzie zdolni, ale dziś muszą ciężko zarabiać na chleb, z powodu braku wykształcenia.
Odchodząc z organizacji świadomie lub będąc do tego zmuszeni, nie mogą i nie potrafią 'jednymi ustami wychwalać Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa'.
Często nasza dłoń, którą wyciągamy do tych ludzi, jest wg nich źle podana. Zamiast głosić im Chrystusa, znowu głosimy im nowe idee. Ci ludzie już nie pójdą za miłymi słowami. Mają to już za sobą. Potrzebują konfrontacji, aby odnaleźć się w tym gąszczu, różnych nauk, sekt itp. Naucz się ich słuchać. To trudna lekcja. Często ci ludzie są już fizycznie poza organizacją, ale nadal tkwią w ich naukach. Gdzieś w podświadomości tłumaczą sobie, zgodnie z logiką organizacji, że jest rzeczą niemożliwą, aby ten 'niewolnik' tak kłamał. Czują się niejako zmuszeni gardzić twoją radą czy ją pominąć. Brakuje im kogoś, komu mogliby okazać swą lojalność, ale boją się nowego.

 

Kto jest Pasterzem dusz naszych?

Czy to nie właśnie Słowo Boże powinno rozstrzygać te wątpliwości? Niestety, ze smutkiem trzeba stwierdzić, że przeciętny świadek nigdy nie był nastawiony na rozwijanie dobrego, osobistego rozumienia Pisma Świętego. Jako członek organizacji nie był zachęcany do użycia swojego rozumu, miał jedynie akceptować oraz wbijać w pamięć każdą informację dostarczoną przez organizację, poddając się niemal automatycznie jej dyrektywom. Pytania i wątpliwości oceniane były jako dowód pychy i braku szacunku dla zaakceptowanego ponoć przez Boga kanału komunikacji.
Strażnica, w swoim przekazie i nauczaniu, rozmija się ze wzorcem biblijnym. Najsmutniejsze jest to, że 'niewolnik' nie widzi niczego niewłaściwego, wrzucając do jednego worka zarówno prawdziwych odstępców jak i ludzi miłujących prawdę. Często w środkach masowego przekazu ich prezentacja jest niezgodna z rzeczywistością, jak chociażby porównywanie ich z satanistami.

 

Odstępstwo od kogo, lub czego?

Przez całe lata Strażnica była dla nas wyrocznią, dlatego ostrożnie podchodzimy do ludzi, których darzymy szacunkiem, ale ostrożnie podchodzimy do tego wszystkiego, co jest sprzeczne z naukami Biblii. Potrzeba wielu argumentów i mocy Bożej, aby przekonać nas, że zaiste idziemy za głosem Pana i Pasterza, Jezusa Chrystusa.
To fakt, że pewne nauki, które są dziś głoszone w niektórych społecznościach niewiele mają wspólnego z nauką chrześcijańską dotyczącą Bogu i Jego zamierzeń wobec ludzi. Ale dobrą nowinę o Chrystusie, inne nauki znajdujemy w natchnionym Słowie Bożym.
Bezkrytyczne dawanie wiary temu wszystkiemu, co jest pisane i głoszone, z pewnością może zachwiać wiarę. Powinniśmy wyciągnąć lekcję z przeszłości i swą chrześcijańską wolność z wielką odpowiedzialnością złożyć w Bogu, a nie składać ją znowu w ręce ludzkiego, autorytetu żeby znowu kierował naszą wiarą i życiem. Słowo Boże czyni nas wolnymi i mówi, co wolno, a czego nie. Jest ono drogą, jaką zalecał Jezus, a na ten fakt apostoł Paweł wyraźnie zwrócił uwagę w Liście do Galatów 5:1,6-7 pisząc:
"Do takiej wolności wyzwolił nas Chrystus. Dlatego stójcie mocno i nie dajcie się znowu zaprząc w jarzmo niewoli.(.) Bo jeśli chodzi o Chrystusa Jezusa, to ani obrzezanie nie ma żadnej wartości, ani nieobrzezanie, tylko wiara działająca przez miłość. Biegliście bardzo dobrze. Kto wam przeszkodził trwać w posłuszeństwie wobec prawdy?"(NŚ).
W czasach reformacji, kiedy wiele osób czuło w swoim sumieniu, że powinni odrzucić dominację kościoła nad ich życiem i wiarą, jeden z nich wyraził pozycję chrześcijanina w ten sposób: "chrześcijanin jest wolnym panem nad wszystkim i niepodlegający nikomu". "Chrześcijanin jest posłusznym sługą we wszystkim, podległym każdemu". Będąc wolnym wobec wszystkich, oddałem się w niewolę wszystkim, abym jak najwięcej ludzi pozyskał (1 Koryntian. 9:19). Parafrazując ten tekst, wypowiedź Lutra ma sens.

