Jak wiesz Bóg zawsze pragnął społeczności z ludźmi z tymi, których
stworzył na swój obraz i podobieństwo (Rodz. 1:26), z tymi, którzy
mieli Go kochać i służyć z wyboru. Dał im wolność, mieli rozradzać się i czynić sobie ziemię poddaną (Rodz. 1:28).Jednak
przez grzech wszystko zostało zepsute. Sięgając po zakazany owoc nasi
pierwsi rodzice odrzucili podporządkowanie się Bogu i wybrali
niezależność. Jednak z tym wyborem na świecie pojawiły się elementy
niszczące społeczność takie jak: egoizm, strach, obcość, nieufność,
zazdrość, chciwość, przemoc, wyobcowanie.
Pomimo przeszkód,
pierwotny cel Boży nie uległ zmianie. Bóg nie przestał kierować
historią w celu ukształtowania zamierzonej przez siebie społeczności.
Wraz z pojawieniem się Abrahama proces realizacji Bożego celu był
kontynuowany. Miejsce Abrahama zajęli: jego syn; Izaak i wnuk, Jakub
(któremu Bóg zmienił imię na Izrael).
Naturalną koleją rzeczy z małej rodziny powstał naród. Synowie Jakuba
dali początek dwunastu plemionom Izraela. Przez to stali się narodem
poświęconym Bogu Jahwe. Jahwe
(JHWH) twój Bóg, wybrał was sobie za szczególną własność spośród
wszystkich narodów, jakie są na ziemi. Jeżeli Jahwe tak przybliżył się
do was i wybrał was sobie, to nie dlatego, że przewyższacie liczbą
wszystkie inne narody, bo jesteście narodem najmniejszym ze wszystkich,
ale dlatego, że Jahwe was miłuje i pragnie dotrzymać przysięgi, którą złożył waszym ojcom.
To Jahwe swoją potężną prawicą wyprowadził was z Egiptu i wykupił z
domu niewoli, z rąk faraona króla egipskiego (5 Mojż. 7:6-8 BWP).
Bóg zawarł z tym narodem przymierze, którego znakiem było obrzezanie i
posłuszeństwo Bożemu prawu. Izrael cieszył się wyjątkowymi
przywilejami. Izraelitów, do których należy synostwo i chwała, i przymierza, i na-danie zakonu i służba Boża i obietnice (Rzym. 9:4). Bóg
pokazał całemu światu, w jakiej harmonii i dostatku może żyć naród
błogosławiony przez Niego, podporządkowany i wypełniający Jego
przykazania. Za pośrednictwem Izraela, Bóg zamierzył rozciągnąć swoje
zbawienie na wszystkie narody: (...) więc ustanowiłem cię światłością pogan, aby moje zbawienie sięgało aż do krańców ziemi (Izajasz 49:6).
Bóg zawsze interesował się całym światem. I rzekła do króla [królowa Saby]:
Prawdą okazało się to, co o twoich sprawach i o twojej mądrości
słyszałam w mojej ziemi. (...) Niech będzie błogosławiony Pan Bóg twój,
który cię sobie upodobał, aby cię posądzić na tronie Izraela; dlatego, że umiłował Pan Izraela na wieki, ustanowił cię królem, abyś stosował prawo i sprawiedliwość (1 Król. 10:6,9 zobacz Psalm 67).

Społeczność Boga z Kościołem

Choć Izrael nie okazał się wierny wobec Boga, On nie zmienił swego zdania. Aby błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan w Jezusie Chrystusie, my zaś, abyśmy obiecanego Ducha otrzymali przez wiarę (Gal. 3: 14). Pan Jezus dokonał tego, czego nie osiągnął starożytny Izrael. Oni zawiedli, On odniósł całkowite zwycięstwo.
Izrael, pragnąc uniknąć śmierci, zabił baranka wielkanocnego: Usuńcie
stary kwas, abyście stali się nowym zaczynem, ponieważ jesteście
przaśni; albowiem na naszą wielkanoc jako baranek został ofiarowany
Chrystus (1 Kor. 5:7; zobacz 2 Mojż. 12 rozdz.).
Izrael dostąpił chrztu przechodząc przez Morze Czerwone: A chcę, bracia, abyście dobrze wiedzieli, że ojcowie nasi wszyscy byli pod obłokiem i wszyscy przez morze przeszli, I wszyscy w Mojżesza ochrzczeni zostali w obłoku i w morzu (1 Kor. 10:1-2).Izrael był kuszony przez 40 lat na pustyni stale dopuszczając się grzechu ( 5 Mojż. 8:2; Ps. 106:14; Mat. 4:1-11).
Izrael skupiał się często wokół bezczeszczonej świątyni w Jerozolimie:
I przyszli do Jerozolimy. A gdy wyszedł do świątyni, począł wyganiać
tych, co sprzedawali i kupowali w świątyni, i wywrócił stoły wekslarzy
oraz ławy sprzedawców gołębi. I nie pozwolił, żeby ktoś choćby naczynie
przeniósł przez świątynię. I nauczał, mówiąc im: Dom mój będzie przez
wszystkie narody nazwany domem modlitwy? A wy uczyniliście zeń jaskinię
zbójców (Mar. 11:15-17).
Ale mówię wam, że tutaj jest
coś więcej niż świątynia (Mat. 12:6). (...) Zburzcie tę świątynię, a Ja
w trzy dni ją odbuduję. Na to rzekli Żydzi: Czterdzieści sześć lat
budowano tę świątynię, a ty w trzy dni chcesz ją odbudować? Ale On
mówił o świątyni ciała swego (Jan 2:19-21).
Tak jak przez
Mojżesza Bóg wyprowadził naród izraelski z niewoli egipskiej, by mógł
stać się wolnym narodem w ziemi kanaanejskiej, tak Pan Jezus
wyprowadził swój Kościół z niewoli grzechu: Wszak
i Mojżesz był wierny jako sługa w całym domu jego, aby świadczyć o tym,
co miało być powiedziane. Lecz Chrystus jako syn był ponad domem jego;
a domem jego my jesteśmy, jeśli tylko aż do końca zachowamy
niewzruszenie ufność chwalebną nadzieję (Hebr. 3:5-6).
Podczas gdy w końcu Jozue wprowadził naród wybrany do ziemi obiecanej,
Izrael oczekiwał innego odpocznienia, � czy słusznie? Wszystko wskazuje
że tak, w Liście do Hebrajczyków czytamy: Gdyby
bowiem Jozue wprowadził ich był do odpocznienia, nie mówiłby Bóg
później o innym dniu. A tak pozostaje jeszcze odpocznienie dla ludu
Bożego; Kto bowiem wszedł do odpocznienia jego, ten sam odpoczął od
dzieł swoich, jak Bóg od swoich. Starajmy się tedy usilnie wejść do owego odpocznienia, aby nikt nie upadł, idąc za tym przykładem nieposłuszeństwa (Hebr. 4:8-11).

Obietnica dana Izraelowi, mówiła jasno: Odziedziczycie kraj. Bóg znał serca Izraela, dlatego nakazał Mojżeszowi aby: wzmocnił
Jozuego i dodał mu odwagi, gdyż on przeprawi się na czele tego ludu i
on im da w posiadanie tę ziemię, którą ty zobaczysz (5 Mojż. 4:28).
W Nowym Przymierzu, Nowa Ziemia nie jest jakimś konkretnym obszarem
geograficznym, ale rozszerza się na wszystkich, którzy uznali Jezusa za
swego Pana. To On powiedział: Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię (Mat. 5;5).

Bóg wobec swych poddanych ma takie same oczekiwania jak wobec narodu
wybranego: abyśmy jako społeczność wierzących byli odbiciem Jego
chwały. Chce on na naszym przykładzie, pokazać światu, jak może
wyglądać życie, gdy ma się Jego błogosławieństwo i jest się pod Jego
panowaniem. Na ile uda nam się zrealizować ten plan, na tyle narody
będą szukać Boga jako swego Pana, tak jak to miało miejsce w pierwszym
wieku za dni apostołów: Chwaląc Boga i ciesząc się przychylnością całego ludu. Pan zaś codziennie pomnażał liczbę tych, którzy mieli być zbawieni (Dz. Ap. 2:47).

Gdzie szukał Abraham Bożego miasta?

Abraham po opuszczeniu Ur chaldejskiego wyruszył na poszukiwanie Miasta Bożego:
Przez wiarę usłuchał Abraham, gdy został powołany, aby pójść na
miejsce, które miał wziąć w dziedzictwo, i wyszedł, nie wiedząc, dokąd
idzie. Przez wiarę osiedlił się jako cudzoziemiec w ziemi obiecanej na
obczyźnie, zamieszkawszy pod namiotami z Izaakiem i Jakubem,
współdziedzicami tejże obietnicy. Oczekiwał bowiem miasta mającego
mocne fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg. (...) Wszyscy
oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice,
lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi.
Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. I gdyby mieli na
myśli tę, z której wyszli, byliby mieli sposobność, aby do niej
powrócić; Lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej.
Dlatego Bóg nie wstydzi się być nazwany ich Bogiem, gdyż przygotował
dla nich miasto (Hebr. 11:8-10,13-16). Albowiem nie mamy tu miasta
trwałego, ale tego przyszłego szukamy (Hebr. 13:14).
Dawid kiedy zdobył miasto Jebuz (2 Sam. 5:6-8), uczynił je stolicą
swego kraju nadając mu nazwę Jeruzalem. Gród ten wsławił się jako
miasto Dawida, jako Syjon (od nazwy jednego ze wzgórz, na których było
położone), a od czasu kiedy Salomon zbudował świątynię, nazywane było
miastem świętym. Jest
rzeka, której nurty rozweselają miasto Boże, Przybytek święty
Najwyższego. Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed
świtem (Ps. 46:5-6).
Pomimo tego, że narodem tym rządzili wybrani królowie, a w świątyni wyznaczeni kapłani z rodu Lewiego, społeczność Jerozolimy nie była dla pogan przykładem, jakiego oczekiwał od nich Bóg.
Była ona podbijana przez kolejne imperia, aby w końcu, w 70 roku naszej
ery całkowicie zniknęła z mapy. Została doszczętnie zniszczona wraz ze
świątynią, przez wojska rzymskie, a jej ludność zabita (około 1
miliona), a reszta (ponad 100.000) wzięta do niewoli.

Nowe Jeruzalem

Jak już Ci pisałem, brak jakichkolwiek dowodów na to, że Bóg zastąpił Izrael cielesny � Izraelem duchowym (do którego Organizacja zalicza 144.000.) Tekst ten wyraźnie mówi: Usłyszałem liczbę tych, których opatrzono pieczęcią: Sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich plemion Izraelskich.
(Obj. 7:4). Brak jest tutaj konsekwencji w odczytywaniu wersetów, np.
liczbę traktuje się literalnie, natomiast narodowość symbolicznie. Pod
drugie: przychylam się do wykładni biblijnej, że Księga Objawienia od
6-18 rozdziału to okres Wielkiego Ucisku, który się jeszcze nie
rozpoczął.

Kim jest Nowe Jeruzalem?