 

Poddanie i służba

Jest wiele ludzi, którzy starają się podporządkować sobie innych siłą, strachem lub żądaniem. Jednak apostoł Paweł uznawał tylko jedynego, przez Boga wyznaczonego Pana i Głowę - Chrystusa, a poza Nim nikogo. O niektórych, którzy próbowali przywłaszczyć sobie taką, władzę pisał:
A fałszywi bracia - którzy podstępnie wdarli się do nas, aby podpatrzeć nasz sposób życia, oparty na wolności, jaką mamy dzięki Chrystusowi Jezusowi - chcieli nas uczynić niewolnikami. Lecz nie ustąpiliśmy ani przez chwilę ich żądaniu. Chodziło przecież o to, by zachować prawdę ewangelii wśród was (Galatów 2: 4,5 BG.).
Dla apostoła utrata chrześcijańskiej wolności na rzecz religii nie była sprawą błahą. Powyższe słowa (Gal. 5:1,6-7), były skierowane do ludzi, którzy zostali zwiedzieni przez fałszywą ewangelię. W jego czasach starano się siłą powrócić do Zakonu. To poważnie zagrażało ich wolności w Chrystusie i doprowadziłoby ich znów do "noszenia jarzma niewoli".

 

Wolność Chrystusowa

Jest to coś, czego chrześcijanin nie powinien wyzbywać się za żadną cenę. Niebezpieczeństwo za dni Pawła, jak i obecnie, polegało na interpretowaniu Słowa, świadomej czy nieświadomej chęci sprawowania kontroli i władzy nad innymi. Szukali władzy nad chrześcijańskimi współwyznawcami i jednym ze sposobów osiągnięcia tego było usadowienie siebie między chrześcijanami a ich prawowitą głową - Chrystusem.
Było to wypełnieniem się proroctwa apostoła zapisanego w Dziejach Apostolskich 20:29-30: Ja wiem, że po moim odejściu wejdą pomiędzy was ciemięskie wilki i nie będą się czule obchodzić z trzodą, a spośród was samych powstaną ludzie mówiący rzeczy przewrotne, aby pociągnąć za sobą uczniów (PNŚ).
Oznaczałoby to ponowne powołanie ludzkiego kapłaństwa nad wiernymi chrześcijanami, którzy mieli tylko jednego arcykapłana i pośrednika, Syna Bożego (1 Tymoteusza 2: 5; Hebrajczyków 4: 14-16; 7: 11-18).
Ciężar (autorytaryzmu) występuje w obrazie Diotrefesa: Napisałem do zboru krótki list, lecz Diotrefes, który lubi odgrywać wśród nich kierowniczą rolę, nie uznaje nas. Dlatego, jeżeli przyjdę, przypomnę uczynki jego, że złośliwymi słowy nas obmawia i nie zadawalać się tym, nie tylko sam nie przyjmuje braci, lecz nawet zabrania to czynić tym, którzy chcą ich przyjąć, i usuwa ich ze zboru (3 Jan 9,10).
Diotrefes był przykładem dominującego ducha. Wielu uczniów było przekonanych o słuszności tych samozwańców. Wmawiano im, że bez Zakonu ludzie nie będą trzymać się prawości, - co dla wielu ludzi może być prawdą, ale nie powinno być prawdą dla chrześcijan.

Chytre metody diabła

Na początek nalegali na obrzezanie, ustanowione przez samego Boga blisko dwa tysiące lat wcześniej, w czasach Abrahama. Z chwilą zaakceptowania tych postaw dobudowali inne przepisy przedstawione jako konieczne, aby być w zgodzie z Bogiem i utrzymywać zbór w czystości. Jak wskazują Dzieje Apostolskie 15:5,10 nie chodziło tu wyłącznie o obrzezanie, ale o trzymanie się Prawa jako całości. W wersecie 10 Piotr opisuje to prawo jako uciążliwe "jarzmo", którego nikt nie potrafi w pełni unieść.
Największym zagrożeniem było kładzenie nacisku na przestrzeganie Zakonu, co powodowało odrzucenie więzi z Bogiem oraz służbę, jaką Kościół miał pełnić na ziemi. Paweł przeciwstawił im się poniższymi słowami: ''Odłączeni jesteście od Chrystusa, wy, którzy próbujecie zostać uznani za prawych na podstawie prawa; odpadliście od jego niezasłużonej życzliwości. My zaś dzięki duchowi skwapliwie oczekujemy spodziewanej prawości wynikającej z wiary. Bo jeśli chodzi o Chrystusa Jezusa, to ani obrzezanie nie ma żadnej wartości, ani nieobrzezanie, tylko wiara działająca przez miłość.''(zobaczGal. 1:1,8-12; 5: 4-6)(PNŚ).