Ale czym właściwie jest Jeruzalem górne? (...) A zatem Jeruzalem górne jest wszechświatową organizacją podległych Jehowie stworzeń duchowych,
które występują w charakterze Jego małżonki, usługując Mu i wydając
potomstwo. Niewiasta, którą widzi Jan, jest przyobleczona w słońce i ma
pod stopami księżyc. Dodajmy do tego koronę z gwiazd, a okaże się, że
jest zewsząd otoczona światłami niebiańskimi. Dniem i nocą oświeca ją
łaska Boża. Jakże trafny to symbol prześwietnej niebiańskiej organizacji Jehowy!
Poza tym owa niewiasta jest brzemienna i odczuwa bóle porodowe. (...)
Niewątpliwie takiego bólu doznała niebiańska organizacja Jehowy,
przygotowując się do historycznego porodu.
Czy tak pojmowali naukę o nowym Jeruzalem apostołowie? Apostoł Paweł w Liście do Galicjan pisze o dwóch miastach Jeruzalem:

1. Hagar jest to góra Synaj w Arabii; odpowiada ona teraźniejszemu Jeruzalem, gdyż jest w niewo

li razem z dziećmi swymi.

1. Jeruzalem zaś, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką naszą (Gal. 4:25-26).

Nowe Jeruzalem nie jest zniewolone
przez żaden ludzki rząd. Jest niebiańskie, duchowe, w którym panuje
porządek, radość i harmonia. Do takiego królestwa, tak jak apostoł
Paweł, tęsknią wszyscy chrześcijanie. Miasto to objawi się dopiero w
przyszłości, apostoł Jan pisał: I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba
od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. I
usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między
ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg
będzie z nimi. I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie
będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły.
I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko nowym czynię. I
mówi: Napisz to, gdyż słowa te są pewne i prawdziwe (Obj. 21:1-5).
O jakim mieście jest tu mowa? Na to pytanie odpowiada autor Listu do Hebrajczyków: Lecz wy podeszliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, do Jeruzalem niebieskiego
i do niezliczonej rzeszy aniołów, do uroczystego zgromadzenia. I
zebrania pierworodnych, którzy są zapisani w niebie, i do Boga,
sędziego wszystkich, i do duchów ludzi sprawiedliwych, którzy osiągnęli
doskonałość. I do pośrednika nowego przymierza, Jezusa, i do krwi,
którą się kropi, a która przemawia lepiej niż krew Abla (Hebr.
12:22-24).
Kościół jest niczym miasto na górze, latarnią morską, która niesie światło ludziom zagubionym. Tak
niechaj świeci światłość wasza przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre
uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie (Mat. 5:14-16). Królestwo
Boże jest pojęciem szerszym niż Kościół. Bóg w Chrystusie panuje nad
wszystkim, nawet nad ludźmi bezbożnymi i zbuntowanymi. I wszystko poddał pod nogi jego, a jego samego ustanowił ponad wszystkim, Głową Kościoła (Efez. 1:22).

Czy Izrael Boży to tylko Kościół?

Początkiem narodu izraelskiego było dwunastu synów Jakuba. Pan Jezus
rozpoczął budowanie swego Kościoła również od powołania dwunastu
apostołów. W Bożym planie pojawia się Kościół, który nie zastępuje
Izraela. Apostoł Paweł toczy na ten temat nieustępliwy bój: Ci
wszyscy, którzy chcą się podobać od strony cielesnej, zmuszają was do
obrzezania, byle tylko nie cierpieć prześladowania dla krzyża
Chrystusowego. Bo nawet ci, którzy poddają się obrzezaniu, sami zakonu
nie przestrzegają, ale chcą, abyście wy się obrzezywali, by mogli z
ciała waszego się chlubić. (...) Albowiem ani obrzezanie, ani
nieobrzezanie nic nie znaczy, lecz nowe stworzenie. A pokój i miłosierdzie nad tymi wszystkimi, którzy się tej zasady trzymać będą, i nad Izraelem Bożym.
Apostoł w tym liście stawia nawróconych Żydów i pogan na równi, nazywając ich Izraelem Bożym.Ten
termin oznacza cały lud Boży Nowego przymierza tj. wierzących w
Chrystusa, Żydów i pogan, czyli wszystkich, którzy przez śmierć naszego
Pana Jezusa Chrystusa są ukrzyżowani dla świata i stali się nowym
stworzeniem.
� Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim
na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele.
Ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie,
które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga (Rzym.2:28-29).
�
My bowiem jesteśmy obrzezani, my, którzy czcimy Boga w duchu i chlubimy
się w Chrystusie Jezusie, a w ciele ufności nie pokładamy (Filip. 3:3)

Ci którzy pragnęli zdobyć Galicjan dla sprawy obrzezania, czynili to ze względu na trzy powody:

> Taka postawa miała uwolnić ich od prześladowania. Rzymianie
uznawali przecież religię żydowską i pozwalali na jej praktykowanie.
Obrzezanie było niezaprzeczalnym znakiem przynależności do narodu
żydowskiego, a więc na wypadek prześladowania mogli czuć się bezpieczni i to zarówno wobec Rzymian jak i prawowitych Żydów.
> W ostatecznym rozrachunku przez obrzezanie i zachowanie Zakonu,
próbowali urządzić nowe przedstawienie, które zapewniałoby im uznanie u
Boga. Tymczasem Paweł jest pewny, że człowiek nic nie może uczynić, aby zapewnić sobie zbawienia. Dlatego jeszcze raz, wskazując na śmierć Chrystusa, wzywa ich, aby zaprzestali zarabiać na zbawienie, a zaufali łasce, która była wyrazem miłości Bożej ku nim.
> Ci którzy pragnęli obrzezania Galicjan, sami w pełni nie przestrzegali Zakonu, ponieważ było to rzeczą niemożliwą.
Chodziło im jedynie o możliwość pochwalenia się Galicjanami jako swoją
zdobyczą. Chcieli chwalić się swoją władzą nad ludźmi, których
potrafili zniewolić. Więc jeszcze raz Paweł z całą gotowością, na jaką
go było stać, stwierdza, że ani obrzezanie, ani nieobrzezanie, nie mają
żadnego znaczenia. Znaczenie posiada jedynie wiara w Chrystusa, który otwiera człowiekowi nowe życie.
Wybrani przez Jezusa apostołowie, stanowią prawdziwą mieszaninę
charakterów. Ich społeczność nie należała do idealnych, ale Pan Jezus
nie popełnił błędu. Jego wybór był całkowicie świadomy. Zanim ich
wybrał, spędził noc na modlitwie: I
stało się w tych dniach, że wyszedł na górę, aby się modlić, i spędził
noc na modlitwie do Boga. A gdy nastał dzień, przywołał uczniów swoich
i wybrał ich dwunastu, których też nazwał apostołami: (Łuk. 6:12-13). Co przekształciło tę dwunastkę ludzi o różnorodnych charakterów, w harmonijnie funkcjonującą społeczność?

> Podporządkowanie się autorytetowi i przewodnictwu Chrystusa. Wszyscy z własnej woli poszli za Nim, wykonywali Jego polecenia, nazywali Go nauczycielem (Jan 13:13).
> Zesłanie Ducha �więtego. Wydarzenie to przeżyli później: I napełnieni zostali wszyscy Duchem �więtym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał (Dz. Ap. 2:4).
Członkowie współczesnego Kościoła choć stanowią najróżniejsze
indywidualności i charaktery, tworzą tę królewską społeczność przez:
> Uznawanie Jezusa, jako swego Pana (Rzym. 10:9).
> Chrzest w Duchu �więtym, który jest też Duchem jedności. Bo
też w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało � czy to
Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy
napojeni jednym Duchem (1 Kor, 12;13).
> Wyznanie, że Jezus jest Panem (Rzym. 10:9). Dlatego oznajmiam wam, że nikt, przemawiając w Duchu Bożym, nie powie: Niech Jezus będzie przeklęty! I nikt nie może rzec: Jezus jest Panem, chyba tylko w Duchu �więtym (1 Kor. 12:3).

Czym jest Kościół?

Pytasz mnie dlaczego używam słowa "Kościół" do wszystkich? Odpowiedź
może być tylko jedna: Jezus ustanowił tylko jeden Kościół! Wielu w
historii, jak i obecnie przywłaszcza sobie to miano bezpodstawnie, bez
biblijnego uzasadnienia. Kościół tworzą ludzie odkupieni i wzorujący
się na swym Panu: Ja w nich, a Ty we mnie, aby byli doskonali w
jedności, żeby świat poznał, że Ty mnie posłałeś i że ich umiłowałeś,
jak i mnie umiłowałeś (Jan 17:23). Łatwo jest kogoś osądzić,
trudniej udowodnić światu, że jesteśmy "jedno w Chrystusie, w
różnorodności". Wielu "nauczycieli" nawołuje do jednomyślności, lecz musimy uważać, aby w tej jednomyślności nie było bezmyślności.

Kościół ma swoich przełożonych, a Biblia nazywa ich: biskupami,
prezbiterami, starszymi, czy diakonami. Kościół ma za zadanie budować,
chronić tak, aby człowiek mógł wzrastać w poznaniu i miłości Boga.
Pismo widzi tę przynależność jako coś normalnego. Tak, jak w narodzie
izraelskim, każdy Żyd stawał się częścią społeczności, a ich "chrzest"
uczynił ich narodem, jakim nigdy przedtem nie byli, podobnie i my
zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało (1 Kor. 12:13). Nasz chrzest
wprowadza nas w społeczność współchrześcijan, w "naród święty", w
Kościół Boży. Poprzednio byliśmy indywidualistami, teraz powinniśmy być
ludem Boga (1 Piotra 2:9-10).
Nasze stosunki z innymi ludźmi są
takie, jak nasza relacja z naszym Panem Jezusem. Każdy człowiek stający
się chrześcijaninem, poddaje się pod panowanie swego Pana, nie z
przymusu, ale z wyboru, z wolnej woli i z radością. A zatem jako słudzy
swego Pana musimy się podporządkować Bożym rozkazom we wszystkim.
Społeczność chrześcijańska wywiera swój wpływ w dwóch kierunkach: ku
swemu wnętrzu i na zewnątrz społeczności.
Mając Słowo Boże i Ducha Bożego, lud Boży może liczyć na sukces, jeśli
będziemy przestrzegać tego, co nam Bóg przykazał. Ku temu mają
przyczyniać się wspólne zgromadzenia: I baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i do dobrych uczynków (Hebr. 10:24). Zachęcające są słowa Pana Jezusa, który powiedział: Co się tyczy tego: Jeżeli coś możesz, to: Wszystko jest możliwe dla wierzącego ( Mar. 9:23). Jakże często musimy mówić za ojcem tego chłopca: Wierzę, pomóż niedowiarstwu mojemu (Mar. 9:24).
A w innym miejscu: U ludzi to rzecz niemożliwa, ale nie u Boga; albowiem u Boga wszystko jest możliwe (Mar. 10:27). Zaraz mamy ochotę sobie ponarzekać, tak jak Piotr: Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za tobą (Mar. 10:28). Przecież nie należymy do tych, którzy sądzą, że z pobożności można ciągnąć zyski ( 1 Tym. 6;5). Pan Jezus wyjaśnił Piotrowi, a przy okazji i nam, co będziemy mieli z tego, że poszliśmy za Nim: Zaprawdę
powiadam wam, nie ma takiego, kto by opuścił dom albo braci, albo
siostry, albo matkę, albo ojca, albo dzieci, albo pola dla mnie i dla ewangelii, Który by nie otrzymał stokrotnie,
teraz, w doczesnym życiu domów i braci, i sióstr, i matek, i dzieci, i
pól, choć wśród prześladowań, a w nadchodzącym czasie żywota wiecznego
(Mar. 10:29-30).
Wpływ społeczności na otoczenie to bardzo ważna rzecz. Dlatego Pismo przestrzega: Niechaj niewielu z was zostaje nauczycielami, bracia moi, gdyż wiecie, że otrzymacie surowszy sąd (Jak. 3:1). Piotr apeluje: Jeśli kto mówi, niech mówi jak Słowo Boże. Jeśli kto usługuje, niech czyni to z mocą, której udziela Bóg, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jego jest chwała i moc na wieki wieków. Amen (1 Piotra 4:11).
Nauczając mamy trzymać się Jego Słowa, kierować uwagę na Niego tak, aby przez nasze zwiastowanie On był uwielbiony, gdyż: Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości. Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany (2 Tym. 3:16-17).
Każdy chrześcijanin kieruje się w stosunku z bliźnich zasadami
Królestwa Bożego, wnosząc pokój i nadając stabilność w każdej sytuacji.