Nie przestrzeganie Zakonu, lecz wiara i miłość są tym, co motywuje chrześcijanina. Wiara i miłość jest najlepszym środkiem zapobiegawczych przeciwko czynieniu zła, a nie lęk przed 'Ciałem Kierowniczym Świadków Jehowy'.
Z pewnością w zborach świadków nie istnieje klimat, aby otwarcie i naturalnie wyrażać swoją miłość i wiarę, która swobodnie płynie z wewnętrznej motywacji, a nie z zewnętrznego nacisku. Głosiciel nie może dzielić się przemyśleniami i wątpliwościami na temat tego, co go niepokoi w organizacji, i wyrażać je szczerze i otwarcie.
Sterowanie naszego umysłu przez innych - wpływa na zaszufladkowane swobodnego myślenia. Postawa, wynikająca z chęci wyrażania owoców wiary, zgodna ze wskazaniami serca, spotka się z oceną negatywną i postrzeganiem takiej jednostki jako kogoś, kto ma "słabą" wiarę, jest pyszny i nieposłuszny w przestrzeganiu i respektowaniu ustalonego porządku teokratycznego. Przy takich metodach można wielu ludzi na świecie trzymać pod kontrolą (1 Tym. 1: 8-10.).

 

Siła w miłości i wierze

Przez miłość i wiarę uzyska się znacznie więcej niż przez narzucone odgórnie nakazy. Z całą pewnością ma się większy szacunek i zaufanie do kogoś, kto mówi, że unika złego czynu, ponieważ jest niezgodny z wola Bożą.
Rozwijanie w sobie przymiotów ducha i miłości do Boga oraz jego zasad pozwoli nam oprzeć się wielu szkodliwym naciskom i pokusom naszego niedoskonałego serca, umysłu i ciała. Wszak lojalny przyjaciel nie powinien cofać się przed powiedzeniem prawdy, z lęku przed reakcją drugich osób: Lepsza jest jawna nagana niż skrywana miłość. Rany zadawane przez miłującego są wierne.(...)Nie upominaj szydercy, żeby cię nie znienawidził. Upomnij mądrego, a będzie cię miłował (Przysłów 27:5-6; 9:8)(PNŚ).

 

Gdy nastąpi kryzys

Są starsi i inni głosiciele, którzy na podstawie Słowa Bożego dochodzą do wniosku, że nie są w stanie dłużej udzielać pełnego i całkowitego poparcia dla wszystkich nauk i praktyk Organizacji. Z reguły dzielą się tym z innymi (co powinno być normalne). Jednak taka postawa powoduje w nich poczucie zastraszenia, zwłaszcza, kiedy pytania te są trudne i niewygodne. Ludzie u władzy nie czują się zagrożeni przez tych, którzy stosują się do wszystkiego, ale przez tych, którzy zaczynają pytać: "dlaczego''.

Jeśli dostrzegasz, że to, co przyjąłeś za prawdę, w istocie tym nie jest, nie rób wokół siebie hałasu, raczej spokojnie staraj się czytać alternatywne opracowania, różne. Jeśli jest to możliwe, porozmawiaj z kimś, kto na ciebie nie doniesie, ale ci doradzi.
Jedno jest pewne: ludzie pragną pewności i poczucia bezpieczeństwa, które zapewniała organizacja. Ale, jak widzisz, nie da się długo żyć w iluzji. Będziesz musiał sam, lub z innymi chrześcijanami, szukać objaśnienia Słowa Bożego. Jest to naprawdę wspaniała przygoda.
Ludzie pragną, by istniało jakieś źródło, które byłoby w stanie odpowiedzieć na wszystkie ich pytania dotyczące Boga, Jego celów, życia i ludzkiego przeznaczenia. Normalną rzeczą jest pragnienie poznania, co powinno się czynić, aby zdobyć uznanie Boga oraz jak i kiedy robić to, czego On pragnie.
Miałeś już okazję znać odpowiedzi na każde pytanie, tylko, że one okazały się błędne. Organizacja odwoływała się do uczuć, które też spotkasz u ludzi, którym zabraknie argumentów, a będą chcieli cię wziąć w swą niewolę. Biblia każdemu, kto jej ufa daje poczucie bezpieczeństwa, którego szukają.
Jako Świadkowie Jehowy poświęcaliśmy swój czas w przekonaniu, że walczyliśmy z błędem tych, którzy byli więzieni przez "fałszywą religię''. Jak się okazało, sami w tym błędzie głęboko tkwiliśmy.
To wcale nie znaczy, że nie ma błędów w innych religiach. Błąd zawsze pozostaje błędem, bez względu na to, czy popełniany jest świadomie czy bezwiednie. Najtrudniej jednak człowiek znosi rozterkę, kiedy co innego mówi serce, a co innego usta. A przecież chcemy: "jednymi ustami wychwalać Boga   i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa" (zobacz Rzym. 15,6) (NŚ).