Najtrudniejsze przykazanie

Jest to przykazanie miłości, które tak łatwo się wypowiada, a tak
trudno wciela w życie. W Kościele jesteśmy niejako "skazani" na bycie z
ludźmi, którzy stali się dziećmi tego samego Boga, są naszymi braćmi,
czy nam się to podoba, czy nie. Z niektórymi będzie nam łatwo, z innymi
nie obejdzie się bez przykrych starć.
Całe szczęście, że w
społeczności królestwa Bożego wzajemne relacje podlegają jurysdykcji
Króla. On zaś przykazuje nam miłować się wzajemnie. Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie (Jan 13:34-35).
Nie jest to prośba, lecz nakaz, to nowe przykazanie: Albowiem
to jest zwiastowanie, które słyszeliście od początku, że mamy się
nawzajem miłować; (...) My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do żywota,
bo miłujemy braci; kto nie miłuje, pozostaje w śmierci.
Każdy, kto nienawidzi brata swego, jest zabójcą, a wiecie, że żaden
zabójca nie ma w sobie żywota wiecznego. Po tym poznaliśmy miłość, że
On za nas oddał życie swoje; i my winniśmy życie oddawać za braci (1 Jana 3:11,14-16).

Pan Jezus chce widzieć konkretne czyny, a nie tylko
emocje, odczucia. Jeśli będziemy wierni w czynieniu tego co słuszne,
uczucia pojawią się same � jako naturalna konsekwencja. Strzeżmy się legalizmu, ale miejmy nadzieję w Bogu, która nigdy nie zawodzi. Albowiem Bóg(...) sprawia w nas i chcenie i wykonanie (Filip. 2:13).

Służba Boża

Podobnie jak Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie swoje na okup za wielu (Mat. 20:28). Któż bowiem jest większy? Czy ten, który do stołu zasiada, czy ten, który usługuje? Czy nie ten, który u stołu zasiada? Lecz Ja jestem wśród was jako ten, który usługuje (Łuk. 22:27).Człowiek
odrodzony, nie pragnie dominować nad innymi, aby zamieniać bliźnich na
swoich służących. Bez względu na to, jaką mielibyśmy pozycję w
Kościele, nigdy nie powinniśmy zapominać o służeniu innym, tak jak
nauczył nas Jezus Chrystus. Kto zaś jest największy pośród was, niech będzie sługą waszym (Mat. 23:11).
Każde chrześcijańskie przywództwo musi trzymać się ustanowionych przez Boga zasad: Paście trzodę Bożą, która jest między wami, nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzydkiego zysku, lecz z oddaniem (1 Piotra 5:2). A
prosimy was bracia, abyście darzyli uznaniem tych, którzy pracują wśród
was, są przełożonymi waszymi w Panu i napominają was; Szanujcie ich i
miłujcie jak najgoręcej dla ich pracy. Zachowujcie pokój miedzy sobą (1 Tes. 5:12-13).
Bóg udziela rad i napomnień zarówno usługującym, jak i członkom
wspólnoty. Usługujący nie mogą zapominać, że ich służba jest po prostu
sposobem, w jaki przywództwo swoje realizują i to odróżnia ich od
rządów twardej ręki, właściwych dla przywódców tego świata.
Apostoł Paweł i jego współpracownicy byli chrześcijańskimi sługami
chrześcijan na skalę ówczesnego świata.Z biegiem czasu apostołowie
zmienili usługę przy stołach na usługiwanie Słowem Bożym My zaś będziemy pilnować modlitwy i służby Słowa. (Dz. Ap. 6:4). A teraz idę do Jerozolimy, z posługą dla świętych (Rzym. 15: 25).
Postawa sługi powinna charakteryzować wszystkich należących do Królestwa, którym jest Kościół: Mamy służyć sobie nawzajem w miłości (Gal. 5:13). Służcie sobie nawzajem tym darem łaski, jaki każdy z was otrzymał, jak dobrzy szafarze rozlicznej łaski Bożej (1 Piotra 4:10). A nagrodą kiedyś będą słowa Mistrza: Dobrze, sługo dobry i wierny... wejdź do radości pana swego (Mat. 25:21).

Kto jest pośród was mądry i rozumny?

Odludek szuka pozorów, aby móc sprzeciwić się wszelkiej słusznej radzie
(Przyp. 18:1). Samotnik mówi: Lubię tylko swoje towarzystwo, nigdy się
z sobą nie kłócę. Lecz chrześcijanin nie może być ani jednym, ani
drugim. Jako synowie Królestwa Bożego musimy zmienić osobiste opinie i
urazy oraz niewłaściwe postawy. Kiedy dochodzi do sporu, większość z
nas reaguje wybuchowo lub "zamyka" się w sobie.
Pierwsza reakcja
prowadzi do pochopnych słów i powoduje głębsze rany po obu stronach.
Nie zapominajmy, że złym słowem można zabić! Druga reakcja stwarza
niechęć w stosunku do "przeciwnika", wywołuje niepotrzebne emocje,
napięcia, choroby; w końcu prowadzi do ogromnego wybuchu, lub
całkowitego załamania.
Może być też tak, że jedna ze stron konfliktu postanowi uciec od
problemu. Jest sporo ludzi, którzy z tego powodu, często zmieniają
zbory, takie rozwiązanie nie ma szans, na dłuższą metę. W każdym zborze
znajdzie się ktoś konfliktogenny, budzący negatywne reakcje. Czy przez
takich ludzi warto być wiecznym tułaczem?
Społeczność Królestwa funkcjonuje na całkowicie innych zasadach.
Powołując nas do życia w pokoju (2 Kor. 13:11), Jezus zaopatrzył nas w
środki zaradcze i korekcyjne, które umożliwią nam życie zgodne z
powołaniem, a są nimi:

> miłość � jej cechy znajdujemy w 1
Liście do Koryntian (13:4-7) Nie czekaj aż miłość ta przyjdzie do
ciebie, ona powinna być w sercach naszych (Rzym 5:5). Z miłości zaś
wypływają:
> powściągliwość � to jest
coś więcej niż cierpliwość. Powściągliwość to rozważne wyczekiwanie,
dające bliźniemu szansę opamiętania się; to powolność w sięganiu po
"ostrą amunicję". Powściągliwość rozumie, że nie wszyscy jesteśmy tacy
sami, że pochodzimy z różnych środowisk, i że każdy niesie swój bagaż
doświadczeń. Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem,
jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: jak Chrystus odpuścił wam,
tak i wy (Kol. 3;13).
> szczerość � wiemy, że podejrzliwość może wyrządzać nieobliczalne szkody. Zamiast domyślać się, podejrzewać � najlepiej podejść i spytać,
(tak jak byś chciał, aby ciebie spytano) (Mat. 7:12). Nasza szczerość
musi być przepojona miłością, a nie chłodem. Musimy mówić prawdę w
miłości, i dzięki niej dojrzewać w wierze i w Chrystusowej postawie. Lecz
abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w
niego, który jest Głową, w Chrystusa. Z którego całe ciało spojone i
związane przez wszystkie wzajemnie się zasilające stawy, według
zgodnego z przeznaczeniem działania każdego poszczególnego członka,
rośnie i buduje siebie samo w miłości (Efez. 4:15-16).
Kiedy pomimo naszych wysiłków i najlepszych chęci, dochodzi do
konfliktu, powinniśmy go rozwiązać kierując się jasnymi wskazaniami
naszego Mistrza:

Zasada pierwszego kroku

Czyli niezależnie od tego, czy zostałeś obrażony czy skrzywdzony, czy sam kogoś obraziłeś, ty � a nie twój brat � ponosisz odpowiedzialność za uczynienie pierwszego kroku w kierunku pojednania.
Ta rzecz nie podlega dyskusji. Nakazem króla jest. Jeślibyś
więc składał dar swój na ołtarzu i tam wspomniałbyś iż brat twój ma coś
przeciwko tobie. Zostaw tam dar swój na ołtarzu, odejdź pojednaj się z
bratem swoim, a potem przyszedłszy, złóż dar swój (Mat. 5:23-24). A jeśliby zgrzeszył brat twój, idź, upomnij go sam na sam; jeśliby cię usłuchał, pozyskałeś brata swego (Mat 18:15).
> Gotowość przebaczenia
� ponieważ nikt nie jest doskonały, dlatego nie powinniśmy wymagać
doskonałości od naszych braci. Raczej powinniśmy przebaczać naśladując
przykład naszego Boga: A jeśli odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam Ojciec wasz niebieski. A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych (Mat. 6:14-15).
W Królestwie Bożym przebaczyć to znaczy zapomnieć, a zapomnieć to
znaczy, nie powracać do tego co już raz zostało załatwione. I już
nie będą siebie nawzajem pouczać, mówiąc: Poznajcie Pana! Gdyż wszyscy
oni znać mnie będą, od najmłodszego do najstarszego z nich � mówi Pan �
Odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nie wspomnę (Jer. 31:34). A jeśliby cię usłuchał, weź ze sobą jeszcze jednego lub dwóch, aby na oświadczeniu dwu lub trzech świadków była oparta każda sprawa (Mat. 18:15).
Rozstrzygnięcie przez zbór
�co robić, gdy danego konfliktu nie da się załatwić w cztery oczy? Nie
zaangażowani w sprawę powinni wysłuchać obu stron i dążyć do
rozwiązania danego problemu. Jeśli ich wysiłki zawiodą, sprawa musi być
rozstrzygnięta przez zbór. Jeśli i przed zborem winowajca nie przyzna
się do błędu (grzechu), powinien być wyłączony. A jeśliby ich nie usłuchał, powiedz zborowi; a jeżeliby zboru ni usłuchał, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik (Mat. 18:17).

W takich rozwiązaniach udział powinni brać starsi zboru, którzy mają
większe doświadczenie i duchową dojrzałość, aby komuś nie wyrządzić
krzywdy. Sprawa musi mieć podstawy biblijne, a nie opierać się o czyjeś
odczucia, lub własne przekonania. Apostoł Jan pisze o Diotrefesie, który lubił odgrywać wśród nich kierowniczą rolę, nie uznaje nas (apostołów) (3 Jana 9), choć wszystkie zbory trwały w nauce apostolskiej (Dz. Ap. 2:42). Mało tego:
złośliwymi słowy nas obmawia i nie zadawalając się tym, nie tylko sam
nie przyjmuje braci, lecz nawet zabrania to czynić tym, którzy chcą ich
przyjąć i usuwa ich ze zboru (3 Jan 10). Tacy ludzie swoją silną
osobowością mogą odciągnąć ludzi od Boga, ponieważ większą uwagę
skupiają na sobie, niż na Bogu. Dzięki stosowaniu się do tych rad wiele
problemów zostanie załatwionych po Bożemu, przynosząc Mu część i chwałę.