 

Powiedziano ci człowiecze

Ludzie nie mogą uzurpować sobie prawa do wyłącznego mówienia w imieniu Boga i twierdzić, że są jedynym kanałem łączącym Boga z ludźmi. Zajmowanie takiej pozycji jest przerażające, pozbawione odpowiedzialności i pokory.
Jak wiemy, Strażnica ciągle twierdzi, że jej posłannictwo to sprawa życia lub śmierci. Zwykły szacunek dla Boga powinien nas zmusić do upewnienia się, czy takie posłanie naprawdę pochodzi od Niego. Im większy szacunek dla Boga, tym bardziej świadomy powinien być nasz wysiłek badania. Towarzystwo Strażnica często zachęcało do czytania 1 Listu do Tesaloniczan 5:21 Wszystkiego doświadczajcie, co dobre, tego się trzymajcie. Lecz równocześnie z naciskiem wmawiało, że poza nim nikt nie ma lepszego i pełniejszego zrozumienia Biblii. I nikt bez jego pośrednictwa nie może, nie potrafi i nie zdoła przyjąć i zastosować prostych i jasnych zasad płynących z tego nieskażonego źródła, jakim jest Boże Słowo.
Znany osiemnastowieczny uczony brytyjski, przywódca religijny, znany jako miłośnik cywilnej i religijnej wolności, Benjamin Hoadley, tak sformułował to uderzające stwierdzenie: '

'Władza jest największym i najbardziej nieprzejednanym wrogiem prawdy i argumentacji, jakiego wydał świat. Całe krętactwo - kolorowe zakłamanie - podstępność najsubtelniejszego rozmówcy na świecie może być odsłonięte i obrócone na korzyść tej prawdy, którą próbuje ukryć, - ale władza jest niepokonana.''

Jeśli trzeba skonfrontować kłamstwo z prawdą, znajdzie ono swoją ulubioną broń i ucieknie się do władzy. Zbyt często rzekoma władza jest tak samo nieprawdziwa, jak sam błąd.
Nie ma znaczenia, ile argumentów dostarczymy, nie ma znaczenia liczba dowodów biblijnych, które przedstawimy, ani to, ile logiki wykażemy w dyskusji nad problemami, wszystko to może być odrzucone i uznane za zbędne przez tych, których przewodnikiem jest ludzka władza religijna, określająca, co jest prawdą. Faktycznie, dowody przedstawiane przez głosicieli władzom Świadków Jehowy, (dotyczycie ich wątpliwości, zostaną odrzucone, zanim będą wysłuchane, ponieważ władza postanowiła, że powinna to odrzucić.
A zatem zależni ludzie przez władzę, są ograbieni z wolności i możliwości osobistego decydowania o tym, czy informacja jest prawdziwa czy fałszywa, korzystna czy szkodliwa. To samo dotyczy wszystkich podlegających jakiemukolwiek ludzkiemu autorytetowi religijnemu, jako najwyższemu arbitrowi w sprawach dobra i zła. Władza nie musi odpowiadać, wyjaśniać, czy nawet rozważać przedłożonego dowodu; po prostu go potępia.
Postawmy sobie w sercu i umyśle pytanie: komu powinniśmy dać pierwszeństwo, by "jednomyślnie, jednymi ustami wychwalać Boga i Ojca naszego Pana, Jezusa Chrystusa"

Niech pomogą nam w tym słowa z  Kazn. 8: 9-10: Nie ma człowieka, który by miał władzę nad duchem, żeby zatrzymać ducha, ani nie ma władzy w dniu śmierci, nie ma też żadnego zwolnienia z tej wojny. A niegodziwość nie ocali tych, którzy się w niej lubują. Wszystko to widziałem, a moje serce było skierowane na wszelkie dzieło czynione pod słońcem - w czasie, gdy człowiek panuje nad człowiekiem ku jego szkodzie''(NŚ).

Strażnica 19/1993 s 19 §15 ( podkreślenie SN)

Strażnica 5/2004 s 13§ 4

Strażnica 21/1975 s 16 (uwaga marginesowa, podkreślenie SN)

Strażnica 5/2004 s . 13

Strażnica 5/2004 s . 13 (podkreślenie SN)

Marcin. Luter - w swej rozprawie "O wolności chrześcijanina."