Wszystko mogę w tym, który mnie wzmacnia

Samodzielne próby poprawiania swoich wad, w większości przypadków
kończą się rozczarowaniem. Obywatele Królestwa Bożego powinni jednak
zmieniać się na lepsze, chcąc naśladować swego Mistrza. Stając się
uczniem Chrystusa, stajemy się nowym stworzeniem. Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe (2 Kor. 5:17).Kiedy to się dokona, odkrywamy, że jesteśmy nowymi ludźmi, odnawiającymi się codziennie ku poznaniu na obraz naszego Zbawiciela (Kol. 3:10).
Jak poczęte dzieci � muszą się narodzić, później dorastać, podobnie jest z dorastaniem duchowego człowieka: Lecz gdy się do Pana nawrócą, zasłona zostaje zdjęta. A Pan jest Duchem; gdzie zaś Duch Pański, tam wolność (2 Kor. 3:16-17).
Pewne zmiany zachodzą automatycznie. Wielu od razu rzuca różne nałogi,
rażące grzechy, z racji tego, że mamy zmienione wnętrze. Nie możemy
jednak na tym poprzestawać, lecz musimy podjąć aktywne kroki, by
upodobnić się do Chrystusa. Paweł nawołuje: z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie (Filip. 2:12).
Musimy 'zewlec' z siebie dawny styl życia, a przyoblec się w Chrystusa,
zarówno w sferze naszych postaw, jak i konkretnych czynów (Kol. 3:1-14).
Bóg umieścił nas w społeczności Królestwa Bożego, które stanowi idealne
środowisko dla rozwoju Chrystusowego charakteru poprzez:

Braterską zachętę � pochwała i przychylność ze strony współbraci będą nas motywowały do dalszego wzrastania w łasce. Juda i Sylas, którzy sami byli prorokami, licznymi kazaniami napominali i umacniali braci (Dz. Ap. 15:32).
Ale napominajcie jedni drugich każdego dnia, dopóki trwa to, co się
nazywa "dzisiaj", aby nikt z was nie popadł w zatwardziałość, jaką
mieliśmy na początku (Hebr. 3:13).
Przezwyciężanie trudności �
czasem postawa niektórych synów Królestwa jest trudna do
zaakceptowania. Najsmutniejsze jest to, że oni tego nie widzą; kiedy
delikatnie próbujemy ich napomnieć, czują się obrażeni. Mamy jednak
szansę postępować z nimi tak, jak Pan Jezus z apostołami. Kiedy Jezus
mówi do nich o kwasie faryzeuszów, oni przypomnieli sobie, że zapomnieli wziąć ze sobą chleba. Nie słuchają dalszych wywodów Mistrza, ani nie pamiętając cudownego rozmnożenia pięciu chlebów, którymi nakarmiono 5.000 osób i zebrali jeszcze 12 koszy resztek (Mar. 8:14-21).
W Kościele zawsze będą osoby słabe, które ciągle pytają, mało czytają,
i mają trudności ze zrozumieniem dzieła Jezusa Chrystusa.
Braterskie napomnienie � greckie słowo noutheteo � napominać znaczy jeszcze: przemawiać do rozumu, ostrzegać, ganić.
Napomnienie jest bardzo ważną sprawą, jeśli chodzi o społeczność. Zanim
zastosujesz napomnienia zadaj sobie następujące pytania:
> Jakie motywy kieruje tobą, aby kogoś napomnieć?
> Czy jesteś rzeczowy i pragniesz merytorycznej dyskusji, przemyślanej rady?
> Czy znasz stanowisko Biblii w tym temacie?

Czy widzisz potrzebę napomnienia, wiedząc, że dana osoba, może nie przyjąć go od razu?
Choć napominanie należy do kompetencji duszpasterzy, nie jest ono wyłącznie ich domeną (Dz. Ap. 20:31). Apostoł Paweł widząc jakie problemy powstały w Koryncie: Piszę to, nie po to aby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć, jako moje dzieci umiłowane (1 Kor. 4:14). On
był przy ich duchowych narodzinach. To on zakładał zbór w Koryncie.
Wiedział ile trudu i modlitw kosztowało pozyskanie jednego człowieka
dla Królestwa Bożego. Dlatego też, jest dla nich łagodny, ale i
konsekwentny, nie może patrzeć spokojnie, jak jego duchowe dzieci
schodzą na manowce. Tylko najemnik nie przejmuje się ginącą owcą. Dobry
pasterz oddaje życie za nie.
W Liście do Tytusa, Paweł wspomina jeszcze o innych ludziach, którzy znaleźli się w zborze: A człowieka, który wywołuje odszczepieństwo, po pierwszym i drugim upomnieniu unikaj (Tyt. 3:10). Nie chodzi tu bynajmniej o kogoś kto docieka prawdy, ale ostrzega: aby się nie wdawali w spory o słowa, bo to jest bezużyteczne, a tylko słuchaczy do zguby przywodzi (2 Tym. 2:14).Są
ludzie, których nie interesuje czego naprawdę naucza Biblia, a prowadzą
czcze dyskusje. Nazbierali po drodze różnych pseudonauk, które nie mają
nic wspólnego z prawdą Ewangelii Chrystusowej. Apostoł Paweł, w
pożegnalnym liście do Tymoteusza ostrzega go przed tymi: Którzy przybierają pozór pobożności, podczas gdy życie ich jest zaprzeczeniem jej mocy;
również tych się wystrzegaj. Albowiem z nich wywodzą się ci, którzy
wdzierają się do domów i usidlają kobiety opanowane przez rożne
pożądliwości. Które zawsze się uczą, a nigdy do poznania prawdy dojść nie mogą (2 Tym. 3:5-7).
Wszyscy chrześcijanie powinni być dla siebie zachętą i napomnieniem.
> Ja sam zaś, bracia moi, mam pewność co do was, że i wy jesteście
pełni dobroci, napełnieni umiejętnością wszelkiego rodzaju i możecie
jedni drugich pouczać (Rzym. 15:14).
> A wy, ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu dzieci swoich, lecz
napominajcie i wychowujcie je w karności, dla Pana (Efez. 6:4) .
> Słowo Chrystusowe niech mieszka w was obficie; we wszelkiej
mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny,
pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając Bogu, w sercach waszych (Kol.
3:16).
Jeśli zauważysz jakąś słabość u swego brata, nie unikaj go, nie
narzekaj, nie plotkuj � lecz podejmij z nim rzeczową rozmowę. Nie
oskarżaj go, lecz wspólnie zastanówcie się jak rozwiązać dany problem.
Zaoferuj mu praktyczną pomoc, jeśli chodzi o zastosowanie Chrystusowych
zasad życia. Bądź też otwarty na napomnienia od innych chrześcijan Niech każdy człowiek będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu (Jak. 1:19).Przyczyny
zmiany charakteru tkwią głęboko, rzadko kiedy zmiana następuje na
skutek jednej rozmowy i krótkiej modlitwy. Będzie to wymagało od nas
cierpliwości i wsparcia na pewien okres czasu.

Nasze przyzwyczajenia

Każdy wynosi z domu jakieś dobre lub złe przyzwyczajenia. Kiedy
pobierze się dwoje ludzi z różnych środowisk, każdy chce przenieść
metody jakie panowały u niego w domu na grunt swego małżeństwa. na
przykład: mąż wychowany na Pomorzu zechce na obiad zjeść ziemniaki z
sosem, żona pochodząca z lubelskiego woli ugotować smaczne pierogi. Na
tym gruncie, między innymi, powstają różne niesnaski, które � nie
wyjaśnione przez lata�potrafią zniszczyć małżeństwo. A przecież należy
zdać sobie sprawę, że została utworzona nowa rodzina, składająca się z
dwóch różnych i niezależnych osobowości. Człowiek wolny przyzwyczajony
do życia na własny rachunek, może mieć trudności w małżeństwie.
Ponieważ teraz musi brać pod uwagę opinię, uczucia i wolę drugiej osoby.

Taka sama sytuacja, na nieco większą skalę ma miejsce, kiedy stajemy
się członkami społeczności Królestwa. Nie uniknione jest wprowadzenie w
życie słów apostoła Pawła: Nikt z nas nie żyje tylko dla siebie (Rzym. 14:7).
Musimy brać pod uwagę innych członków społeczności. A co się dzieje
kiedy tego nie potrafimy zrobić? Bóg dał nam klucz do życia w harmonii
i mądrość do rozwiązywania problemów, choć nieraz dorabiamy sobie różne
wytrychy, które psują wszystko.?

Upamiętanie się

Korzeniem większości problemów wymagających działań dyscyplinarnych
jest grzech. Bóg nienawidzi grzechu; Chrystus umarł aby zgładzić
grzech. Jako chrześcijanie powinniśmy też nauczyć się mówić nie � temu co złe. Paweł pyta nas: jakże my, którzy grzechowi umarliśmy, jeszcze w nim żyć mamy? (Rzym. 6:2).
Uświęcenie nie jest jednorazowym aktem, lecz procesem, który zakończy
się kiedy będziemy już z Chrystusem. Każdy kto twierdzi, że osiągnął
stan doskonałości tu na ziemi, zwodzi samego siebie i czyni Boga
kłamcą. Jeśli
mówimy, że grzechu nie mamy, sami siebie zwodzimy, i prawdy w nas nie
ma. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, kłamcę z Niego robimy i nie ma
w nas Słowa jego (1 Jana 1:8.10).
Gdy upadamy, powinniśmy wyznać swój grzech Panu i przyjąć Jego przebaczenie. Jeśli
wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy i odpuści nam
grzechy, i oczyści nas od wszelkiej nieprawości (1 Jana 1:9). List
ten adresowany jest do chrześcijan, a nie do ludzi niewierzących. Są
jednak osoby, które przekręcają te wiersze i świadomie grzeszą. Wobec
takich ludzi musimy być ostrożni. Należałoby postawić znak zapytania
nad ich nawróceniem (Hebr. 10:26-31).
Są grzechy osobiste, które znamy my i Bóg. Jeśli nie zostaną wyznane będą się "ciągnęły" za nami. Są ludzie, których grzechy są jawne i bywają osądzone wcześniej niż oni sami; ale są też tacy, których grzechy dopiero później się ujawniają (1 Tym. 5:24). Rozwiąż jak najszybciej ten problem z Bogiem i nie pozwól, aby grzech cię ścigał i usidlał.
Kiedy nie możesz pokonać 'go' sam, poproś o pomoc dojrzałych, starszych braci. Greckie słowo: metanoia
oznacza upamiętanie, przemianę myśli, serca i postawy. Nie musi temu
towarzyszyć płacz, czy bicie się w piersi. Chodzi o owoce będące
wynikiem opamiętania. Wydajcie też owoc godny opamiętania (Mat. 3:8), a ściślej mówiąc odwrócenie się od grzechu: Idź i odtąd już nie grzesz. (Jan 8:11).

Brak opamiętania

Jeśli ktoś nie chce się opamiętać, zmienić swojej postawy,
nastawienia w stosunku do grzechu, to starsi zboru powinni zrobić to
samo co polecił apostoł Paweł przełożonym w Koryncie: Oddajcie takiego szatanowi na zatracenie ciała, aby duch był zbawiony w dzień Pański.
Lecz teraz napisałem wam, abyście nie przestawali z tym, który się
mieni bratem, a jest wszetecznikiem lub chciwcem, lub bałwochwalcą, lub
oszczercą, lub pijakiem, lub grabieżcą, żebyście z takim nawet nie
jadali ( 1 Kor. 5:5,11).
Kontekst sugeruje, że Paweł miał na
myśli styl grzesznego życia. Alkoholik który rozpaczliwie walczy o
wolność od nałogu, nie powinien być natychmiast wyłączany. Większą
uwagę należy zwracać na motywy jakie kierują człowiekiem, niż na
skutki. To trwanie w grzechu decyduje, o pozbawieniu kogoś społeczności
ludzi wierzących.